Po dwóch dniach Izabela wyszła ze szpitala. Razem z Gregorem miała zatrzymać się u Kamila. Izabela była lekko podenerwowana całą sytuacją. Nie wiedziała do końca jak jej umysł zareaguję na nowe rzeczy, a nie tylko cztery białe ściany nawet jeśli nauczyła się kontrolować ból głowy. Nadał miała obawy że cała pamięć jej nie wróci, lekarz powiedział że jeśli dużo różnych rzeczy zacznie jej się przypominać jednocześnie to albo pamięć jej wróci całkiem albo dojdzie do poważniejszych szkód głowy. Stanęła z Gregorem przed drzwiami do mieszkania Kamila i Ewy. Izabela złapała Gregora za rękę, on uśmiechną się do niej próbując dodać jej otuchy chociaż sam miał większego stresa niż ona, martwił się o Izabelę jak by to był skarb którego absolutnie nie morze spuścić z oczu.
"oo, już jesteście. cześć jestem Ewa, jak miło mi ciebie nareszcie poznać, szkoda tylko że w takiej przykrej sytuacji" Ewa radosna, przytuliła Izabelę.
"Hej Gregor! no wchodźcie przecież nie będziecie tutaj stać cały dzień" Ewa przytuliła Gregora po czym się odsunęła aby obydwoje weszli do środka. Izabela przełknęła ślinę, źle się poczuła lecz nie dała tego po sobie poznać. Uśmiechnęła się lekko i weszła do środka, tam się rozebrała. Kiedy weszła zauważyła Kamila.
Podeszła i go mocno przytuliła.
"oh, Kamil. jak ja tęskniłam, proszę możemy później pogadać?" Izabela szepnęła mu na ucho.
"jasne" powiedział, i ją puścił potem poszedł przywitać się z Gregorem.
Wszyscy czworo zasiedli przy stole do obiadu który przygotowała Ewa z Kamilem.
"a więc, Izabelo jak się czujesz? twoje pamięć powoli wraca do siebie?" Ewa się uśmiechnęła szeroko.
"czuję się już lekko o siłach, a pamięć.. do przodu.. mam nadzieję" zaśmiała się, Izabela próbowała zrobić najlepsze z sytuacji jaką miała teraz.
"przepraszam, gdzie jest toaleta?" spytała Izabela po chwili ciszy.
"choć ci pokarze" powiedział Kamil. Oboje wstali od stołu, Izabela szła parę kroków za Kamilem. Weszli w korytarz pełen zdjęć. Izabela zwolniła i zaczęła przyglądać się każdemu zdjęciu które minęła. Na początku były same zdjęcia Kamila z różnych turniejów, potem zdjęcia ze ślubu i wesela Kamila i Ewy dopiero pod koniec doszła do zdjęć na których była sama ona. Zajęło jej chwilę zanim pojęła że to ona i Kamil z przed paru lat. Zaczęła się przyglądać każdemu zdjęciu i uśmiechać. Czuła że napiera ją mały ból głowy, lecz go zignorowała i spojrzała na ostatnie zdjęcie na którym bała ona i Kamil kiedy ostatni raz się widzieli zanim utracili ze sobą kontakt. Kamil trzymał Izabelę na rękach, a ona miała tort w rękach. Były to jej urodziny. Zaledwie rok po wyprowadzeniu się z domu. Izabela poczuła mocniejsze ukucie, tym więcej patrzyła tym bardziej czuła ból było to jak bariera która napiera i się zbliża, tym bliżej tym gorzej. W końcu Izabela syknęła z bólu, Kamil ją złapał by się nie przewróciła. Oddychała głośno i szybko, nie mogąc zapanować nad oddechem. Przed zamkniętymi oczami pojawiały się masy różnych urywków z różnych zdarzeń. Była ich masa, tysiące. Izabela nie nadążała z nimi. Nagle opadła w ramiona Kamila, urywki znikły i zapadła cisza.
Kamil wziął dziewczynę i zaniósł do pokoju gościnnego, tam położył ją na łóżku. Lekarz mu mówił że w razie co by się stało to niech sprawdzi jej puls, jeśli puls zaczyna przywracać normalny takt nie ma o co się martwić. Chłopak przyłożył rękę do jej nadgarstka i siedział w ciszy poprzez minutę licząc uderzenia.
"EWA" krzyknął. Dziewczyna wpadła do pokoju, gdy zobaczyła dziewczynę na łóżku wystraszyła się trochę.
"jaki jest normalny puls?" Kamil spojrzał na swoją żonę. Dziewczyna stała w chwilę ciszy po czym mu odpowiedziała. Kamil znowu ucichł i zaczął liczyć puls Izabeli. Po chwili i Gregor zjawił się w pokoju obserwując całą sytuacje.
"okej, jej puls jest już pawie normalny. powinna się obudzić za parę minut." Powiedział Kamil i wziął głęboki oddech.
"co się stało?" spytał Gregor.
"oglądała zdjęcia na ścianie, szła powoli i je oglądała. potem doszła do zdjęć na których była razem ze mną z przed paroma latami, jej wzrok uwiązał się na tym ostatnim a potem naszedł ją ból głowy i zemdlała" Opowiedział co się stało Kamil. Po chwili Izabela się obudziła, aż ją cofnęło trochę kiedy zauważyła wszystkie spojrzenia na sobie.
"przepraszam za kłopoty" powiedziała cicho. Ewa się zaśmiała.
"kochana, nie masz za co przepraszać, po takim wypadku to normalne" Ewa się uśmiechnęła.
"tak jak kiedyś Kamil spadł z drzewa i miał zaniki pamięci" powiedziała Izabela i wybuchła śmiechem na wspomnienie. Nagle jej śmiech znikł, spojrzała się przed siebie jakby zobaczyła ducha, tak samo wszyscy w pokoju na nią.
"o boże" wydusił Kamil z siebie.
"o boże, o boże. JA PAMIĘTAM. ja to pamiętam." Izabela wstała i przytuliła Kamila, oboje zaczęli skakać z radości. Izabela uśmiechnięta od ucha do ucha skierowała swoje spojrzenie na Gregora. I znowu widziała to spojrzenie, wiedziała że zawiodła. Chciała go pamiętać, nawet sobie sama nie wyobrażała jak bardzo chciała pamiętać kogoś kogo kocha.
"zostawicie nas na chwile?" Izabela się lekko uśmiechnęła. Ewa i Kamil wyszli z pokoju zamykając drzwi.
Usiadła obok Gregora, plotła ich ręce.
"słońce posłuchaj mnie teraz uważnie" Izabela położyła drugą rękę na jego twarzy. "obiecuję ci że zrobię co tylko będę mogła by cię pamiętać, jest to bardzo trudne dla ciebie ja to wiem, to widać. I jest mi przykro, nawet sobie nie wyobrażasz jak. Chciała bym to zmienić, chciała bym pamiętać kogoś kogo kocham tak mocno że oddałam mu swoje serce, że poświęciłam swoje życie codzienne by z tobą być. Obiecuję ci że to zajmie mi trochę czasu by to wszystko jakoś poskładać, lecz kiedy wyjdzie całość i ty powrócisz do mnie. Znajdziemy drogę do siebie, i nic nam nie przeszkodzi" Izabela patrzyła Gregorowi głęboko w oczy, Gregor się lekko uśmiechał. Izabela skupiła się chwilę i ilustrowała jego oczy, były piękne. Jeszcze nigdy nie spotkała nikogo kto by miał taki nietypowy kolor oczu, były wprost hipnotyzujące. Gregor się uśmiechną a Izabela otrząsnęła.
"chodź idziemy jeść, jestem głodna" Izabela wstała i pociągnęła Gregora ze sobą, oboje uśmiechnięci weszli do pokoju i zasiedli do stołu, na pyszny obiad.
"Czym się zajmujesz, Ewo?" Izabela uśmiechnęła się sympatycznie do dziewczyny na przeciwko.
"na co dzień to pracuję, lecz w czasie wolnym uwielbiam fotografować" odpowiedziała popijając herbatą.
"widziałam te wszystkie zdjęcia, są bardzo ładne"
"na prawdę ci się podobają? miło to słyszeć od profesjonalnego fotografa" Ewy oczy się aż zaświeciły na miły komentarz Izabeli.
"dziękuję za obiad był na prawdę pyszny" Izabela podziękowała i zaniosła swoje naczynia do kuchni by je wstawić do zmywarki. Poszła potem do pokoju gościnnego zostawiając resztę przy stole. Usiadła na łóżku rozglądając się po pokoju. Były tutaj dwa oddzielne łóżka, w jednej części pokoju stał kominek i była ściana z takiego jakby muru. Izabela ilustrowała pokój, gdzieś już widziała coś podobnego. Zamknęła oczy i sięgnęła tak głęboko jak jej umysł dał by próbować sobie przypomnieć. Poczuła leciutki ból. Po chwili jednak przed jej oczami ukazał się obraz pokoju, było tam tak samo dwa oddzielne łóżka, był kominek, różne skóry na drewnianej podłodze, na kominku stały różne zdjęcia, lecz nie mogła się wysilić na to by zobaczyć kto na nich jest, jedna ściana była pokryta szybami, widok był na góry. Skoncentrowała się na górach, nagle przed oczami pojawił jej się całkiem inny scenariusz. Zauważyła dwa cienie, zachód słońca i na pewno te same góry. Wywnioskowała że to jest chłopak i dziewczyna, kawałek dalej koc z różnymi przysmakami. Chłopak przytulił dziewczynę a potem ona go pocałowała, i zostali w namiętnym pocałunku. Otworzyła oczy, wzięła głęboki oddech. Nie miała pojęcia gdzie to było, kim były te cienie i czemu to było w jej umyśle. Usłyszała pukanie do drzwi i odwróciła się ich stronę. Tam wszedł Kamil z jedną jasną walizką, czarną torbą i torebką.
"tutaj masz swoją walizkę ze skoków która została tam po tym jak ty pojechałaś do szpitala, twój laptop i twoja torebka w niej powinnaś mieć wszystkie potrzebne rzeczy."
"oh, dziękuję ci"
Kamil się uśmiechną i wyszedł. Najpierw wzięła torebkę, znalazła tam telefon ze słuchawkami, od razu wsadziła słuchawki w uczy i weszła na listę "<3" która była włączona. Przy spokojnej muzyce przeglądała co było w jej torebce, typu dokumenty, gumy, gumki, perfumy, chusteczki, kosmetyczkę. Potem zajrzała to walizki, były tam same ubrania oprócz dużej torby którą wyjęła. Zamknęła walizkę, otworzyła czarną torbę w której znalazła aparat i dwa obiektywy. Włączyła go i weszła w ostatnie zdjęcia, znalazła tam parę zdjęć z treningu tylko. Odłożyła aparat, przeszła do ostatniej torby, tam znalazła laptopa. Włączyła go, a tam miała cały pulpit różnych folderów za zdjęciami. Lato, jesień, zima, grecja, chorwacja, skoki, sesja, treningi, kwalifikacje, Peter Prevc, Morgenstern, Schlieri. Można było tylko wyliczać, to ostatnie zwróciło jej uwagę, weszła w folder i znalazła tam kilkanaście wspaniałych zdjęć, niektóre przerobione, niektóre nie. Wszystkie były zrobione podczas konkursów, treningów czy kwalifikacji. Uśmiechała się słodko za każdym razem gdy oglądała jego zdjęcia. Kiedy skończyła odłożyła komputer i położyła się na łóżku z nadal grającą muzyką i usnęła.
"Izabelo, kochanie" Izabela się odwróciła i ujrzała ponownie swojego ojca. Przytuliła się do niego, z szerokim uśmiechem.
"tato.. jak to wszystko odkręcić? ja chcę ich wszystkich pamiętać, chcę powrócić do swojego życia, ja nie chcę tak żyć, nie chcę by inni mówili mi jakie to ja mam życie, jak je żyć skoro nikt mnie nie znał na takim poziomie by opisać to moje życie. ja chce mieć problemy, uczucia, być zła i smutna a nie spędzać czas próbując poskładać swoje życie które pękło jak szkło na tysiąc kawałków rozwalając się po całym pokoju, ja tego nie chcę" Głos Izabeli się łamał, we łzach wtuliła się w tatę który patrzył na nią ze smutkiem w oczach.
"Słuchaj, jesteś jedną z najsilniejszych osób jakie można spotkać rozumiesz to. Musisz być wytrzymała, niezniszczalna. Musisz dać wszystkiemu czas, trochę to zajmie zanim się pozbierasz. Trochę jeszcze ci zajmie zanim poznajdujesz te kawałki szkła i ułożysz całość." Izabela się uśmiechnęła przez łzy.
"Izabelo, jestem z ciebie taki dumny nie mam nawet słów do tego. Kocham cię i zawsze będę tutaj przy tobie, nawet w tych najgorszych chwilach. Dasz sobie radę, ja to wiem i ty to wiesz tylko jeszcze w to uwierz" Pocałował ją w czoło i rozpłynął się jak mgła. Izabela wzięła głęboki oddech i patrzyła się przed siebie w nicość. Po chwili zrezygnowana zamknęła oczy i scenariusz się zakończył na tym.
------
Okej kochani, wy w ogóle czytacie to opowiadanie? podoba wam się w ogóle?
Miło by było wiedzieć czy tak, ponieważ sama już nie wiem czy jest jakiś sens pisania dalej tego. Mi się historia bardzo podoba, i mam wielkie plany. Też mogę zdradzić że już w następnym rozdziale będzie siedziało. Ale mam go w ogóle pisać dalej? Kochani, zostawcie znak po sobie, to motywuję!
Dziękuję, miłego dnia. ♥
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz