Siedziała w łóżku z grecką sałatką i owocowym szejkiem. Po tym jak pierwszy skoczek skoczył i czekał na swoje miejsca, pan który kręcił go pokazał. Skoczek za to wskazał palcem na napis na nartach który mówił "see you soon Izabela" uśmiechną się szeroko chłopak. Izabela poczuła ciepło w środku, uśmiechnęła się szeroko sama do siebie.
Po kolei każdy skoczek miał ten sam napis napisany na nartach, hełmie czy rękawiczkach. Potem Izabela się zagapiła i nie spojrzała na imię minionego skoczka. Kiedy chłopak wylądował pokazał rękawiczkę z napisem i sercem, był to Peter Prevc. Zdjął okulary i się szeroko uśmiechną. Izabela poczuła okropny ból w głowie. Sałatka spadła na ziemię a Izabela się skuliła i zaczęła głośno krzyczeć. Na salę wpadli lekarze podający jej lek uspokajający. Wtedy Izabeli pojawił się przed oczami pewien obraz.
- flashback -
"Izabela tak?" powiedział Peter Prevc z którym Izabela nie miała jeszcze przyjemności."tak tak, mów mi Iza lub Bella czy jak tam chcesz" zaśmiała się brunetka.
"miło mi jestem Peter Prevc" chłopak usiadł obok niej.
"wiem, jeden z moich ulubieńców" zaśmiała się ponownie.
"o jak miło, na prawdę jesteś moją fanką?" spojrzał na nią z błyskiem w oku, Izabela spojrzała się w jego oczy i zauważyła że ma naprawdę czaro-niebieskie oczy ale takie jak lód, były przepiękne.
"tak, od małego jestem fanką skoków i jak tu nie być fanką kogoś kto mieszka w kraju obok" uśmiechnęła się.
"ciszę się, jak to ty jesteś z polski?" Izabela przytknęła głową.
"wow, myślałem że jesteś Niemką lub Asturyjką ponieważ tak dobrze mówisz po niemiecku, i że tylko nauczyłaś się polskiego" zaśmiał się Peter.
"nie do końca, właśnie jest na odwrót. jestem polką lecz nauczyłam się niemieckiego.
"dziewczyna Gregora tak?"
"zgadza się"
"i pani fotograf?"
"też się zgadza"
"ja właśnie w tej sprawie, trzeba mi zdjęcie na moją stronę na facebooka i zastanawiam się czy coś u ciebie znajdę?"
"oh, jeśli chcesz to z chęcią ci porobię zdjęcia na konkursie dziś? może być? potem ci je przerobie i dam"
"na prawdę? zrobiła byś to?"
"no jasne że tak, z miłą chęcią"
"to super"
"tylko że ja podpisuję swoje zdjęcia, że są moje. przeszkadza ci to?"
"nie jasne że nie, niech wszyscy wiedzą jakiego mamy wspaniałego fotografa" Peter się zaśmiał.
"dziękuję Peter, i powodzenia dziś" Izabela puściła mu oczko i wstała by wybrać się do swojego chłopaka. Peter się uśmiechną wdzięcznie.
- end of flashback -
Po chwili leki zaczęły działać i Izabela odpłynęła w głęboki sen.Gregor i Kamil przyjechali po konkursie do szpitala. Doktor zatrzymał ich przed pokojem.
"są jakieś wiadomości?" spytał Kamil.
"tak, pierwsze badania będziemy robić dziś wieczorem, Izabela dostała leki uspokajające, więc powinna się już wybudzić. wnioskujemy jednak że całkiem nie utraciła pamięci, tylko że jej umysł je zablokował i chowa je głęboko w swojej głowie tam gdzie Izabela nie ma dostępu, nie jest na siłach nawet jeśli. Dziś oglądała skoki, kiedy na ekranie pokazał się miniony Peter Prevc przypomniała sobie jego i spędzone z nim chwilę. w sensie że ona nie przypomina sobie kogoś widząc go lecz widząc lub rozpoznając coś co kojarzy się jej umysłowi z daną osobą"
Kamil i Gregor kiwnęli głowami.
"więc mogę zapewnić że jeśli będzie rozpoznawała różne rzeczy to będzie pamiętała osoby. lecz nie możemy sobie pozwolić na razie by jej coś pokazywać, ma mocne bóle głowy kiedy jej umysł walczy o te wspomnienia a to morze doprowadzić do przekrwienia i stracenia jej raz na zawszę, musi odpocząć jeszcze parę dni zanim będzie mogła wrócić do domu. Musimy przygotować jej umyśl na to wszystko co zobaczy, i w żadnym razie nie możemy sobie pozwolić by zaczęło jej się przypominać wiele rzeczy na raz, doprowadzi to do przekrwawienia ponieważ jej umysł nie wytrzyma takiego ciężaru."
Chłopaki kiwnęli jeszcze raz głowami. Cieszyli się że mają jeszcze jeden konkurs w Polsce a potem dopiero w czwartek lecą dalej, mają wolne i Kamil będzie mógł tu zostać, a Gregor pewnie też nie wróci do domu.
Chłopaki weszli do pokoju, gdzie Izabela próbowała sobie poprawić poduszkę lecz syknęła z bólu. Gregor podszedł do niej i jej pomógł.
"oo cześć chłopaki! dziękuję ci" uśmiechnęła się Izabela.
"cześć" Gregor pocałował ją w policzek, tak samo Kamil. Chłopaki przynieśli jej spaghetti z sałatką i ciepłą herbatę. Postawili je na stole obok niej.
"jak się czujesz?" spytał Kamil.
"dobrze, o wiele lepiej niż poprzez ostatnie dni" Chłopaki się ucieszyli na odpowiedź Izabeli, od razu sami się lepiej poczuli.
"lecz chciała bym już wyjść jest tu strasznie nudno.." narzekała brunetka, Kamil i Gregor zaśmiali się jednocześnie.
"i z czego ha?" spojrzała się na nich.
"to było takie typowe Izabela, wiecznie musi coś robić nigdy nie morze się nacieszyć samotnością." Powiedział Kamil.
"ja się już zbieram do domu, ale jutro przyjadę do ciebie" Powiedział Kamil i dał jej buziaka w policzek.
"a ty jak? zbierasz się do domu? czy gdzie nocujesz?" Kamil spojrzał się na Gregora.
"nie nie wracam do Austrii na razie, wolę zostać z Izabelą. Dziś przenocuję się tutaj a jutro coś wykombinuję" Gregor się uśmiechną.
"oj, no to możesz zostać u mnie przez parę dni" powiedział Kamil radośnie.
"nie no co ty, nie będę się wpraszać przecież" powiedział Gregor uśmiechając się lekko.
"nie rób sobie jaj" powiedział Kamil przewracając oczami.
"niech ci będzie" powiedział Gregor na koniec.
"super, to papa" Kamil się pożegnał i wyszedł.
"jak tam skoki? niestety miałam mały ból głowy i nie mogłam wam kibicować do końca" Izabela spojrzała na Gregora.
"masakra.. na zewnątrz jest kolo 10 stopni na plusie, potem zaczął padać deszcz więc rozbieg zaczął się topic, i z rozbiegu zmienił się w wodospad.. ja ukończyłem zawody na 12 miejscu, a Kamil na 17.." Gregor opowiadał Izabela o nie udanych zawodach z nutką przykrości w głosie.
"oj, szkoda chłopaki. na następnym konkursie będzie lepiej, na pewno" pocieszyła brunetka chłopaka.
"a powiedz mi gdzie ja się wybiorę kiedy z tond wyjdę? mieszkamy razem? czy mieszkam z mamą? a może sama?" Izabela patrzyła na Gregora zmieszana.
"nie, nie mieszkamy razem jeszcze" Gregor puścił Izabeli oczko a ta się zaśmiała. "masz mieszkanie w Krakowie, lecz ostatnio mieszkałaś z nami w trasie lub ze mną pomiędzy konkursami. więc nie wiem gdzie chcesz wrócić?"
"wnioskuję że najłatwiej by mi było wrócić do moich codziennych rutyn, a wiec chcę wrócić do was." zdecydowała brunetka.
"okej, załatwimy to kiedy będziesz wychodzić"
Izabela przytaknęła.
"czy.. czy wiadomo już coś o moim stanie? czy mi to zostanie na zawsze?" Izabela powiedziała ze smutkiem w głosie. Gregor złapał ją za podbródek, Izabela spojrzała mu w oczy.
"nawet tak nie myśl, to nie zostanie ci na zawsze" Gregor się uśmiechną do niej, próbując dodać jej otuchy. Wtedy do pokoju wszedł doktor uśmiechnięty.
"Izabelo możemy zabrać cię na badania?"
"oczywiście" przytaknęła.
"dobrze, a więc zobaczymy najpierw czy sama się podniesiesz i czy umiesz w miarę się poruszać, dobrze?"
Izabela przytaknęła, lekarz podszedł i zaczął odpinać wszelką aparaturę i kable które były podłączone do jej ciała. Izabela powoli najpierw podciągnęła się wyżej na łóżku, w środku czuła ból lecz nie było po niej tego widać, chciała jak najszybciej z tond wyjść. Usiadła na łóżku a potem postawiła nogi na podłodze, ześlizgnęła się z łózka migiem i stała na nogach. Uśmiechnęła się lekko.
"czy coś cię boli?" lekarz na nią spojrzał.
"tylko płuca trochę kiedy oddycham, i ręka" Ręka Izabeli była sztywnie owinięta bandażem, lecz mogła się na niej lekko podpierać.
"to dobrze, a teraz pozwól ze mną i zrobimy parę testów"
Gregor został w pokoju, Izabela wyszła za doktorem na jasno rozświetlony korytarz. Mijała różne pokoje. Lekarz stanął i szukał kluczy do danych drzwi przed którymi stał. Izabela zobaczyła siebie w odbiciu szyby do czyjegoś pokoju, lecz nie widziała kto tam leży ponieważ pielęgniarka jej zasłania. Kiedy po chwili jednak zauważyła swoje odbicie, przestraszyła się lekko.
"co to jest?" powiedziała głośno i dotknęła się wzdłuż twarzy od czoła, przy oku, w stronę ucha i do brody prawie. Lekarz odwrócił się i nie wiedział za bardzo jak się zachować.
"a więc kiedy nastąpił twój wypadek, wleciał w ciebie pewny chłopak kiedy on skakał ponieważ były złe warunki, kiedy w ciebie wleciał dostałaś nartą która rozcięła ci twarz dość głęboko." wytłumaczył lekarz.
"czyli to jest powód do utraty mojej pamięci tak?" Izabela patrzyła na lekarza który przytaknął. Kiedy on z powrotem się odwrócił Izabeli spojrzenie znowu powędrowało do szyby, chciała obejrzeć to rozcięcie. Kiedy jednak zauważyła że pielęgniarka się odsunęła, zobaczyła w łóżku młodego jasnowłosego chłopaka. Patrzyła się na niego krótką chwilę. Po chwili poczuła ponownie ból głowy, lecz ten był niczym w porównaniu z tym wcześniej. Złapała się za głowę i zamknęła mocno oczy. Po chwili poczuła że ktoś ją łapie, oparła się o daną osobę i próbowała uspokoić swój oddech. Ból zrobił się nagle mocniejszy. A przed oczami ukazało się zdarzenie z przed paru dniu, ukazał się cały wypadek. Chwilę kiedy stała i robiła zdjęcia, kiedy trener ją poprosił by pobiegła i zawiązała wstążkę aż do momentu kiedy straciła przytomność.
Oddychała głośno i głęboko, po chwili ból powoli znikał. Izabela otworzyła oczy, podpierała się o tą pielęgniarkę która musiała wyjść z pokoju.
"już, wszystko dobrze?" spytała pielęgniarka.
"tak tak, już lepiej" powiedziała uśmiechając się lekko.
"poczekaj parę minut pójdę po leki dla ciebie" powiedział lekarz i poszedł dalej. Izabela wzięła krok do przodu i weszła do pokoju Andreasa, który obserwował całe zdarzenie przez szybę. Zamknęła za sobą drzwi i się uśmiechnęła do chłopaka. Podeszła i usiadła na łóżku.
"jak się czujesz?" spojrzała z żalem w oczach na Andreasa.
"dobrze, o wiele lepiej niż ostatnio to pewne" powiedział uśmiechając się. Jego czoło było owinięte białym bandażem, miał lewą rękę w gipsie i był trochę posiniaczony.
"a ty? pamiętasz mnie?" lekko się zaśmiał.
"w miarę dobrze, mam małe problemy z oddychaniem ponieważ mam stłuczone płuca no i przede wszystkim z pamięcią. nie wiem jak głupi to zabrzmi, ale przed chwilą sobie ciebie przypomniałam" Izabela się zaśmiała, a Andreas się uśmiechną. Do pokoju wszedł doktor z uśmiechem.
"czyli ten ból to wspomnienie?" zaśmiał się, Izabela przytaknęła.
"tak, przypomniałam sobie cały wypadek. od tego jak robiłam zdjęcia po stracenie przytomności"
"lecz tym razem to już nie był tak mocny ból prawda?"
"prawda, na początku prawie nic dopiero kiedy mi się przypominało poczułam mocniejszy ból, lecz powoli nad tym zapanowałam"
"tak, widziałem.głębokie oddychanie, to bardzo pocieszające że powoli nad tym panujesz i że tak szybko wszystko ci się przypomina. masz jeszcze siłę na badania?"
"oczywiście chodźmy"
Izabela wyszła z pokoju z lekarzem, a chwilę po nich do pokoju wszedł Gregor.
"hej stary, jak zdrowie?" Uradowany chłopak usiadł obok Andreasa.
"dobrze, dopiero Izabela tu była. Przypomniała sobie cały wypadek, i w tym mnie." wspomniał Andreas.
"to dobrze" powiedział Gregor.
"ciężko ci co?" Andreas spojrzał na Gregora sympatycznie. "że pamięta powoli, tylko nie ciebie.. mylę się?"
"nie, to prawda. oczywiście się cieszę że pamięć jej wraca bo to jest ważne, lecz za każdym razem mam nadzieję że to mnie sobie przypomni lecz na razie nie pamięta nikogo jej bliższego, tylko ludzi jej trochę dalszych. nie pamięta nawet Kamila, Maćka czy własnej rodziny oprócz ojca który nie żyję" mówił zdziwiony Gregor.
"jest mi tak przykro, to wszystko moja wina.." Andreas spuścił wzrok.
"stary nie mów tak, nie miałeś wpływu na warunki czy na to że ona tam była akurat w złej chwili, zrobiłeś najlepsze co mogłeś w tamtej sytuacji próbując ratując ją i siebie. jakby nie to że jeszcze ją pociągnąłeś ze sobą to by skończyła o wile gorzej niż dziś, więc prawdopodobnie uratowałeś jej życie nawet."
"to najmniejsze co mogłem zrobić"
Ktoś zapukał, a po chwili drzwi się otworzyły. W nich pojawił się Alexander Poitner i Łukasz Kruczek z kwiatami.
"cześć, mamy nadzieje że nie przeszkadzamy" powiedział Alex i weszli. Obydwaj mieli po bukiecie różnych kwiatów ze sobą.
"proszę, na otuchę" powiedział Alex i dał kwiaty Andreas'owi.
"dziękuję" Popatrzył się chwilę na kwiaty z uśmiechem i je wstawił w wazon z wodą.
"jak się czujesz?" spytał Kruczek.
"dobrze, za parę dni już wyjdę jeśli mój stan będzie robił takie same postępy jak teraz."
"to wspaniała wiadomość" uśmiechną się Alex. Po chwili drzwi znowu się otworzyły i do pokoju wpadła radosna Izabela.
"oo, jest nasza księżniczka" powiedział Alex, który podszedł i ją przytulił.
"witaj, Poitner" powiedziała radośnie Izabela. Potem jej wzrok skierował się na drugiego faceta.
"no i mamy problem.." powiedziała.
"Izabelo, to jest Łukasz Kruczek, trener polskiej kadry" powiedział Gregor.
"no tak" Izabela wzięła głęboki oddech i przytuliła trenera który wręczył jej kwiaty.
"dziękuję, są prześliczne" uradowana je powąchała.
"i jak badania?" spytał Andreas.
"a więc.. moje pamięć jest zablokowana w mojej głowie, czyli kiedy mój umysł zauważy coś co mi się kojarzy z danym wspomnieniem to mi się to przypomina poprzez te bóle głowy które powinny być mniejsze. lecz jest duże prawdopodobieństwo że to czego sobie nie przypomnę przez dwa miesiące to już nigdy sobie tego nie przypomnę. i za dwa dni mogę już jechać do domu" uradowana usiadła obok Gregora.
"to w miarę dobre wiadomości. a kogo tak w miarę pamiętasz?" spytał Alex.
"pamiętam Peter'a Prevc'a, Andreasa i Poitnera na razie" powiedziała normalnym tonem.
"aha, to chyba dobrze na taki krótki czas po wypadku" powiedział Kruczek.
"taaak, lekarz powiedział też że w moim przypadku to najpierw będę pamiętała ludzi których mało znam ponieważ z nimi mam najmniej wspomnień, dopiero później będę pamiętała ludzi i rzeczy które są czymś dużym w moim żuciu"
"gwarantuję że ostatnią osobą którą sobie przypomnisz to Kamil" zaśmiał się Andreas a reszta z nim.
"chłopaki ja idę do siebie, lekarz ni pozwolił mi tak długo tu siedzieć.." zaśmiała się Izabela "żebym nie miała problemów z oddychaniem." Izabela zabrała kwiaty i wyszła, za nią wyszedł Łukasz.
"pójdę z tobą, na pewno samej nudno" zaśmiał się a Izabela się uśmiechnęła, ponieważ miał rację nie chciała być sama. Usiadła w łóżku i podpięła sobie jeden kabel w rękę który w jakiś sposób pomagał jej oddychać, wzięła głęboki oddech.
"od razu lepiej" uśmiechnęła się.
"cieszymy się że tak szybko powracasz do zdrowia" powiedział Łukasz siedzący obok jej łóżka.
"to miłe że tyle osób się o mnie martwi. lecz czuję się z tym tak źle, nawet jeśli to dopiero któryś dzień to jestem zmęczona zawodzeniem ludzi. cały czas mam przed sobą te, widok chłopaków kiedy to osobiście potwierdziłam że ich nie pamiętam. szczególnie Gregora i Kamila, to okropne co ja robię tym ludziom."
Izabela się rozpłakała. Łukasz usiadł obok niej i ją przytulił.
"hej, nie martw się. znam cię na tyle by powiedzieć że jesteś tak silną osobą że dasz sobie radę z tym wszystkim. jesteś bardzo mocną osobą psychicznie. są tam wszyscy skoczkowie którzy życzą ci powrotu do zdrowia, jesteś bardzo lubianą osobą, oni uwielbiają spędzać z tobą czas.
Izabela ponownie tego dnia poczuła mocny ból głowy, zamknęła oczy.
I przed oczami jak film widziała urywki różnych wspomnień związanymi z siedzącym obok niej Łukaszem.
Kiedy oddał jej aparat po wygranym konkursie na którym zrobił zdjęcia jej i chłopakom, kiedy się wygłupiali przed skokami, kiedy siedziała i dyskutowała z nim przy śniadaniu w hotelu i kiedy go poznała. Po chwili wzięła się w garść. Zaczęła głęboko oddychać i tak jak wcześniej ból po chwili ustąpił.
"okej?" spytał Łukasz.
"przypomniałam sobie, i okej." Łukasz patrzył na nią zmieszany.
"w sensie że przypomniałam sobie ciebie, i nie jedno lecz wszystkie wspomnienia z tobą" dodała po chwili.
"aaa, teraz rozumiem. czyli pamiętasz mnie?" patrzył na nią w skupieniu Łukasz.
"tak tak, jasne że tak! Łukasz Kruczek trener polskiej kadry, przypomniałam sobie jak się poznaliśmy, jak Kamil wygrał konkurs a ty nam zrobiłeś zdjęcia ja to wszystko pamiętam" Izabela gadała uradowana.
Potem Poitner przyszedł się pożegnać, i razem z Kruczkiem pojechali. Gregor przyszedł z nimi usiadł na fotelu obok. Ilustrował ją wzrokiem uśmiechając się, Izabela siedziała w ciszy chwilę.
"będziesz tutaj spał?" spojrzała na Gregora, który przytaknął.
"ale chyba nie masz zamiaru spać na tym fotelu?" spojrzała na niego jak na głupiego.
"a widzisz tu gdzieś miejsce dla mnie?" zaśmiał się, Izabela spojrzała na niego poważnie. Odsunęła się i poklepała miejsce obok siebie.
"przecież nie będę spał z tobą" zaśmiał się.
"a czemu nie? chyba to nie był by pierwszy raz?" powiedziała Izabela jednoznacznie.
"nie, ale jesteś w szpitalu potrzebujesz wypoczynku teraz" powiedział zdecydowanie Gregor.
"oj, zamknij się już i kładź się obok mnie. tylko odwróć żaluzję najpierw" powiedziała i zaczęła się śmiać.
Gregor wstał i poszedł odwrócić żaluzję tak by nikt nie widział ich w pokoju, położył się obok Izabeli. Izabela odwróciła się plecami do niego, Gregor niepewnie ją objął a Izabela przyciągnęła jego rękę do siebie i tak usnęła.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz