Po dwóch dniach Izabela wyszła ze szpitala. Razem z Gregorem miała zatrzymać się u Kamila. Izabela była lekko podenerwowana całą sytuacją. Nie wiedziała do końca jak jej umysł zareaguję na nowe rzeczy, a nie tylko cztery białe ściany nawet jeśli nauczyła się kontrolować ból głowy. Nadał miała obawy że cała pamięć jej nie wróci, lekarz powiedział że jeśli dużo różnych rzeczy zacznie jej się przypominać jednocześnie to albo pamięć jej wróci całkiem albo dojdzie do poważniejszych szkód głowy. Stanęła z Gregorem przed drzwiami do mieszkania Kamila i Ewy. Izabela złapała Gregora za rękę, on uśmiechną się do niej próbując dodać jej otuchy chociaż sam miał większego stresa niż ona, martwił się o Izabelę jak by to był skarb którego absolutnie nie morze spuścić z oczu.
"oo, już jesteście. cześć jestem Ewa, jak miło mi ciebie nareszcie poznać, szkoda tylko że w takiej przykrej sytuacji" Ewa radosna, przytuliła Izabelę.
"Hej Gregor! no wchodźcie przecież nie będziecie tutaj stać cały dzień" Ewa przytuliła Gregora po czym się odsunęła aby obydwoje weszli do środka. Izabela przełknęła ślinę, źle się poczuła lecz nie dała tego po sobie poznać. Uśmiechnęła się lekko i weszła do środka, tam się rozebrała. Kiedy weszła zauważyła Kamila.
Podeszła i go mocno przytuliła.
"oh, Kamil. jak ja tęskniłam, proszę możemy później pogadać?" Izabela szepnęła mu na ucho.
"jasne" powiedział, i ją puścił potem poszedł przywitać się z Gregorem.
Wszyscy czworo zasiedli przy stole do obiadu który przygotowała Ewa z Kamilem.
"a więc, Izabelo jak się czujesz? twoje pamięć powoli wraca do siebie?" Ewa się uśmiechnęła szeroko.
"czuję się już lekko o siłach, a pamięć.. do przodu.. mam nadzieję" zaśmiała się, Izabela próbowała zrobić najlepsze z sytuacji jaką miała teraz.
"przepraszam, gdzie jest toaleta?" spytała Izabela po chwili ciszy.
"choć ci pokarze" powiedział Kamil. Oboje wstali od stołu, Izabela szła parę kroków za Kamilem. Weszli w korytarz pełen zdjęć. Izabela zwolniła i zaczęła przyglądać się każdemu zdjęciu które minęła. Na początku były same zdjęcia Kamila z różnych turniejów, potem zdjęcia ze ślubu i wesela Kamila i Ewy dopiero pod koniec doszła do zdjęć na których była sama ona. Zajęło jej chwilę zanim pojęła że to ona i Kamil z przed paru lat. Zaczęła się przyglądać każdemu zdjęciu i uśmiechać. Czuła że napiera ją mały ból głowy, lecz go zignorowała i spojrzała na ostatnie zdjęcie na którym bała ona i Kamil kiedy ostatni raz się widzieli zanim utracili ze sobą kontakt. Kamil trzymał Izabelę na rękach, a ona miała tort w rękach. Były to jej urodziny. Zaledwie rok po wyprowadzeniu się z domu. Izabela poczuła mocniejsze ukucie, tym więcej patrzyła tym bardziej czuła ból było to jak bariera która napiera i się zbliża, tym bliżej tym gorzej. W końcu Izabela syknęła z bólu, Kamil ją złapał by się nie przewróciła. Oddychała głośno i szybko, nie mogąc zapanować nad oddechem. Przed zamkniętymi oczami pojawiały się masy różnych urywków z różnych zdarzeń. Była ich masa, tysiące. Izabela nie nadążała z nimi. Nagle opadła w ramiona Kamila, urywki znikły i zapadła cisza.
Kamil wziął dziewczynę i zaniósł do pokoju gościnnego, tam położył ją na łóżku. Lekarz mu mówił że w razie co by się stało to niech sprawdzi jej puls, jeśli puls zaczyna przywracać normalny takt nie ma o co się martwić. Chłopak przyłożył rękę do jej nadgarstka i siedział w ciszy poprzez minutę licząc uderzenia.
"EWA" krzyknął. Dziewczyna wpadła do pokoju, gdy zobaczyła dziewczynę na łóżku wystraszyła się trochę.
"jaki jest normalny puls?" Kamil spojrzał na swoją żonę. Dziewczyna stała w chwilę ciszy po czym mu odpowiedziała. Kamil znowu ucichł i zaczął liczyć puls Izabeli. Po chwili i Gregor zjawił się w pokoju obserwując całą sytuacje.
"okej, jej puls jest już pawie normalny. powinna się obudzić za parę minut." Powiedział Kamil i wziął głęboki oddech.
"co się stało?" spytał Gregor.
"oglądała zdjęcia na ścianie, szła powoli i je oglądała. potem doszła do zdjęć na których była razem ze mną z przed paroma latami, jej wzrok uwiązał się na tym ostatnim a potem naszedł ją ból głowy i zemdlała" Opowiedział co się stało Kamil. Po chwili Izabela się obudziła, aż ją cofnęło trochę kiedy zauważyła wszystkie spojrzenia na sobie.
"przepraszam za kłopoty" powiedziała cicho. Ewa się zaśmiała.
"kochana, nie masz za co przepraszać, po takim wypadku to normalne" Ewa się uśmiechnęła.
"tak jak kiedyś Kamil spadł z drzewa i miał zaniki pamięci" powiedziała Izabela i wybuchła śmiechem na wspomnienie. Nagle jej śmiech znikł, spojrzała się przed siebie jakby zobaczyła ducha, tak samo wszyscy w pokoju na nią.
"o boże" wydusił Kamil z siebie.
"o boże, o boże. JA PAMIĘTAM. ja to pamiętam." Izabela wstała i przytuliła Kamila, oboje zaczęli skakać z radości. Izabela uśmiechnięta od ucha do ucha skierowała swoje spojrzenie na Gregora. I znowu widziała to spojrzenie, wiedziała że zawiodła. Chciała go pamiętać, nawet sobie sama nie wyobrażała jak bardzo chciała pamiętać kogoś kogo kocha.
"zostawicie nas na chwile?" Izabela się lekko uśmiechnęła. Ewa i Kamil wyszli z pokoju zamykając drzwi.
Usiadła obok Gregora, plotła ich ręce.
"słońce posłuchaj mnie teraz uważnie" Izabela położyła drugą rękę na jego twarzy. "obiecuję ci że zrobię co tylko będę mogła by cię pamiętać, jest to bardzo trudne dla ciebie ja to wiem, to widać. I jest mi przykro, nawet sobie nie wyobrażasz jak. Chciała bym to zmienić, chciała bym pamiętać kogoś kogo kocham tak mocno że oddałam mu swoje serce, że poświęciłam swoje życie codzienne by z tobą być. Obiecuję ci że to zajmie mi trochę czasu by to wszystko jakoś poskładać, lecz kiedy wyjdzie całość i ty powrócisz do mnie. Znajdziemy drogę do siebie, i nic nam nie przeszkodzi" Izabela patrzyła Gregorowi głęboko w oczy, Gregor się lekko uśmiechał. Izabela skupiła się chwilę i ilustrowała jego oczy, były piękne. Jeszcze nigdy nie spotkała nikogo kto by miał taki nietypowy kolor oczu, były wprost hipnotyzujące. Gregor się uśmiechną a Izabela otrząsnęła.
"chodź idziemy jeść, jestem głodna" Izabela wstała i pociągnęła Gregora ze sobą, oboje uśmiechnięci weszli do pokoju i zasiedli do stołu, na pyszny obiad.
"Czym się zajmujesz, Ewo?" Izabela uśmiechnęła się sympatycznie do dziewczyny na przeciwko.
"na co dzień to pracuję, lecz w czasie wolnym uwielbiam fotografować" odpowiedziała popijając herbatą.
"widziałam te wszystkie zdjęcia, są bardzo ładne"
"na prawdę ci się podobają? miło to słyszeć od profesjonalnego fotografa" Ewy oczy się aż zaświeciły na miły komentarz Izabeli.
"dziękuję za obiad był na prawdę pyszny" Izabela podziękowała i zaniosła swoje naczynia do kuchni by je wstawić do zmywarki. Poszła potem do pokoju gościnnego zostawiając resztę przy stole. Usiadła na łóżku rozglądając się po pokoju. Były tutaj dwa oddzielne łóżka, w jednej części pokoju stał kominek i była ściana z takiego jakby muru. Izabela ilustrowała pokój, gdzieś już widziała coś podobnego. Zamknęła oczy i sięgnęła tak głęboko jak jej umysł dał by próbować sobie przypomnieć. Poczuła leciutki ból. Po chwili jednak przed jej oczami ukazał się obraz pokoju, było tam tak samo dwa oddzielne łóżka, był kominek, różne skóry na drewnianej podłodze, na kominku stały różne zdjęcia, lecz nie mogła się wysilić na to by zobaczyć kto na nich jest, jedna ściana była pokryta szybami, widok był na góry. Skoncentrowała się na górach, nagle przed oczami pojawił jej się całkiem inny scenariusz. Zauważyła dwa cienie, zachód słońca i na pewno te same góry. Wywnioskowała że to jest chłopak i dziewczyna, kawałek dalej koc z różnymi przysmakami. Chłopak przytulił dziewczynę a potem ona go pocałowała, i zostali w namiętnym pocałunku. Otworzyła oczy, wzięła głęboki oddech. Nie miała pojęcia gdzie to było, kim były te cienie i czemu to było w jej umyśle. Usłyszała pukanie do drzwi i odwróciła się ich stronę. Tam wszedł Kamil z jedną jasną walizką, czarną torbą i torebką.
"tutaj masz swoją walizkę ze skoków która została tam po tym jak ty pojechałaś do szpitala, twój laptop i twoja torebka w niej powinnaś mieć wszystkie potrzebne rzeczy."
"oh, dziękuję ci"
Kamil się uśmiechną i wyszedł. Najpierw wzięła torebkę, znalazła tam telefon ze słuchawkami, od razu wsadziła słuchawki w uczy i weszła na listę "<3" która była włączona. Przy spokojnej muzyce przeglądała co było w jej torebce, typu dokumenty, gumy, gumki, perfumy, chusteczki, kosmetyczkę. Potem zajrzała to walizki, były tam same ubrania oprócz dużej torby którą wyjęła. Zamknęła walizkę, otworzyła czarną torbę w której znalazła aparat i dwa obiektywy. Włączyła go i weszła w ostatnie zdjęcia, znalazła tam parę zdjęć z treningu tylko. Odłożyła aparat, przeszła do ostatniej torby, tam znalazła laptopa. Włączyła go, a tam miała cały pulpit różnych folderów za zdjęciami. Lato, jesień, zima, grecja, chorwacja, skoki, sesja, treningi, kwalifikacje, Peter Prevc, Morgenstern, Schlieri. Można było tylko wyliczać, to ostatnie zwróciło jej uwagę, weszła w folder i znalazła tam kilkanaście wspaniałych zdjęć, niektóre przerobione, niektóre nie. Wszystkie były zrobione podczas konkursów, treningów czy kwalifikacji. Uśmiechała się słodko za każdym razem gdy oglądała jego zdjęcia. Kiedy skończyła odłożyła komputer i położyła się na łóżku z nadal grającą muzyką i usnęła.
"Izabelo, kochanie" Izabela się odwróciła i ujrzała ponownie swojego ojca. Przytuliła się do niego, z szerokim uśmiechem.
"tato.. jak to wszystko odkręcić? ja chcę ich wszystkich pamiętać, chcę powrócić do swojego życia, ja nie chcę tak żyć, nie chcę by inni mówili mi jakie to ja mam życie, jak je żyć skoro nikt mnie nie znał na takim poziomie by opisać to moje życie. ja chce mieć problemy, uczucia, być zła i smutna a nie spędzać czas próbując poskładać swoje życie które pękło jak szkło na tysiąc kawałków rozwalając się po całym pokoju, ja tego nie chcę" Głos Izabeli się łamał, we łzach wtuliła się w tatę który patrzył na nią ze smutkiem w oczach.
"Słuchaj, jesteś jedną z najsilniejszych osób jakie można spotkać rozumiesz to. Musisz być wytrzymała, niezniszczalna. Musisz dać wszystkiemu czas, trochę to zajmie zanim się pozbierasz. Trochę jeszcze ci zajmie zanim poznajdujesz te kawałki szkła i ułożysz całość." Izabela się uśmiechnęła przez łzy.
"Izabelo, jestem z ciebie taki dumny nie mam nawet słów do tego. Kocham cię i zawsze będę tutaj przy tobie, nawet w tych najgorszych chwilach. Dasz sobie radę, ja to wiem i ty to wiesz tylko jeszcze w to uwierz" Pocałował ją w czoło i rozpłynął się jak mgła. Izabela wzięła głęboki oddech i patrzyła się przed siebie w nicość. Po chwili zrezygnowana zamknęła oczy i scenariusz się zakończył na tym.
------
Okej kochani, wy w ogóle czytacie to opowiadanie? podoba wam się w ogóle?
Miło by było wiedzieć czy tak, ponieważ sama już nie wiem czy jest jakiś sens pisania dalej tego. Mi się historia bardzo podoba, i mam wielkie plany. Też mogę zdradzić że już w następnym rozdziale będzie siedziało. Ale mam go w ogóle pisać dalej? Kochani, zostawcie znak po sobie, to motywuję!
Dziękuję, miłego dnia. ♥
środa, 22 stycznia 2014
niedziela, 19 stycznia 2014
rozdział ósmy
Następnego dnia Izabela siedziała sama w pokoju, oglądała skoki które właśnie się zaczynały.
Siedziała w łóżku z grecką sałatką i owocowym szejkiem. Po tym jak pierwszy skoczek skoczył i czekał na swoje miejsca, pan który kręcił go pokazał. Skoczek za to wskazał palcem na napis na nartach który mówił "see you soon Izabela" uśmiechną się szeroko chłopak. Izabela poczuła ciepło w środku, uśmiechnęła się szeroko sama do siebie.
Po kolei każdy skoczek miał ten sam napis napisany na nartach, hełmie czy rękawiczkach. Potem Izabela się zagapiła i nie spojrzała na imię minionego skoczka. Kiedy chłopak wylądował pokazał rękawiczkę z napisem i sercem, był to Peter Prevc. Zdjął okulary i się szeroko uśmiechną. Izabela poczuła okropny ból w głowie. Sałatka spadła na ziemię a Izabela się skuliła i zaczęła głośno krzyczeć. Na salę wpadli lekarze podający jej lek uspokajający. Wtedy Izabeli pojawił się przed oczami pewien obraz.
"tak tak, mów mi Iza lub Bella czy jak tam chcesz" zaśmiała się brunetka.
"miło mi jestem Peter Prevc" chłopak usiadł obok niej.
"wiem, jeden z moich ulubieńców" zaśmiała się ponownie.
"o jak miło, na prawdę jesteś moją fanką?" spojrzał na nią z błyskiem w oku, Izabela spojrzała się w jego oczy i zauważyła że ma naprawdę czaro-niebieskie oczy ale takie jak lód, były przepiękne.
"tak, od małego jestem fanką skoków i jak tu nie być fanką kogoś kto mieszka w kraju obok" uśmiechnęła się.
"ciszę się, jak to ty jesteś z polski?" Izabela przytknęła głową.
"wow, myślałem że jesteś Niemką lub Asturyjką ponieważ tak dobrze mówisz po niemiecku, i że tylko nauczyłaś się polskiego" zaśmiał się Peter.
"nie do końca, właśnie jest na odwrót. jestem polką lecz nauczyłam się niemieckiego.
"dziewczyna Gregora tak?"
"zgadza się"
"i pani fotograf?"
"też się zgadza"
"ja właśnie w tej sprawie, trzeba mi zdjęcie na moją stronę na facebooka i zastanawiam się czy coś u ciebie znajdę?"
"oh, jeśli chcesz to z chęcią ci porobię zdjęcia na konkursie dziś? może być? potem ci je przerobie i dam"
"na prawdę? zrobiła byś to?"
"no jasne że tak, z miłą chęcią"
"to super"
"tylko że ja podpisuję swoje zdjęcia, że są moje. przeszkadza ci to?"
"nie jasne że nie, niech wszyscy wiedzą jakiego mamy wspaniałego fotografa" Peter się zaśmiał.
"dziękuję Peter, i powodzenia dziś" Izabela puściła mu oczko i wstała by wybrać się do swojego chłopaka. Peter się uśmiechną wdzięcznie.
Gregor i Kamil przyjechali po konkursie do szpitala. Doktor zatrzymał ich przed pokojem.
"są jakieś wiadomości?" spytał Kamil.
"tak, pierwsze badania będziemy robić dziś wieczorem, Izabela dostała leki uspokajające, więc powinna się już wybudzić. wnioskujemy jednak że całkiem nie utraciła pamięci, tylko że jej umysł je zablokował i chowa je głęboko w swojej głowie tam gdzie Izabela nie ma dostępu, nie jest na siłach nawet jeśli. Dziś oglądała skoki, kiedy na ekranie pokazał się miniony Peter Prevc przypomniała sobie jego i spędzone z nim chwilę. w sensie że ona nie przypomina sobie kogoś widząc go lecz widząc lub rozpoznając coś co kojarzy się jej umysłowi z daną osobą"
Kamil i Gregor kiwnęli głowami.
"więc mogę zapewnić że jeśli będzie rozpoznawała różne rzeczy to będzie pamiętała osoby. lecz nie możemy sobie pozwolić na razie by jej coś pokazywać, ma mocne bóle głowy kiedy jej umysł walczy o te wspomnienia a to morze doprowadzić do przekrwienia i stracenia jej raz na zawszę, musi odpocząć jeszcze parę dni zanim będzie mogła wrócić do domu. Musimy przygotować jej umyśl na to wszystko co zobaczy, i w żadnym razie nie możemy sobie pozwolić by zaczęło jej się przypominać wiele rzeczy na raz, doprowadzi to do przekrwawienia ponieważ jej umysł nie wytrzyma takiego ciężaru."
Chłopaki kiwnęli jeszcze raz głowami. Cieszyli się że mają jeszcze jeden konkurs w Polsce a potem dopiero w czwartek lecą dalej, mają wolne i Kamil będzie mógł tu zostać, a Gregor pewnie też nie wróci do domu.
Chłopaki weszli do pokoju, gdzie Izabela próbowała sobie poprawić poduszkę lecz syknęła z bólu. Gregor podszedł do niej i jej pomógł.
"oo cześć chłopaki! dziękuję ci" uśmiechnęła się Izabela.
"cześć" Gregor pocałował ją w policzek, tak samo Kamil. Chłopaki przynieśli jej spaghetti z sałatką i ciepłą herbatę. Postawili je na stole obok niej.
"jak się czujesz?" spytał Kamil.
"dobrze, o wiele lepiej niż poprzez ostatnie dni" Chłopaki się ucieszyli na odpowiedź Izabeli, od razu sami się lepiej poczuli.
"lecz chciała bym już wyjść jest tu strasznie nudno.." narzekała brunetka, Kamil i Gregor zaśmiali się jednocześnie.
"i z czego ha?" spojrzała się na nich.
"to było takie typowe Izabela, wiecznie musi coś robić nigdy nie morze się nacieszyć samotnością." Powiedział Kamil.
"ja się już zbieram do domu, ale jutro przyjadę do ciebie" Powiedział Kamil i dał jej buziaka w policzek.
"a ty jak? zbierasz się do domu? czy gdzie nocujesz?" Kamil spojrzał się na Gregora.
"nie nie wracam do Austrii na razie, wolę zostać z Izabelą. Dziś przenocuję się tutaj a jutro coś wykombinuję" Gregor się uśmiechną.
"oj, no to możesz zostać u mnie przez parę dni" powiedział Kamil radośnie.
"nie no co ty, nie będę się wpraszać przecież" powiedział Gregor uśmiechając się lekko.
"nie rób sobie jaj" powiedział Kamil przewracając oczami.
"niech ci będzie" powiedział Gregor na koniec.
"super, to papa" Kamil się pożegnał i wyszedł.
"jak tam skoki? niestety miałam mały ból głowy i nie mogłam wam kibicować do końca" Izabela spojrzała na Gregora.
"masakra.. na zewnątrz jest kolo 10 stopni na plusie, potem zaczął padać deszcz więc rozbieg zaczął się topic, i z rozbiegu zmienił się w wodospad.. ja ukończyłem zawody na 12 miejscu, a Kamil na 17.." Gregor opowiadał Izabela o nie udanych zawodach z nutką przykrości w głosie.
"oj, szkoda chłopaki. na następnym konkursie będzie lepiej, na pewno" pocieszyła brunetka chłopaka.
"a powiedz mi gdzie ja się wybiorę kiedy z tond wyjdę? mieszkamy razem? czy mieszkam z mamą? a może sama?" Izabela patrzyła na Gregora zmieszana.
"nie, nie mieszkamy razem jeszcze" Gregor puścił Izabeli oczko a ta się zaśmiała. "masz mieszkanie w Krakowie, lecz ostatnio mieszkałaś z nami w trasie lub ze mną pomiędzy konkursami. więc nie wiem gdzie chcesz wrócić?"
"wnioskuję że najłatwiej by mi było wrócić do moich codziennych rutyn, a wiec chcę wrócić do was." zdecydowała brunetka.
"okej, załatwimy to kiedy będziesz wychodzić"
Izabela przytaknęła.
"czy.. czy wiadomo już coś o moim stanie? czy mi to zostanie na zawsze?" Izabela powiedziała ze smutkiem w głosie. Gregor złapał ją za podbródek, Izabela spojrzała mu w oczy.
"nawet tak nie myśl, to nie zostanie ci na zawsze" Gregor się uśmiechną do niej, próbując dodać jej otuchy. Wtedy do pokoju wszedł doktor uśmiechnięty.
"Izabelo możemy zabrać cię na badania?"
"oczywiście" przytaknęła.
"dobrze, a więc zobaczymy najpierw czy sama się podniesiesz i czy umiesz w miarę się poruszać, dobrze?"
Izabela przytaknęła, lekarz podszedł i zaczął odpinać wszelką aparaturę i kable które były podłączone do jej ciała. Izabela powoli najpierw podciągnęła się wyżej na łóżku, w środku czuła ból lecz nie było po niej tego widać, chciała jak najszybciej z tond wyjść. Usiadła na łóżku a potem postawiła nogi na podłodze, ześlizgnęła się z łózka migiem i stała na nogach. Uśmiechnęła się lekko.
"czy coś cię boli?" lekarz na nią spojrzał.
"tylko płuca trochę kiedy oddycham, i ręka" Ręka Izabeli była sztywnie owinięta bandażem, lecz mogła się na niej lekko podpierać.
"to dobrze, a teraz pozwól ze mną i zrobimy parę testów"
Gregor został w pokoju, Izabela wyszła za doktorem na jasno rozświetlony korytarz. Mijała różne pokoje. Lekarz stanął i szukał kluczy do danych drzwi przed którymi stał. Izabela zobaczyła siebie w odbiciu szyby do czyjegoś pokoju, lecz nie widziała kto tam leży ponieważ pielęgniarka jej zasłania. Kiedy po chwili jednak zauważyła swoje odbicie, przestraszyła się lekko.
"co to jest?" powiedziała głośno i dotknęła się wzdłuż twarzy od czoła, przy oku, w stronę ucha i do brody prawie. Lekarz odwrócił się i nie wiedział za bardzo jak się zachować.
"a więc kiedy nastąpił twój wypadek, wleciał w ciebie pewny chłopak kiedy on skakał ponieważ były złe warunki, kiedy w ciebie wleciał dostałaś nartą która rozcięła ci twarz dość głęboko." wytłumaczył lekarz.
"czyli to jest powód do utraty mojej pamięci tak?" Izabela patrzyła na lekarza który przytaknął. Kiedy on z powrotem się odwrócił Izabeli spojrzenie znowu powędrowało do szyby, chciała obejrzeć to rozcięcie. Kiedy jednak zauważyła że pielęgniarka się odsunęła, zobaczyła w łóżku młodego jasnowłosego chłopaka. Patrzyła się na niego krótką chwilę. Po chwili poczuła ponownie ból głowy, lecz ten był niczym w porównaniu z tym wcześniej. Złapała się za głowę i zamknęła mocno oczy. Po chwili poczuła że ktoś ją łapie, oparła się o daną osobę i próbowała uspokoić swój oddech. Ból zrobił się nagle mocniejszy. A przed oczami ukazało się zdarzenie z przed paru dniu, ukazał się cały wypadek. Chwilę kiedy stała i robiła zdjęcia, kiedy trener ją poprosił by pobiegła i zawiązała wstążkę aż do momentu kiedy straciła przytomność.
Oddychała głośno i głęboko, po chwili ból powoli znikał. Izabela otworzyła oczy, podpierała się o tą pielęgniarkę która musiała wyjść z pokoju.
"już, wszystko dobrze?" spytała pielęgniarka.
"tak tak, już lepiej" powiedziała uśmiechając się lekko.
"poczekaj parę minut pójdę po leki dla ciebie" powiedział lekarz i poszedł dalej. Izabela wzięła krok do przodu i weszła do pokoju Andreasa, który obserwował całe zdarzenie przez szybę. Zamknęła za sobą drzwi i się uśmiechnęła do chłopaka. Podeszła i usiadła na łóżku.
"jak się czujesz?" spojrzała z żalem w oczach na Andreasa.
"dobrze, o wiele lepiej niż ostatnio to pewne" powiedział uśmiechając się. Jego czoło było owinięte białym bandażem, miał lewą rękę w gipsie i był trochę posiniaczony.
"a ty? pamiętasz mnie?" lekko się zaśmiał.
"w miarę dobrze, mam małe problemy z oddychaniem ponieważ mam stłuczone płuca no i przede wszystkim z pamięcią. nie wiem jak głupi to zabrzmi, ale przed chwilą sobie ciebie przypomniałam" Izabela się zaśmiała, a Andreas się uśmiechną. Do pokoju wszedł doktor z uśmiechem.
"czyli ten ból to wspomnienie?" zaśmiał się, Izabela przytaknęła.
"tak, przypomniałam sobie cały wypadek. od tego jak robiłam zdjęcia po stracenie przytomności"
"lecz tym razem to już nie był tak mocny ból prawda?"
"prawda, na początku prawie nic dopiero kiedy mi się przypominało poczułam mocniejszy ból, lecz powoli nad tym zapanowałam"
"tak, widziałem.głębokie oddychanie, to bardzo pocieszające że powoli nad tym panujesz i że tak szybko wszystko ci się przypomina. masz jeszcze siłę na badania?"
"oczywiście chodźmy"
Izabela wyszła z pokoju z lekarzem, a chwilę po nich do pokoju wszedł Gregor.
"hej stary, jak zdrowie?" Uradowany chłopak usiadł obok Andreasa.
"dobrze, dopiero Izabela tu była. Przypomniała sobie cały wypadek, i w tym mnie." wspomniał Andreas.
"to dobrze" powiedział Gregor.
"ciężko ci co?" Andreas spojrzał na Gregora sympatycznie. "że pamięta powoli, tylko nie ciebie.. mylę się?"
"nie, to prawda. oczywiście się cieszę że pamięć jej wraca bo to jest ważne, lecz za każdym razem mam nadzieję że to mnie sobie przypomni lecz na razie nie pamięta nikogo jej bliższego, tylko ludzi jej trochę dalszych. nie pamięta nawet Kamila, Maćka czy własnej rodziny oprócz ojca który nie żyję" mówił zdziwiony Gregor.
"jest mi tak przykro, to wszystko moja wina.." Andreas spuścił wzrok.
"stary nie mów tak, nie miałeś wpływu na warunki czy na to że ona tam była akurat w złej chwili, zrobiłeś najlepsze co mogłeś w tamtej sytuacji próbując ratując ją i siebie. jakby nie to że jeszcze ją pociągnąłeś ze sobą to by skończyła o wile gorzej niż dziś, więc prawdopodobnie uratowałeś jej życie nawet."
"to najmniejsze co mogłem zrobić"
Ktoś zapukał, a po chwili drzwi się otworzyły. W nich pojawił się Alexander Poitner i Łukasz Kruczek z kwiatami.
"cześć, mamy nadzieje że nie przeszkadzamy" powiedział Alex i weszli. Obydwaj mieli po bukiecie różnych kwiatów ze sobą.
"proszę, na otuchę" powiedział Alex i dał kwiaty Andreas'owi.
"dziękuję" Popatrzył się chwilę na kwiaty z uśmiechem i je wstawił w wazon z wodą.
"jak się czujesz?" spytał Kruczek.
"dobrze, za parę dni już wyjdę jeśli mój stan będzie robił takie same postępy jak teraz."
"to wspaniała wiadomość" uśmiechną się Alex. Po chwili drzwi znowu się otworzyły i do pokoju wpadła radosna Izabela.
"oo, jest nasza księżniczka" powiedział Alex, który podszedł i ją przytulił.
"witaj, Poitner" powiedziała radośnie Izabela. Potem jej wzrok skierował się na drugiego faceta.
"no i mamy problem.." powiedziała.
"Izabelo, to jest Łukasz Kruczek, trener polskiej kadry" powiedział Gregor.
"no tak" Izabela wzięła głęboki oddech i przytuliła trenera który wręczył jej kwiaty.
"dziękuję, są prześliczne" uradowana je powąchała.
"i jak badania?" spytał Andreas.
"a więc.. moje pamięć jest zablokowana w mojej głowie, czyli kiedy mój umysł zauważy coś co mi się kojarzy z danym wspomnieniem to mi się to przypomina poprzez te bóle głowy które powinny być mniejsze. lecz jest duże prawdopodobieństwo że to czego sobie nie przypomnę przez dwa miesiące to już nigdy sobie tego nie przypomnę. i za dwa dni mogę już jechać do domu" uradowana usiadła obok Gregora.
"to w miarę dobre wiadomości. a kogo tak w miarę pamiętasz?" spytał Alex.
"pamiętam Peter'a Prevc'a, Andreasa i Poitnera na razie" powiedziała normalnym tonem.
"aha, to chyba dobrze na taki krótki czas po wypadku" powiedział Kruczek.
"taaak, lekarz powiedział też że w moim przypadku to najpierw będę pamiętała ludzi których mało znam ponieważ z nimi mam najmniej wspomnień, dopiero później będę pamiętała ludzi i rzeczy które są czymś dużym w moim żuciu"
"gwarantuję że ostatnią osobą którą sobie przypomnisz to Kamil" zaśmiał się Andreas a reszta z nim.
"chłopaki ja idę do siebie, lekarz ni pozwolił mi tak długo tu siedzieć.." zaśmiała się Izabela "żebym nie miała problemów z oddychaniem." Izabela zabrała kwiaty i wyszła, za nią wyszedł Łukasz.
"pójdę z tobą, na pewno samej nudno" zaśmiał się a Izabela się uśmiechnęła, ponieważ miał rację nie chciała być sama. Usiadła w łóżku i podpięła sobie jeden kabel w rękę który w jakiś sposób pomagał jej oddychać, wzięła głęboki oddech.
"od razu lepiej" uśmiechnęła się.
"cieszymy się że tak szybko powracasz do zdrowia" powiedział Łukasz siedzący obok jej łóżka.
"to miłe że tyle osób się o mnie martwi. lecz czuję się z tym tak źle, nawet jeśli to dopiero któryś dzień to jestem zmęczona zawodzeniem ludzi. cały czas mam przed sobą te, widok chłopaków kiedy to osobiście potwierdziłam że ich nie pamiętam. szczególnie Gregora i Kamila, to okropne co ja robię tym ludziom."
Izabela się rozpłakała. Łukasz usiadł obok niej i ją przytulił.
"hej, nie martw się. znam cię na tyle by powiedzieć że jesteś tak silną osobą że dasz sobie radę z tym wszystkim. jesteś bardzo mocną osobą psychicznie. są tam wszyscy skoczkowie którzy życzą ci powrotu do zdrowia, jesteś bardzo lubianą osobą, oni uwielbiają spędzać z tobą czas.
Izabela ponownie tego dnia poczuła mocny ból głowy, zamknęła oczy.
I przed oczami jak film widziała urywki różnych wspomnień związanymi z siedzącym obok niej Łukaszem.
Kiedy oddał jej aparat po wygranym konkursie na którym zrobił zdjęcia jej i chłopakom, kiedy się wygłupiali przed skokami, kiedy siedziała i dyskutowała z nim przy śniadaniu w hotelu i kiedy go poznała. Po chwili wzięła się w garść. Zaczęła głęboko oddychać i tak jak wcześniej ból po chwili ustąpił.
"okej?" spytał Łukasz.
"przypomniałam sobie, i okej." Łukasz patrzył na nią zmieszany.
"w sensie że przypomniałam sobie ciebie, i nie jedno lecz wszystkie wspomnienia z tobą" dodała po chwili.
"aaa, teraz rozumiem. czyli pamiętasz mnie?" patrzył na nią w skupieniu Łukasz.
"tak tak, jasne że tak! Łukasz Kruczek trener polskiej kadry, przypomniałam sobie jak się poznaliśmy, jak Kamil wygrał konkurs a ty nam zrobiłeś zdjęcia ja to wszystko pamiętam" Izabela gadała uradowana.
Potem Poitner przyszedł się pożegnać, i razem z Kruczkiem pojechali. Gregor przyszedł z nimi usiadł na fotelu obok. Ilustrował ją wzrokiem uśmiechając się, Izabela siedziała w ciszy chwilę.
"będziesz tutaj spał?" spojrzała na Gregora, który przytaknął.
"ale chyba nie masz zamiaru spać na tym fotelu?" spojrzała na niego jak na głupiego.
"a widzisz tu gdzieś miejsce dla mnie?" zaśmiał się, Izabela spojrzała na niego poważnie. Odsunęła się i poklepała miejsce obok siebie.
"przecież nie będę spał z tobą" zaśmiał się.
"a czemu nie? chyba to nie był by pierwszy raz?" powiedziała Izabela jednoznacznie.
"nie, ale jesteś w szpitalu potrzebujesz wypoczynku teraz" powiedział zdecydowanie Gregor.
"oj, zamknij się już i kładź się obok mnie. tylko odwróć żaluzję najpierw" powiedziała i zaczęła się śmiać.
Gregor wstał i poszedł odwrócić żaluzję tak by nikt nie widział ich w pokoju, położył się obok Izabeli. Izabela odwróciła się plecami do niego, Gregor niepewnie ją objął a Izabela przyciągnęła jego rękę do siebie i tak usnęła.
Siedziała w łóżku z grecką sałatką i owocowym szejkiem. Po tym jak pierwszy skoczek skoczył i czekał na swoje miejsca, pan który kręcił go pokazał. Skoczek za to wskazał palcem na napis na nartach który mówił "see you soon Izabela" uśmiechną się szeroko chłopak. Izabela poczuła ciepło w środku, uśmiechnęła się szeroko sama do siebie.
Po kolei każdy skoczek miał ten sam napis napisany na nartach, hełmie czy rękawiczkach. Potem Izabela się zagapiła i nie spojrzała na imię minionego skoczka. Kiedy chłopak wylądował pokazał rękawiczkę z napisem i sercem, był to Peter Prevc. Zdjął okulary i się szeroko uśmiechną. Izabela poczuła okropny ból w głowie. Sałatka spadła na ziemię a Izabela się skuliła i zaczęła głośno krzyczeć. Na salę wpadli lekarze podający jej lek uspokajający. Wtedy Izabeli pojawił się przed oczami pewien obraz.
- flashback -
"Izabela tak?" powiedział Peter Prevc z którym Izabela nie miała jeszcze przyjemności."tak tak, mów mi Iza lub Bella czy jak tam chcesz" zaśmiała się brunetka.
"miło mi jestem Peter Prevc" chłopak usiadł obok niej.
"wiem, jeden z moich ulubieńców" zaśmiała się ponownie.
"o jak miło, na prawdę jesteś moją fanką?" spojrzał na nią z błyskiem w oku, Izabela spojrzała się w jego oczy i zauważyła że ma naprawdę czaro-niebieskie oczy ale takie jak lód, były przepiękne.
"tak, od małego jestem fanką skoków i jak tu nie być fanką kogoś kto mieszka w kraju obok" uśmiechnęła się.
"ciszę się, jak to ty jesteś z polski?" Izabela przytknęła głową.
"wow, myślałem że jesteś Niemką lub Asturyjką ponieważ tak dobrze mówisz po niemiecku, i że tylko nauczyłaś się polskiego" zaśmiał się Peter.
"nie do końca, właśnie jest na odwrót. jestem polką lecz nauczyłam się niemieckiego.
"dziewczyna Gregora tak?"
"zgadza się"
"i pani fotograf?"
"też się zgadza"
"ja właśnie w tej sprawie, trzeba mi zdjęcie na moją stronę na facebooka i zastanawiam się czy coś u ciebie znajdę?"
"oh, jeśli chcesz to z chęcią ci porobię zdjęcia na konkursie dziś? może być? potem ci je przerobie i dam"
"na prawdę? zrobiła byś to?"
"no jasne że tak, z miłą chęcią"
"to super"
"tylko że ja podpisuję swoje zdjęcia, że są moje. przeszkadza ci to?"
"nie jasne że nie, niech wszyscy wiedzą jakiego mamy wspaniałego fotografa" Peter się zaśmiał.
"dziękuję Peter, i powodzenia dziś" Izabela puściła mu oczko i wstała by wybrać się do swojego chłopaka. Peter się uśmiechną wdzięcznie.
- end of flashback -
Po chwili leki zaczęły działać i Izabela odpłynęła w głęboki sen.Gregor i Kamil przyjechali po konkursie do szpitala. Doktor zatrzymał ich przed pokojem.
"są jakieś wiadomości?" spytał Kamil.
"tak, pierwsze badania będziemy robić dziś wieczorem, Izabela dostała leki uspokajające, więc powinna się już wybudzić. wnioskujemy jednak że całkiem nie utraciła pamięci, tylko że jej umysł je zablokował i chowa je głęboko w swojej głowie tam gdzie Izabela nie ma dostępu, nie jest na siłach nawet jeśli. Dziś oglądała skoki, kiedy na ekranie pokazał się miniony Peter Prevc przypomniała sobie jego i spędzone z nim chwilę. w sensie że ona nie przypomina sobie kogoś widząc go lecz widząc lub rozpoznając coś co kojarzy się jej umysłowi z daną osobą"
Kamil i Gregor kiwnęli głowami.
"więc mogę zapewnić że jeśli będzie rozpoznawała różne rzeczy to będzie pamiętała osoby. lecz nie możemy sobie pozwolić na razie by jej coś pokazywać, ma mocne bóle głowy kiedy jej umysł walczy o te wspomnienia a to morze doprowadzić do przekrwienia i stracenia jej raz na zawszę, musi odpocząć jeszcze parę dni zanim będzie mogła wrócić do domu. Musimy przygotować jej umyśl na to wszystko co zobaczy, i w żadnym razie nie możemy sobie pozwolić by zaczęło jej się przypominać wiele rzeczy na raz, doprowadzi to do przekrwawienia ponieważ jej umysł nie wytrzyma takiego ciężaru."
Chłopaki kiwnęli jeszcze raz głowami. Cieszyli się że mają jeszcze jeden konkurs w Polsce a potem dopiero w czwartek lecą dalej, mają wolne i Kamil będzie mógł tu zostać, a Gregor pewnie też nie wróci do domu.
Chłopaki weszli do pokoju, gdzie Izabela próbowała sobie poprawić poduszkę lecz syknęła z bólu. Gregor podszedł do niej i jej pomógł.
"oo cześć chłopaki! dziękuję ci" uśmiechnęła się Izabela.
"cześć" Gregor pocałował ją w policzek, tak samo Kamil. Chłopaki przynieśli jej spaghetti z sałatką i ciepłą herbatę. Postawili je na stole obok niej.
"jak się czujesz?" spytał Kamil.
"dobrze, o wiele lepiej niż poprzez ostatnie dni" Chłopaki się ucieszyli na odpowiedź Izabeli, od razu sami się lepiej poczuli.
"lecz chciała bym już wyjść jest tu strasznie nudno.." narzekała brunetka, Kamil i Gregor zaśmiali się jednocześnie.
"i z czego ha?" spojrzała się na nich.
"to było takie typowe Izabela, wiecznie musi coś robić nigdy nie morze się nacieszyć samotnością." Powiedział Kamil.
"ja się już zbieram do domu, ale jutro przyjadę do ciebie" Powiedział Kamil i dał jej buziaka w policzek.
"a ty jak? zbierasz się do domu? czy gdzie nocujesz?" Kamil spojrzał się na Gregora.
"nie nie wracam do Austrii na razie, wolę zostać z Izabelą. Dziś przenocuję się tutaj a jutro coś wykombinuję" Gregor się uśmiechną.
"oj, no to możesz zostać u mnie przez parę dni" powiedział Kamil radośnie.
"nie no co ty, nie będę się wpraszać przecież" powiedział Gregor uśmiechając się lekko.
"nie rób sobie jaj" powiedział Kamil przewracając oczami.
"niech ci będzie" powiedział Gregor na koniec.
"super, to papa" Kamil się pożegnał i wyszedł.
"jak tam skoki? niestety miałam mały ból głowy i nie mogłam wam kibicować do końca" Izabela spojrzała na Gregora.
"masakra.. na zewnątrz jest kolo 10 stopni na plusie, potem zaczął padać deszcz więc rozbieg zaczął się topic, i z rozbiegu zmienił się w wodospad.. ja ukończyłem zawody na 12 miejscu, a Kamil na 17.." Gregor opowiadał Izabela o nie udanych zawodach z nutką przykrości w głosie.
"oj, szkoda chłopaki. na następnym konkursie będzie lepiej, na pewno" pocieszyła brunetka chłopaka.
"a powiedz mi gdzie ja się wybiorę kiedy z tond wyjdę? mieszkamy razem? czy mieszkam z mamą? a może sama?" Izabela patrzyła na Gregora zmieszana.
"nie, nie mieszkamy razem jeszcze" Gregor puścił Izabeli oczko a ta się zaśmiała. "masz mieszkanie w Krakowie, lecz ostatnio mieszkałaś z nami w trasie lub ze mną pomiędzy konkursami. więc nie wiem gdzie chcesz wrócić?"
"wnioskuję że najłatwiej by mi było wrócić do moich codziennych rutyn, a wiec chcę wrócić do was." zdecydowała brunetka.
"okej, załatwimy to kiedy będziesz wychodzić"
Izabela przytaknęła.
"czy.. czy wiadomo już coś o moim stanie? czy mi to zostanie na zawsze?" Izabela powiedziała ze smutkiem w głosie. Gregor złapał ją za podbródek, Izabela spojrzała mu w oczy.
"nawet tak nie myśl, to nie zostanie ci na zawsze" Gregor się uśmiechną do niej, próbując dodać jej otuchy. Wtedy do pokoju wszedł doktor uśmiechnięty.
"Izabelo możemy zabrać cię na badania?"
"oczywiście" przytaknęła.
"dobrze, a więc zobaczymy najpierw czy sama się podniesiesz i czy umiesz w miarę się poruszać, dobrze?"
Izabela przytaknęła, lekarz podszedł i zaczął odpinać wszelką aparaturę i kable które były podłączone do jej ciała. Izabela powoli najpierw podciągnęła się wyżej na łóżku, w środku czuła ból lecz nie było po niej tego widać, chciała jak najszybciej z tond wyjść. Usiadła na łóżku a potem postawiła nogi na podłodze, ześlizgnęła się z łózka migiem i stała na nogach. Uśmiechnęła się lekko.
"czy coś cię boli?" lekarz na nią spojrzał.
"tylko płuca trochę kiedy oddycham, i ręka" Ręka Izabeli była sztywnie owinięta bandażem, lecz mogła się na niej lekko podpierać.
"to dobrze, a teraz pozwól ze mną i zrobimy parę testów"
Gregor został w pokoju, Izabela wyszła za doktorem na jasno rozświetlony korytarz. Mijała różne pokoje. Lekarz stanął i szukał kluczy do danych drzwi przed którymi stał. Izabela zobaczyła siebie w odbiciu szyby do czyjegoś pokoju, lecz nie widziała kto tam leży ponieważ pielęgniarka jej zasłania. Kiedy po chwili jednak zauważyła swoje odbicie, przestraszyła się lekko.
"co to jest?" powiedziała głośno i dotknęła się wzdłuż twarzy od czoła, przy oku, w stronę ucha i do brody prawie. Lekarz odwrócił się i nie wiedział za bardzo jak się zachować.
"a więc kiedy nastąpił twój wypadek, wleciał w ciebie pewny chłopak kiedy on skakał ponieważ były złe warunki, kiedy w ciebie wleciał dostałaś nartą która rozcięła ci twarz dość głęboko." wytłumaczył lekarz.
"czyli to jest powód do utraty mojej pamięci tak?" Izabela patrzyła na lekarza który przytaknął. Kiedy on z powrotem się odwrócił Izabeli spojrzenie znowu powędrowało do szyby, chciała obejrzeć to rozcięcie. Kiedy jednak zauważyła że pielęgniarka się odsunęła, zobaczyła w łóżku młodego jasnowłosego chłopaka. Patrzyła się na niego krótką chwilę. Po chwili poczuła ponownie ból głowy, lecz ten był niczym w porównaniu z tym wcześniej. Złapała się za głowę i zamknęła mocno oczy. Po chwili poczuła że ktoś ją łapie, oparła się o daną osobę i próbowała uspokoić swój oddech. Ból zrobił się nagle mocniejszy. A przed oczami ukazało się zdarzenie z przed paru dniu, ukazał się cały wypadek. Chwilę kiedy stała i robiła zdjęcia, kiedy trener ją poprosił by pobiegła i zawiązała wstążkę aż do momentu kiedy straciła przytomność.
Oddychała głośno i głęboko, po chwili ból powoli znikał. Izabela otworzyła oczy, podpierała się o tą pielęgniarkę która musiała wyjść z pokoju.
"już, wszystko dobrze?" spytała pielęgniarka.
"tak tak, już lepiej" powiedziała uśmiechając się lekko.
"poczekaj parę minut pójdę po leki dla ciebie" powiedział lekarz i poszedł dalej. Izabela wzięła krok do przodu i weszła do pokoju Andreasa, który obserwował całe zdarzenie przez szybę. Zamknęła za sobą drzwi i się uśmiechnęła do chłopaka. Podeszła i usiadła na łóżku.
"jak się czujesz?" spojrzała z żalem w oczach na Andreasa.
"dobrze, o wiele lepiej niż ostatnio to pewne" powiedział uśmiechając się. Jego czoło było owinięte białym bandażem, miał lewą rękę w gipsie i był trochę posiniaczony.
"a ty? pamiętasz mnie?" lekko się zaśmiał.
"w miarę dobrze, mam małe problemy z oddychaniem ponieważ mam stłuczone płuca no i przede wszystkim z pamięcią. nie wiem jak głupi to zabrzmi, ale przed chwilą sobie ciebie przypomniałam" Izabela się zaśmiała, a Andreas się uśmiechną. Do pokoju wszedł doktor z uśmiechem.
"czyli ten ból to wspomnienie?" zaśmiał się, Izabela przytaknęła.
"tak, przypomniałam sobie cały wypadek. od tego jak robiłam zdjęcia po stracenie przytomności"
"lecz tym razem to już nie był tak mocny ból prawda?"
"prawda, na początku prawie nic dopiero kiedy mi się przypominało poczułam mocniejszy ból, lecz powoli nad tym zapanowałam"
"tak, widziałem.głębokie oddychanie, to bardzo pocieszające że powoli nad tym panujesz i że tak szybko wszystko ci się przypomina. masz jeszcze siłę na badania?"
"oczywiście chodźmy"
Izabela wyszła z pokoju z lekarzem, a chwilę po nich do pokoju wszedł Gregor.
"hej stary, jak zdrowie?" Uradowany chłopak usiadł obok Andreasa.
"dobrze, dopiero Izabela tu była. Przypomniała sobie cały wypadek, i w tym mnie." wspomniał Andreas.
"to dobrze" powiedział Gregor.
"ciężko ci co?" Andreas spojrzał na Gregora sympatycznie. "że pamięta powoli, tylko nie ciebie.. mylę się?"
"nie, to prawda. oczywiście się cieszę że pamięć jej wraca bo to jest ważne, lecz za każdym razem mam nadzieję że to mnie sobie przypomni lecz na razie nie pamięta nikogo jej bliższego, tylko ludzi jej trochę dalszych. nie pamięta nawet Kamila, Maćka czy własnej rodziny oprócz ojca który nie żyję" mówił zdziwiony Gregor.
"jest mi tak przykro, to wszystko moja wina.." Andreas spuścił wzrok.
"stary nie mów tak, nie miałeś wpływu na warunki czy na to że ona tam była akurat w złej chwili, zrobiłeś najlepsze co mogłeś w tamtej sytuacji próbując ratując ją i siebie. jakby nie to że jeszcze ją pociągnąłeś ze sobą to by skończyła o wile gorzej niż dziś, więc prawdopodobnie uratowałeś jej życie nawet."
"to najmniejsze co mogłem zrobić"
Ktoś zapukał, a po chwili drzwi się otworzyły. W nich pojawił się Alexander Poitner i Łukasz Kruczek z kwiatami.
"cześć, mamy nadzieje że nie przeszkadzamy" powiedział Alex i weszli. Obydwaj mieli po bukiecie różnych kwiatów ze sobą.
"proszę, na otuchę" powiedział Alex i dał kwiaty Andreas'owi.
"dziękuję" Popatrzył się chwilę na kwiaty z uśmiechem i je wstawił w wazon z wodą.
"jak się czujesz?" spytał Kruczek.
"dobrze, za parę dni już wyjdę jeśli mój stan będzie robił takie same postępy jak teraz."
"to wspaniała wiadomość" uśmiechną się Alex. Po chwili drzwi znowu się otworzyły i do pokoju wpadła radosna Izabela.
"oo, jest nasza księżniczka" powiedział Alex, który podszedł i ją przytulił.
"witaj, Poitner" powiedziała radośnie Izabela. Potem jej wzrok skierował się na drugiego faceta.
"no i mamy problem.." powiedziała.
"Izabelo, to jest Łukasz Kruczek, trener polskiej kadry" powiedział Gregor.
"no tak" Izabela wzięła głęboki oddech i przytuliła trenera który wręczył jej kwiaty.
"dziękuję, są prześliczne" uradowana je powąchała.
"i jak badania?" spytał Andreas.
"a więc.. moje pamięć jest zablokowana w mojej głowie, czyli kiedy mój umysł zauważy coś co mi się kojarzy z danym wspomnieniem to mi się to przypomina poprzez te bóle głowy które powinny być mniejsze. lecz jest duże prawdopodobieństwo że to czego sobie nie przypomnę przez dwa miesiące to już nigdy sobie tego nie przypomnę. i za dwa dni mogę już jechać do domu" uradowana usiadła obok Gregora.
"to w miarę dobre wiadomości. a kogo tak w miarę pamiętasz?" spytał Alex.
"pamiętam Peter'a Prevc'a, Andreasa i Poitnera na razie" powiedziała normalnym tonem.
"aha, to chyba dobrze na taki krótki czas po wypadku" powiedział Kruczek.
"taaak, lekarz powiedział też że w moim przypadku to najpierw będę pamiętała ludzi których mało znam ponieważ z nimi mam najmniej wspomnień, dopiero później będę pamiętała ludzi i rzeczy które są czymś dużym w moim żuciu"
"gwarantuję że ostatnią osobą którą sobie przypomnisz to Kamil" zaśmiał się Andreas a reszta z nim.
"chłopaki ja idę do siebie, lekarz ni pozwolił mi tak długo tu siedzieć.." zaśmiała się Izabela "żebym nie miała problemów z oddychaniem." Izabela zabrała kwiaty i wyszła, za nią wyszedł Łukasz.
"pójdę z tobą, na pewno samej nudno" zaśmiał się a Izabela się uśmiechnęła, ponieważ miał rację nie chciała być sama. Usiadła w łóżku i podpięła sobie jeden kabel w rękę który w jakiś sposób pomagał jej oddychać, wzięła głęboki oddech.
"od razu lepiej" uśmiechnęła się.
"cieszymy się że tak szybko powracasz do zdrowia" powiedział Łukasz siedzący obok jej łóżka.
"to miłe że tyle osób się o mnie martwi. lecz czuję się z tym tak źle, nawet jeśli to dopiero któryś dzień to jestem zmęczona zawodzeniem ludzi. cały czas mam przed sobą te, widok chłopaków kiedy to osobiście potwierdziłam że ich nie pamiętam. szczególnie Gregora i Kamila, to okropne co ja robię tym ludziom."
Izabela się rozpłakała. Łukasz usiadł obok niej i ją przytulił.
"hej, nie martw się. znam cię na tyle by powiedzieć że jesteś tak silną osobą że dasz sobie radę z tym wszystkim. jesteś bardzo mocną osobą psychicznie. są tam wszyscy skoczkowie którzy życzą ci powrotu do zdrowia, jesteś bardzo lubianą osobą, oni uwielbiają spędzać z tobą czas.
Izabela ponownie tego dnia poczuła mocny ból głowy, zamknęła oczy.
I przed oczami jak film widziała urywki różnych wspomnień związanymi z siedzącym obok niej Łukaszem.
Kiedy oddał jej aparat po wygranym konkursie na którym zrobił zdjęcia jej i chłopakom, kiedy się wygłupiali przed skokami, kiedy siedziała i dyskutowała z nim przy śniadaniu w hotelu i kiedy go poznała. Po chwili wzięła się w garść. Zaczęła głęboko oddychać i tak jak wcześniej ból po chwili ustąpił.
"okej?" spytał Łukasz.
"przypomniałam sobie, i okej." Łukasz patrzył na nią zmieszany.
"w sensie że przypomniałam sobie ciebie, i nie jedno lecz wszystkie wspomnienia z tobą" dodała po chwili.
"aaa, teraz rozumiem. czyli pamiętasz mnie?" patrzył na nią w skupieniu Łukasz.
"tak tak, jasne że tak! Łukasz Kruczek trener polskiej kadry, przypomniałam sobie jak się poznaliśmy, jak Kamil wygrał konkurs a ty nam zrobiłeś zdjęcia ja to wszystko pamiętam" Izabela gadała uradowana.
Potem Poitner przyszedł się pożegnać, i razem z Kruczkiem pojechali. Gregor przyszedł z nimi usiadł na fotelu obok. Ilustrował ją wzrokiem uśmiechając się, Izabela siedziała w ciszy chwilę.
"będziesz tutaj spał?" spojrzała na Gregora, który przytaknął.
"ale chyba nie masz zamiaru spać na tym fotelu?" spojrzała na niego jak na głupiego.
"a widzisz tu gdzieś miejsce dla mnie?" zaśmiał się, Izabela spojrzała na niego poważnie. Odsunęła się i poklepała miejsce obok siebie.
"przecież nie będę spał z tobą" zaśmiał się.
"a czemu nie? chyba to nie był by pierwszy raz?" powiedziała Izabela jednoznacznie.
"nie, ale jesteś w szpitalu potrzebujesz wypoczynku teraz" powiedział zdecydowanie Gregor.
"oj, zamknij się już i kładź się obok mnie. tylko odwróć żaluzję najpierw" powiedziała i zaczęła się śmiać.
Gregor wstał i poszedł odwrócić żaluzję tak by nikt nie widział ich w pokoju, położył się obok Izabeli. Izabela odwróciła się plecami do niego, Gregor niepewnie ją objął a Izabela przyciągnęła jego rękę do siebie i tak usnęła.
sobota, 18 stycznia 2014
rozdział siódmy
Dwa dni świąt wszystkim zleciały szybko. Wszyscy już wrócili na skocznie i odnaleźli się w Wiśle w Polsce. Izabela czuła się już jak w domu i potrzebowała pobyć trochę z swoimi. Wymieniła się już prezentami z chłopakami i właśnie trwała trwał poranny trening a za parę godzin kwalifikacje. Izabela nie musiała robić zdjęć na porannym treningu, i tak chłopaki się śmieli że źle wyglądają rano i nie życzą sobie żadnych zdjęć. Izabelę to mocno rozśmieszyło. Siedziała w poczekalni z kubkiem cappuccino i obserwowała skocznię.
"Izabela tak?" powiedział Peter Prevc z którym Izabela nie miała jeszcze przyjemności.
"tak tak, mów mi Iza lub Bella czy jak tam chcesz" zaśmiała się brunetka.
"miło mi jestem Peter Prevc" chłopak usiadł obok niej.
"wiem, jeden z moich ulubieńców" zaśmiała się ponownie.
"o jak miło, na prawdę jesteś moją fanką?" spojrzał na nią z błyskiem w oku, Izabela spojrzała się w jego oczy i zauważyła że ma naprawdę czaro-niebieskie oczy ale takie jak lód, były przepiękne.
"tak, od małego jestem fanką skoków i jak tu nie być fanką kogoś kto mieszka w kraju obok" uśmiechnęła się. "ciszę się, jak to ty jesteś z polski?" Izabela przytknęła głową. "wow, myślałem że jesteś Niemką lub Asturyjką ponieważ tak dobrze mówisz po niemiecku, i że tylko nauczyłaś się polskiego" zaśmiał się Peter.
"nie do końca, właśnie jest na odwrót. jestem polką lecz nauczyłam się niemieckiego."
"dziewczyna Gregora tak?"
"zgadza się"
"i pani fotograf?"
"też się zgadza"
"ja właśnie w tej sprawie, trzeba mi zdjęcie na moją stronę na facebooka i zastanawiam się czy coś u ciebie znajdę?"
"oh, jeśli chcesz to z chęcią ci porobię zdjęcia na konkursie dziś? może być? potem ci je przerobie i dam"
"na prawdę? zrobiła byś to?"
"no jasne że tak, z miłą chęcią"
"to super"
"tylko że ja podpisuję swoje zdjęcia, że są moje. przeszkadza ci to?"
"nie jasne że nie, niech wszyscy wiedzą jakiego mamy wspaniałego fotografa" Peter się zaśmiał.
"dziękuję Peter, i powodzenia dziś" Izabela puściła mu oczko i wstała by wybrać się do swojego chłopaka. Peter się uśmiechną wdzięcznie.
Po treningu który wygrał Peter Prevc, drugi był Kamil a trzeci Ammann Izabela wybrała się do pokoju. Schlieri zakończył trening na 5 miejscu, z czego był nawet zadowolony. Schlieri, Kamil, Maciek, Morgi, Janek i Wellinger siedzieli u Izabeli w pokoju i robili sobie małą imprezkę.
"boże ale z was idioci" Izabela wybuchła śmiechem kiedy Morgi i Kamil zaczęli się bić dla zabawy a potem reszta chłopaków w jakiś sposób się wmieszała i wszyscy sześcioro leżeli na podłodze i się śmiali, Izabela siedziała ze łzami w oczach od śmiechu z chłopakami.
"zbieramy się na obiad?" Spojrzała Izabela na chłopaków kiedy się ogarnęła. Chłopaki podnieśli się z podłogi i wszyscy razem wyszli na obiad.
Siedzieli i rozmawiali o wszystkim możliwym. Kiedy Izabela skończyła poszła odnieść tacę i poszła jeszcze po kawę.
"nie wiem jak to robisz, ale jeszcze nigdy nie było tak że chłopaki z różnych krajów trzymają się razem"
spojrzał na Izabelę Alexander Poitner który też robił kawę.
"to dobrze czy źle? bo nie wiem czy mam się śmiać czy płakać.." odpowiedziała Izabela.
"to bardzo dobrze, jest miła atmosfera i widać że chłopaki od razu się lepiej czują" zaśmiał się.
"ja nic nie robię, tylko jestem sobą." powiedziała Izabela zdziwiona.
"potrafisz się zaprzyjaźnić z każdym, i wtedy nie ma takich podziałów że niektórzy zadają się tylko z tymi czy tymi ty potrafisz wszystkich zabrać ze sobą, rozumiesz?" Izabela kiwnęła głową.
"lecz ja jestem tylko sobą. nie oceniam tych ludzi tylko się z nimi zaprzyjaźniam, każdy jest mile widziany u mnie"
"dlatego każdy cię szanuje kochana" Poitner się uśmiechną i poszedł do swojego stołu, Izabela stała jeszcze chwilę i się patrzyła przed siebie dosłownie.
"na co się tak patrzysz? idziemy bo się trochę zasiedzieliśmy.." zaśmiał się Morgi i ją objął. Izabela uśmiechnięta poszła z nim a kawałek za nimi szli chłopcy. Każdy poszedł do swojego pokoju się ogarnąć i za 30 minut widzieli się na korytarzu. Izabela spakowała swój aparat i dodatki do niego. Zdjęła z siebie dresy i założyła na siebie czarne jeansy, białą lekko prześwitującą bluzkę i jasną kamizelkę z futerka. Włożyła swoje płaskie buty i już była gotowa do wyjścia. Izabeli włosy były dziś wyprostowane i leżały rozpuszczone na jej plecach. Ktoś zapukał do drzwi, Izabela poszła i je otworzyła a tam stał dyrektor FIS.
"witam, w czymś mogę pomóc?" Uśmiechnęła się mile Izabela do starszego od niej faceta.
"tak, mogła byś pójść ze mną? mamy sprawę do ciebie, jest to na prośbę trenerów."
"oczywiście, tylko wezmę telefon" Izabela poszła po telefon i wyszła z pokoju za dyrektorem który zaprowadził ją do sali konferencyjnej gdzie już byli trenerzy wszystkich drużyn.
"proszę usiądź sobie" powiedział dyrektor i wskazał krzesło na środku, Izabela tak zrobiła. Uśmiechnięta spoglądała na wszystkich radośnie.
"a więc poprosiliśmy cię tutaj ponieważ za sprawą trenerów którzy zdecydowali że potrzebny ci nowy sprzęt." powiedział dyrektor, Izabela siedziała i nie rozumiała o co do końca chodzi.
"nie rozumiem.." spojrzała na nich trochę zmieszana.
"każdy zespół chce się złożyć i zapłacić ci za nowy aparat, obiektywy i inny potrzebny ci sprzęt. wszyscy się zgodziliśmy że chcemy aby nasz fotograf miał najlepszy sprzęt by mógł pokazywać naszych skoczków z jak najlepszej strony, i skoro mamy bardzo ambitnego fotografa chcemy by miał to co najlepsze. zasługujesz na to, słyszeliśmy ile czasu włożyłaś w przerabianie tych wszystkich zdjęć i o twoich nieprzespanych nocach, bardzo nas cieszy to że tak się angażujesz i chcemy ci w taki sposób podziękować."
"to na prawdę bardzo miło z waszej strony, ale ja nie mogę tego przyjąć. już mam swój sprzęt. wolała bym już nowego laptopa którego bym używała do pracy zamiast mojego prywatnego." Izabela się wypowiedziała.
"dobrze nie ma sprawy dostaniesz i laptopa, i nowy Photoshop CS6 do pracy, a teraz proszę wybierz sobie aparat" Dyrektor dał mi laptopa z włączoną stroną gdzie były wszelkie aparaty i dodatki.
"ale chyba mnie nie.." Izabela zaczęła lecz nie dane było jej skończyć.
"proszę, to jest najmniejsze co możemy zrobić. to jest też podzięka za to że trzymasz chłopaków tak blisko, i wypełniasz tą atmosferę radością. od kąt się pojawiłaś nie już żadnych kłótni, bijatyk czy wyzywania się tylko każdy się lubi i uwielbia spędzać z tobą czas. uwierz nam doceniamy to" dyrektor miło powiedział uśmiechając się. Izabela poczuła się źle, chciała jak najszybciej z tond wyjść, trzymała te łzy za oczami.
"no dobrze, niech wam będzie." wszyscy się uśmiechnęli szeroko i ucieszyli.
"a więc skoro już się zgodziłaś to wybierz aparat i dodatki ty obiektywy i statywy i co tylko jest ci potrzebne a od nas maż już całkiem nowego MacBook'a Air z Photoshop'em" Powiedział dyrektor a do środka weszła dziewczyna z komputerem w opakowaniu.
"boże.. dziękuję wam wszystkim, to jest miłe że macie takie dobre zdanie o mnie i że chcecie mi pomagać w tej pracy. uwierzcie mi, doceniam to" Powiedziała Izabela. Potem dyrektor podziękował trenerom którzy poszli się zbierać na trening, a w pokoju została tylko Izabela która wybierała aparat i dodatki, no i szef i dyrektor FIS. Po dłuższej chwili zdecydowała się na nowego Nikon'a, dobrała parę potrzebnych jej obiektywów i innych dodatków typu statyw, torbę, filtry i najpotrzebniejsze jej rzeczy. Kiedy skończyła odsunęła laptopa i się uśmiechnęła lekko. Czekała tylko na wyjście z tego pokoju.
"więc chcemy jeszcze tylko uzgodnić ile będziesz zarabiać" powiedział dyrektor, Izabela przytaknęła.
"nasza propozycja to jest 5 tysięcy euro, minus tysiąc za jedzenie, mieszkanie, przeloty i to wszystko czyli dla ciebie będzie 4 tysięcy miesięcznie. czy zgadzasz się na taką propozycję?"
"tak, brzmi świetnie"
"podpisz tutaj, kontrakt jest na razie na rok"
Izabela przytknęła i podpisała kontrakt, podziękowała za siebie i wyszła. Od razu jak zamknęła drzwi w jej oczach pojawiły się łzy. Wpadła do swojego pokoju, za 5 minut miała się z chłopakami spotkać. Usiadła na łóżku i rozpłakała się w najlepsze. Czuła na sobie za dużą odpowiedzialność i presję. Nie chciała być tą osobą która trzyma wszystkich w kupie, a na pewno nie chciała coś za to dostawać bo wtedy czuła się zmuszona do brnięcia w to, że musiała trzymać tą atmosferę. Co prawda zawsze jest sobą, i cieszy się że ludzie ją polubili a atmosfera jest zmienna wystarczy że ktoś będzie miał zły dzień, a ona nie trzyma się od ciętych ripost.
Wzięła głęboki oddech, poszła do łazienki i otarła tusz który pociekł z łzami po jej policzku. Poprawiła makijaż, uśmiechnęła się do lustra. Jesteś silna kochanie, bądź sobą i wszystko będzie dobrze. Wzięła swoją torbę z aparatem i wyszła na korytarzy gdzie już stał Morgi, Gregor i Kamil z Maćkiem. Odsunęła wszystkie myśli na bok i uśmiechnęła się szeroko na widok swojego chłopaka. Podeszła i go mocno przytuliła, Gregor dał jej buziaka w usta. Objął ją i wszyscy poszli na skocznię w miłej atmosferze.
Izabela ledwo co zdążyła się rozpakować i już się zaczęły kwalifikacje która ona fotografowała z miejsca dla trenerów. Miała na sobie przepustkę i kurtkę FIS z napisem "V.I.P FOTOGRAF" na kurtce były flagi wszystkich krajów startujących w konkursie i każdy skoczek się na niej podpisał. To był prezent dla niej od chłopaków. Nawet trenerzy się podpisali ta kurtce. Uwielbiała ją.
Od początku drugiej serii wiał okropny wiatr który kręcił, ulga że jeszcze nikt się na przewrócił i sobie czegoś nie zrobił. Chwilę wieje normalnie z pół sekundy później wiatr cię ściąga lub wywiewa. Po chwili po drugiej stronie skoczni zleciała kokardka pokazująca w którą stronę wieje wiatr.
"Izabela mogła byś polecieć i ją przywiązać z powrotem?" Spytał trener Norwegi. Izabela przytaknęła, odłożyła aparat i pobiegła akurat kiedy ktoś wylądował. Przebiegła poprzez skocznię i stała na kancie skoczni, miała jednak pewność że tutaj raczej nikt nie doskoczy chyba że się wywali. Chwilę jej zajęło przywiązanie czerwonej kokardki w dobry sposób. Wracając nie widziała czy ktoś skaczę, czy go wstrzymali lecz była kawałek wyżej na skoczni więc zdecydowała przebiec z powrotem. Patrzyła się przed siebie i była kilkanaście metrów od wyjścia ze skoczni i wejścia do trenerów. Usłyszała w oddali swoje imię, w ułamku sekundy spojrzała się na trenera Polski który coś krzyczał, potem jej wzrok powędrował na zeskok. W ułamku sekundy widziała tylko narty i skoczka który w nią wpadł, poczuła mocny ból i ciepłą ciecz na twarzy, która musiała być krwią. Izabela straciła przytomność.
Andreas Wellinger wyskoczył z zeskoku, miał normalne warunki kiedy nagle zawiało i stracił balans w powietrzu, narty poleciały pierwsze, dopiero w ostatniej chwili Andreas zauważył Izabelę. Próbował jeszcze jakoś ratować i ją i siebie, lecz narty uderzyły ją w głowę a potem Andreas na nią wpadł. Izabela zaplątała się w jakiś sposób pomiędzy nartami i Andreasem i oboje odbijając się stoczyli się z zeskoku. I Andreas i Izabela stracili przytomność. Izabela kiedy dostała nartami w głowę a Andreas kiedy uderzył głową w ziemie. Izabela miała całą zakrwawioną twarz podobnie jak Andreas.
Po paru sekundach już pojawiła się pomoc która zabrała tą dwójkę helikopterami do szpila.
Gregor widział całe zdarzenie, chciał wyjść i jej pomóc lecz nie mógł bo miał za chwilę skakać. Próbował nie myśleć o tym co przed chwilą widział siedząc na belce, wiedział jednak że będzie mógł pojechać do niej od razu po tym skoku. Jego skok był udany, był pierwszy a po nim zostało jeszcze dwóch skoczków lecz to nie miało znaczenia ponieważ nie musiał się kwalifikować. Kiedy wyskoczył migiem się zmył, szybko się przebrał i spotkał już gotowego Kamila na korytarzu. Morgi i Maciek też się z nimi zabrali, we czworo pojechali do szpitala, lecz musieli jeszcze długo czekać na jakiekolwiek informacje. Niedługo po nich pojawił się Niemiecki Team i masa reporterów w sprawie nieznajomej dziewczyny, i fotografki. Wszyscy siedzieli w poczekalni przed salą operacyjną. Potem wyszedł doktor. Atmosfera była napięta i nie wyglądało na dobre wiadomości.
"a więc Andreas jest już w dobrym stanie, przez parę godzin będzie w śpiączce. Ma parę rozcięć na twarzy, potłuczone płuca, złamaną rękę i jest trochę potłuczony." powiedział i się lekko uśmiechną.
"a co z Izabelą?" spytał Gregor.
"ta dziewczyna tak?" spojrzał a niego lekarz a Gregor przytaknął.
"jest w bardzo ciężkim stanie, nawet w stanie krytycznym. ma poważne stłuczenia rozciętą twarz do kości. na razie więcej informacji nie mam na jej temat ponieważ operacja nadał trwa. Czy któryś z waz który zna najlepiej tą dziewczynę mógł by pójść ze mną i wypełnić informacje na jej temat?" Spojrzał na Gregora który spojrzał na Kamila, Kamil podniósł wzrok, wstał i w ciszy podążył za lekarzem.
Chłopcy siedzieli w szpitalu do 22, nie odzywali się do siebie ani słowem tylko co rusz spoglądali na siebie, spali na zmianę i czekali na jakieś informacje w sprawie Izabeli. Niedługo po tym przyszedł lekarz.
"chłopcy mam dla was dobrą wiadomość, więc Izabela przeszła ciężką operację i jej stan już się powoli wyrównuję, jest lepiej niż myśleliśmy. Jednak nadal jest w stanie krytycznym. Jak wiecie ma rozcięcie na twarzy do kości co może doprowadzić do przekrwienia mózgu, ma potłuczone całe ciało, złamany palec, zwichniętą rękę, ciężko stłuczone płuca co nie pozwała jej oddychać w pełni i uraz głowy. Ale powinna się wybudzić już za parę dni!"
Chłopakom trochę ulżyło lecz jak lekarz zaczął wymieniać te wszystkie rzeczy to aż ich ściskało w środku. Po tych wiadomościach zabrali się z powrotem do hotelu, przemęczeni od razu poszli do łóżek, musieli się wyspać na jutrzejszy konkurs.
Izabela podeszła i przytuliła swojego tatę. Oboje podeszli do drewnianej ławki, która stała w parku pełnym różnokolorowych kwiatów. W powietrzu unosił się zapach wanilii zmieszany z różą i konwalią.
"tato, jak ja tęskniłam" wybuchła Izabela przytulając swojego tatę, który ani trochę się nie zmienił.
"ja też za tobą tęskniłem słoneczko moje." Uśmiechną się szeroko.
"Izabelo kochanie, ty musisz wrócić do nich. Musisz znaleźć w sobie siłę i z tego wyjść, oni wszyscy tam na ciebie czekają. Kamil, tak się cieszę że znowu masz z nim kontakt, brakowało go w twoim życiu. A Gregor, to jest naprawdę złoto, nie możesz sobie odpuścić tego chłopaka jest jak tobie pisany. Maciek z którym masz tyle szalonych wspomnień. Morgi który jest dla ciebie jak starszy brat, martwi się, źle mu z tym! Oni się najbardziej martwią o ciebie, więc nawet nie wymienię reszty która odchodzi od zmysłów. Jesteś w myślach każdego skoczka. Lecz Izabelo, najbardziej jest mi przykro za to co musiałaś przejść w życiu kiedy ja odszedłem, nawet nie wiesz jak mnie to bolało lecz dziś jestem dumny widząc jaką to mocną i niezniszczalną osobą to jesteś. I pamiętaj że ja zawsze, ale to zawsze jestem przy tobie i cię wspieram. Jestem tutaj, gdzie moje miejsce." Powiedział i wskazał jej serce. Przytuli się mocno.
"kocham cię Izabelo, jestem dumnym ojcem" potem się rozpłyną.
"nie, tato czekaj nie zosta..wiaj.." Izabela nie dokończyła zdania, po tacie już nie było śladu. Znalazła się w całkiem czarnym tunelu, po jednej stronie było jasne rażące ją światło a po drugiej same chmury i dym.
Ty musisz do nich wrócić. Musisz znaleźć w sobie siłę i z tego wyjść, oni wszyscy tam na ciebie czekają. Słowa jej taty odbijały się w głowie. Kamil, tak się cieszę że znowu masz z nim kontakt, brakowało go w twoim życiu. Gregor, nie możesz sobie odpuścić tego chłopaka jest jak tobie pisany. Masz tyle szalonych wspomnień. Szła w stronę jasnego i mocnego światła. Tym bliżej podchodziła tym bardziej wszystkie słowa na raz się odbijały w jej głowie, czuła jakby jej głowa miała zaraz wybuchnąć. Z każdym krokiem do przodu wahała się coraz bardziej, lecz zmuszała siebie ponieważ musiała tam wrócić. Nie dawała sobie rady, wzięła krok do przodu a głosy taty odbijały się jedno o drugie w głowie. Poczuła mocne ukucie, zaczęła krzyczeć głośno z bólu.
Do sali wpadli natychmiast lekarze, jej stan się pogorszył chwilowo. Nikt nie wiedział co się działo. Lekarze zaczęli biegać w okół niej, ratować ją i nie panikować. Kiedy nagle maszyna przestała pokazywać bicie serca, ono zanikło. Próbowali jeszcze powrócić to bicie serca, powrócić to życie. Lecz ani jedno uderzenie się nie ukazało. Lekarze patrzyli się na siebie z przykrością. Stanęli i zaczęli odkładać wszystkie materiały. Jeden z lekarzy wziął kołdrę i pociągnął ją w górę by zakryć twarz bladej brunetki. Wyszli z pokoju ze sprzętem i zaczęli się pakować do domu, ich zmiana się skończyła.Wprowadzili w dane że dziewczyna z pokoju 96 nie żyła, lecz całkiem im z głowy wypadło by po odłączać wszelką aparaturę. Wrócili do domu z niezadowoleniem i smutkiem wiedząc że dziś straciła życie młoda dziewczyna, i straciła je poprzez wypadek.
Chłopaki podnieśli się z łóżek wcześnie rano by pojechać do szpitala, skoki są o 16;50 więc mieli czas do 15 by wrócić do hotelu. Weszli do szpitala i skierowali się w stronę pokoju 13 gdzie leżała Izabela po operacji wczoraj. Kiedy tam doszli jedynie zastali pusty pokój i pościelone łóżko czekające na nowego pacjenta. Spanikowani poszli do recepcji. Kamil spojrzał na recepcjonistkę.
"przepraszam, gdzie jest dziewczyna z pokoju 13? Izabela Mróz?"
"a, została przeniesiona na trzecie piętro, pokój 96. W tej chwili są tam lekarze na kontroli, po nich będziecie mogli wejść. Dziewczyna miała ciężką noc. Ma naprawdę szczęście w życiu."
Kamil się lekko uśmiechną.
"jak to? nie rozumiem.." Kamil spojrzał na kobietę zmieszany.
"w nocy stan dziewczyny się pogorszył, wpadli wszyscy lekarze na piętrze by uratować jej życie, zrobili wszystko co mogli lecz serce dziewczyny przestało bić. Lekarze przykryli jej ciało i poszli zmienić zmianę, wpisali że dziewczyna zmarła ale wypadło im z głowy by odłączyć aparaturę od jej ciała. Kiedy następni lekarze robili kontrolę koło 2 w nocy dziewczyna żyła, jej serce biło tak jak miało a jej stan był spokojny. Nikt nie mógł w to uwierzyć. Dziewczyna z pokoju 96 to cud."
Kamil nic nie powiedział tylko poszedł do windy a chłopaki za nim, wybrał 3 piętro. W windzie przetłumaczył chłopakom to co opowiedziała mu kobieta przed paroma minutami, byli zdziwieni i zmieszani. Kiedy doszli to pokoju, zauważyli lekarzy stojących obok niej i robiących coś przy aparaturach, więc poszli kawałek dalej i sobie usiedli na krzesłach.
Izabela słyszała głosy, głosy których nie poznawała. Jej oczy powoli się otworzyły, lecz nikt na to nie zwrócił uwagi. Rozejrzała się po pokoju, zauważyła tam paru mężczyzn. Próbowała wydobyć z siebie jakiś głoś, lecz miała tak zaschnięte gardło że ledwo co to zabrzmiało. Lecz zwróciło to uwagę lekarzy. Wszyscy w szoku że się obudziła tak szybko, i że w przeciągu paru godzin straciła życie, przywróciła je w niewiadomy sposób i miała tak dobry stan zdrowia.
"chcesz wody?" spytał jeden lekarz, Izabela przytaknęła głową a ten podał jej szklankę zimnej wody. Dopiero kiedy się napiła mogła coś powiedzieć.
"gdzie jestem?" spytała uśmiechając się radośnie.
"w szpitalu" powiedział jeden lekarz patrząc dziwnie na nią.
"a co tu robię?" spojrzała się na lekarzy nadal z uśmiechem.
"jak się nazywasz?" zmienił temat inny lekarz, uśmiech z ust Izabeli zniknął i starała się pomyśleć lecz poczuła mocne ukłucie w głowie i dała sobie spokój, syknęła z bólu.
"ja.. nie mogę odpowiedzieć na to pytanie.... ponieważ nie wiem.."
"nie nadwyrężaj głowy na razie. lecz powiedz tylko, czy pamiętasz coś?" lekarz na nią spojrzał uważnie.
"jedyne co pamiętam to rozmowę z tatą w takim pięknym ogrodzie, a potem wiem że znalazłam się w takim czarnym tunelu gdzie z jednej strony było białe światło a z drugiej chmury i niebo, wiem że wzięłam parę kroków w stronę z białym światłem a potem stało się coś.. i to wszystko"
"a coś z przed? może jak byłaś mała? jakieś wspomnienia? nic?" Izabela kiwała głową na nie.
"tylko tatę, lecz żadnych wspomnień."
"dobrze, odpocznij sobie"
Lekarze wyszli z pokoju, chłopaki wybrali się w stronę pokoju Izabeli.
"chłopcy do Izabeli?"
"tak" powiedział Kamil.
"jesteście kimś bliskim?"
"no raczej jej najbliższą rodziną"
"a więc dobrze, muszę was poinformować że Izabela się obudziła"
"ale to chyba świetnie?" powiedział Kamil, i się uśmiechną szeroko.
"a zła wiadomość jest taka że nić nie pamięta, nie ma żadnych wspomnień." Uśmiech Kamila zniknął z migiem sekundy.
"jak to, nie ma wspomnień?"
"ona nic nie pamięta, jedyne co pamięta to był typu sen jak była w śpiączce, nie pamięta nikogo ani niczego z jej życia oprócz taty który jej się przyśnił"
"lecz jej tata nie żyję"
"przykro mi chłopcy.
Kamil otworzył drzwi i wszedł do środka, za nim reszta chłopaków.
"dzień dobry, Izabelo" Powiedział Kamil, dziewczyna się uśmiechnęła do niego.
"Izabela? tak mam na imię?" spojrzała na Kamila.
"tak, Izabela Mróz." uśmiechną się lekko, lecz w środku to go łamało. Nie mógł patrzeć na to jak najważniejsza osoba w jego życiu nie wie kim on jest, nie pamięta niczego co razem robili.
"Izabela? jak się czujesz?" Gregor powiedział to po niemiecku. Nawet poprzez utratę pamięci Izabela rozumiała jego język.
"dobrze, dziękuję." uśmiechnęła się lekko..
"rozumiesz go?" Kamil spojrzał na nią zdziwiony.
"tak, chyba tak.. to znaczy, tak rozumiem.." powiedziała zmieszana.
"a wiesz kim jest?" spojrzał na nią Kamil, Izabela pokręciła głową.
"opowiecie mi coś o sobie? a potem o mnie?" Izabela ich poprosiła.
"a więc ja jestem Gregor Schlierenzauer lecz każdy mówi mi Schlieri, jestem zawodowym skoczkiem kadry Austriackiej, mam 24 lata." Gregor się lekko uśmiechną, Izabela widziała ból w jego oczach. Widziała rozdarcie, pustkę, smutek. Było jej szkoda chłopaka. Poczuła lekkie ukucie w głowie i w jej myślach pojawił się ponownie jej tata, ponownie sobie przypomniała ten sen i słowa jej ojca. A Gregor, to jest naprawdę złoto, nie możesz sobie odpuścić tego chłopaka jest jak tobie pisany. Przeniosła swój wzrok na chłopaka obok.
"więc ty musisz być Kamil, Maciek lub Thomas" Ilustrowała go wzrokiem.
"pamiętasz nas?" Kamil spojrzał na nią ze zdziwieniem.
"nie, nie pamiętam. pamiętam tylko to co mój tata mi powiedział, wymienił wtedy cztery imiona czyli Gregor, Kamil, Maciek i Thomas" Kamil przytaknął i uśmiechną się do Izabeli lekko.
"ja to Kamil, Kamil Stoch. Jestem tak samo jak Gregor skoczkiem lecz kadry polskiej. Mam 26 lat. I znam cię blisko od urodzenia" Izabela przytaknęła. Kamil spojrzał niepewnie na Gregora.
"ty masz na imię Izabela Mróz, masz 22 lata. Studiowałaś turystykę międzynarodową z dobranym kursem fotografii, ukończyłaś studia z wystarczającymi ocenami by zapewnili ci pracę kiedy będziesz chciała, na chwilę obecną jesteś fotografem FIS, czyli fotografujesz skoki. Treningi, kwalifikacje i konkursy. Jeździsz z nami po różnych krajach robiąc nam zdjęcia." Kamil opowiedział to najważniejsze pod koniec już się łamiąc, powoli docierało do niego że ona nie pamięta. Wtedy Gregor przejął.
"jesteś bardzo radosną, miłą, otwartą na nowe znajomości, spontaniczną.." Gregor mówił różne rzeczy o Izabeli, Izabela siedziała i się uśmiechała słuchając wszystkich rzeczy o sobie.
"szaloną, zadziorną, ciekawą dziewczyną" dokończył Schlieri.
"wszyscy cię uwielbiali, nie miałaś wrogów, ciebie ie da się nie lubić. lecz kiedy już ktoś cię zdenerwował nie trzymałaś się od ciętych ripost lub komentarzy." dodał Maciek a Izabela się zaśmiała.
"chcesz coś do jedzenia?" spytał Gregor, Izabela przytaknęła z uśmiechem.
"Kamil, pójdziesz ze mną?" Kamil przytaknął i wyszedł z Gregorem.
"Gregor to mój chłopak prawda?" Izabela powiedziała dość smutnym głosem, czując jak łzy jej podchodzą do oczu. Spuściła wzrok i spojrzała na swoje ręce, tak zauważyła przepiękny srebrny pierścionek z znakiem nieskończoności z perełek.
"tak, jesteście ze sobą bardzo krótko lecz bardzo blisko" powiedział Maciek.
"hej, przed nami nie musisz być tą silną osobą wiesz o tym?" Morgi złapał ją za podbródek i podniósł jej twarz tak by spojrzała na niego.
"jest mi tak przykro, ponieważ ja widzę jak on cierpi a ja nic nie mogę zrobić, jest mi źle ponieważ nie pamiętam kogoś kogo darzę uczuciami, i nie pamiętam was.. te wasze spojrzenia, ten ból w oczach.."
Morgi usiadł obok Izabeli i ją przytulił, z drugiej strony usiadł Maciek i się o nią oparł, trzymając ją za rękę.
"Izabela tak?" powiedział Peter Prevc z którym Izabela nie miała jeszcze przyjemności.
"tak tak, mów mi Iza lub Bella czy jak tam chcesz" zaśmiała się brunetka.
"miło mi jestem Peter Prevc" chłopak usiadł obok niej.
"wiem, jeden z moich ulubieńców" zaśmiała się ponownie.
"o jak miło, na prawdę jesteś moją fanką?" spojrzał na nią z błyskiem w oku, Izabela spojrzała się w jego oczy i zauważyła że ma naprawdę czaro-niebieskie oczy ale takie jak lód, były przepiękne.
"tak, od małego jestem fanką skoków i jak tu nie być fanką kogoś kto mieszka w kraju obok" uśmiechnęła się. "ciszę się, jak to ty jesteś z polski?" Izabela przytknęła głową. "wow, myślałem że jesteś Niemką lub Asturyjką ponieważ tak dobrze mówisz po niemiecku, i że tylko nauczyłaś się polskiego" zaśmiał się Peter.
"nie do końca, właśnie jest na odwrót. jestem polką lecz nauczyłam się niemieckiego."
"dziewczyna Gregora tak?"
"zgadza się"
"i pani fotograf?"
"też się zgadza"
"ja właśnie w tej sprawie, trzeba mi zdjęcie na moją stronę na facebooka i zastanawiam się czy coś u ciebie znajdę?"
"oh, jeśli chcesz to z chęcią ci porobię zdjęcia na konkursie dziś? może być? potem ci je przerobie i dam"
"na prawdę? zrobiła byś to?"
"no jasne że tak, z miłą chęcią"
"to super"
"tylko że ja podpisuję swoje zdjęcia, że są moje. przeszkadza ci to?"
"nie jasne że nie, niech wszyscy wiedzą jakiego mamy wspaniałego fotografa" Peter się zaśmiał.
"dziękuję Peter, i powodzenia dziś" Izabela puściła mu oczko i wstała by wybrać się do swojego chłopaka. Peter się uśmiechną wdzięcznie.
Po treningu który wygrał Peter Prevc, drugi był Kamil a trzeci Ammann Izabela wybrała się do pokoju. Schlieri zakończył trening na 5 miejscu, z czego był nawet zadowolony. Schlieri, Kamil, Maciek, Morgi, Janek i Wellinger siedzieli u Izabeli w pokoju i robili sobie małą imprezkę.
"boże ale z was idioci" Izabela wybuchła śmiechem kiedy Morgi i Kamil zaczęli się bić dla zabawy a potem reszta chłopaków w jakiś sposób się wmieszała i wszyscy sześcioro leżeli na podłodze i się śmiali, Izabela siedziała ze łzami w oczach od śmiechu z chłopakami.
"zbieramy się na obiad?" Spojrzała Izabela na chłopaków kiedy się ogarnęła. Chłopaki podnieśli się z podłogi i wszyscy razem wyszli na obiad.
Siedzieli i rozmawiali o wszystkim możliwym. Kiedy Izabela skończyła poszła odnieść tacę i poszła jeszcze po kawę.
"nie wiem jak to robisz, ale jeszcze nigdy nie było tak że chłopaki z różnych krajów trzymają się razem"
spojrzał na Izabelę Alexander Poitner który też robił kawę.
"to dobrze czy źle? bo nie wiem czy mam się śmiać czy płakać.." odpowiedziała Izabela.
"to bardzo dobrze, jest miła atmosfera i widać że chłopaki od razu się lepiej czują" zaśmiał się.
"ja nic nie robię, tylko jestem sobą." powiedziała Izabela zdziwiona.
"potrafisz się zaprzyjaźnić z każdym, i wtedy nie ma takich podziałów że niektórzy zadają się tylko z tymi czy tymi ty potrafisz wszystkich zabrać ze sobą, rozumiesz?" Izabela kiwnęła głową.
"lecz ja jestem tylko sobą. nie oceniam tych ludzi tylko się z nimi zaprzyjaźniam, każdy jest mile widziany u mnie"
"dlatego każdy cię szanuje kochana" Poitner się uśmiechną i poszedł do swojego stołu, Izabela stała jeszcze chwilę i się patrzyła przed siebie dosłownie.
"na co się tak patrzysz? idziemy bo się trochę zasiedzieliśmy.." zaśmiał się Morgi i ją objął. Izabela uśmiechnięta poszła z nim a kawałek za nimi szli chłopcy. Każdy poszedł do swojego pokoju się ogarnąć i za 30 minut widzieli się na korytarzu. Izabela spakowała swój aparat i dodatki do niego. Zdjęła z siebie dresy i założyła na siebie czarne jeansy, białą lekko prześwitującą bluzkę i jasną kamizelkę z futerka. Włożyła swoje płaskie buty i już była gotowa do wyjścia. Izabeli włosy były dziś wyprostowane i leżały rozpuszczone na jej plecach. Ktoś zapukał do drzwi, Izabela poszła i je otworzyła a tam stał dyrektor FIS.
"witam, w czymś mogę pomóc?" Uśmiechnęła się mile Izabela do starszego od niej faceta.
"tak, mogła byś pójść ze mną? mamy sprawę do ciebie, jest to na prośbę trenerów."
"oczywiście, tylko wezmę telefon" Izabela poszła po telefon i wyszła z pokoju za dyrektorem który zaprowadził ją do sali konferencyjnej gdzie już byli trenerzy wszystkich drużyn.
"proszę usiądź sobie" powiedział dyrektor i wskazał krzesło na środku, Izabela tak zrobiła. Uśmiechnięta spoglądała na wszystkich radośnie.
"a więc poprosiliśmy cię tutaj ponieważ za sprawą trenerów którzy zdecydowali że potrzebny ci nowy sprzęt." powiedział dyrektor, Izabela siedziała i nie rozumiała o co do końca chodzi.
"nie rozumiem.." spojrzała na nich trochę zmieszana.
"każdy zespół chce się złożyć i zapłacić ci za nowy aparat, obiektywy i inny potrzebny ci sprzęt. wszyscy się zgodziliśmy że chcemy aby nasz fotograf miał najlepszy sprzęt by mógł pokazywać naszych skoczków z jak najlepszej strony, i skoro mamy bardzo ambitnego fotografa chcemy by miał to co najlepsze. zasługujesz na to, słyszeliśmy ile czasu włożyłaś w przerabianie tych wszystkich zdjęć i o twoich nieprzespanych nocach, bardzo nas cieszy to że tak się angażujesz i chcemy ci w taki sposób podziękować."
"to na prawdę bardzo miło z waszej strony, ale ja nie mogę tego przyjąć. już mam swój sprzęt. wolała bym już nowego laptopa którego bym używała do pracy zamiast mojego prywatnego." Izabela się wypowiedziała.
"dobrze nie ma sprawy dostaniesz i laptopa, i nowy Photoshop CS6 do pracy, a teraz proszę wybierz sobie aparat" Dyrektor dał mi laptopa z włączoną stroną gdzie były wszelkie aparaty i dodatki.
"ale chyba mnie nie.." Izabela zaczęła lecz nie dane było jej skończyć.
"proszę, to jest najmniejsze co możemy zrobić. to jest też podzięka za to że trzymasz chłopaków tak blisko, i wypełniasz tą atmosferę radością. od kąt się pojawiłaś nie już żadnych kłótni, bijatyk czy wyzywania się tylko każdy się lubi i uwielbia spędzać z tobą czas. uwierz nam doceniamy to" dyrektor miło powiedział uśmiechając się. Izabela poczuła się źle, chciała jak najszybciej z tond wyjść, trzymała te łzy za oczami.
"no dobrze, niech wam będzie." wszyscy się uśmiechnęli szeroko i ucieszyli.
"a więc skoro już się zgodziłaś to wybierz aparat i dodatki ty obiektywy i statywy i co tylko jest ci potrzebne a od nas maż już całkiem nowego MacBook'a Air z Photoshop'em" Powiedział dyrektor a do środka weszła dziewczyna z komputerem w opakowaniu.
"boże.. dziękuję wam wszystkim, to jest miłe że macie takie dobre zdanie o mnie i że chcecie mi pomagać w tej pracy. uwierzcie mi, doceniam to" Powiedziała Izabela. Potem dyrektor podziękował trenerom którzy poszli się zbierać na trening, a w pokoju została tylko Izabela która wybierała aparat i dodatki, no i szef i dyrektor FIS. Po dłuższej chwili zdecydowała się na nowego Nikon'a, dobrała parę potrzebnych jej obiektywów i innych dodatków typu statyw, torbę, filtry i najpotrzebniejsze jej rzeczy. Kiedy skończyła odsunęła laptopa i się uśmiechnęła lekko. Czekała tylko na wyjście z tego pokoju.
"więc chcemy jeszcze tylko uzgodnić ile będziesz zarabiać" powiedział dyrektor, Izabela przytaknęła.
"nasza propozycja to jest 5 tysięcy euro, minus tysiąc za jedzenie, mieszkanie, przeloty i to wszystko czyli dla ciebie będzie 4 tysięcy miesięcznie. czy zgadzasz się na taką propozycję?"
"tak, brzmi świetnie"
"podpisz tutaj, kontrakt jest na razie na rok"
Izabela przytknęła i podpisała kontrakt, podziękowała za siebie i wyszła. Od razu jak zamknęła drzwi w jej oczach pojawiły się łzy. Wpadła do swojego pokoju, za 5 minut miała się z chłopakami spotkać. Usiadła na łóżku i rozpłakała się w najlepsze. Czuła na sobie za dużą odpowiedzialność i presję. Nie chciała być tą osobą która trzyma wszystkich w kupie, a na pewno nie chciała coś za to dostawać bo wtedy czuła się zmuszona do brnięcia w to, że musiała trzymać tą atmosferę. Co prawda zawsze jest sobą, i cieszy się że ludzie ją polubili a atmosfera jest zmienna wystarczy że ktoś będzie miał zły dzień, a ona nie trzyma się od ciętych ripost.
Wzięła głęboki oddech, poszła do łazienki i otarła tusz który pociekł z łzami po jej policzku. Poprawiła makijaż, uśmiechnęła się do lustra. Jesteś silna kochanie, bądź sobą i wszystko będzie dobrze. Wzięła swoją torbę z aparatem i wyszła na korytarzy gdzie już stał Morgi, Gregor i Kamil z Maćkiem. Odsunęła wszystkie myśli na bok i uśmiechnęła się szeroko na widok swojego chłopaka. Podeszła i go mocno przytuliła, Gregor dał jej buziaka w usta. Objął ją i wszyscy poszli na skocznię w miłej atmosferze.
Izabela ledwo co zdążyła się rozpakować i już się zaczęły kwalifikacje która ona fotografowała z miejsca dla trenerów. Miała na sobie przepustkę i kurtkę FIS z napisem "V.I.P FOTOGRAF" na kurtce były flagi wszystkich krajów startujących w konkursie i każdy skoczek się na niej podpisał. To był prezent dla niej od chłopaków. Nawet trenerzy się podpisali ta kurtce. Uwielbiała ją.
Od początku drugiej serii wiał okropny wiatr który kręcił, ulga że jeszcze nikt się na przewrócił i sobie czegoś nie zrobił. Chwilę wieje normalnie z pół sekundy później wiatr cię ściąga lub wywiewa. Po chwili po drugiej stronie skoczni zleciała kokardka pokazująca w którą stronę wieje wiatr.
"Izabela mogła byś polecieć i ją przywiązać z powrotem?" Spytał trener Norwegi. Izabela przytaknęła, odłożyła aparat i pobiegła akurat kiedy ktoś wylądował. Przebiegła poprzez skocznię i stała na kancie skoczni, miała jednak pewność że tutaj raczej nikt nie doskoczy chyba że się wywali. Chwilę jej zajęło przywiązanie czerwonej kokardki w dobry sposób. Wracając nie widziała czy ktoś skaczę, czy go wstrzymali lecz była kawałek wyżej na skoczni więc zdecydowała przebiec z powrotem. Patrzyła się przed siebie i była kilkanaście metrów od wyjścia ze skoczni i wejścia do trenerów. Usłyszała w oddali swoje imię, w ułamku sekundy spojrzała się na trenera Polski który coś krzyczał, potem jej wzrok powędrował na zeskok. W ułamku sekundy widziała tylko narty i skoczka który w nią wpadł, poczuła mocny ból i ciepłą ciecz na twarzy, która musiała być krwią. Izabela straciła przytomność.
Andreas Wellinger wyskoczył z zeskoku, miał normalne warunki kiedy nagle zawiało i stracił balans w powietrzu, narty poleciały pierwsze, dopiero w ostatniej chwili Andreas zauważył Izabelę. Próbował jeszcze jakoś ratować i ją i siebie, lecz narty uderzyły ją w głowę a potem Andreas na nią wpadł. Izabela zaplątała się w jakiś sposób pomiędzy nartami i Andreasem i oboje odbijając się stoczyli się z zeskoku. I Andreas i Izabela stracili przytomność. Izabela kiedy dostała nartami w głowę a Andreas kiedy uderzył głową w ziemie. Izabela miała całą zakrwawioną twarz podobnie jak Andreas.
Po paru sekundach już pojawiła się pomoc która zabrała tą dwójkę helikopterami do szpila.
Gregor widział całe zdarzenie, chciał wyjść i jej pomóc lecz nie mógł bo miał za chwilę skakać. Próbował nie myśleć o tym co przed chwilą widział siedząc na belce, wiedział jednak że będzie mógł pojechać do niej od razu po tym skoku. Jego skok był udany, był pierwszy a po nim zostało jeszcze dwóch skoczków lecz to nie miało znaczenia ponieważ nie musiał się kwalifikować. Kiedy wyskoczył migiem się zmył, szybko się przebrał i spotkał już gotowego Kamila na korytarzu. Morgi i Maciek też się z nimi zabrali, we czworo pojechali do szpitala, lecz musieli jeszcze długo czekać na jakiekolwiek informacje. Niedługo po nich pojawił się Niemiecki Team i masa reporterów w sprawie nieznajomej dziewczyny, i fotografki. Wszyscy siedzieli w poczekalni przed salą operacyjną. Potem wyszedł doktor. Atmosfera była napięta i nie wyglądało na dobre wiadomości.
"a więc Andreas jest już w dobrym stanie, przez parę godzin będzie w śpiączce. Ma parę rozcięć na twarzy, potłuczone płuca, złamaną rękę i jest trochę potłuczony." powiedział i się lekko uśmiechną.
"a co z Izabelą?" spytał Gregor.
"ta dziewczyna tak?" spojrzał a niego lekarz a Gregor przytaknął.
"jest w bardzo ciężkim stanie, nawet w stanie krytycznym. ma poważne stłuczenia rozciętą twarz do kości. na razie więcej informacji nie mam na jej temat ponieważ operacja nadał trwa. Czy któryś z waz który zna najlepiej tą dziewczynę mógł by pójść ze mną i wypełnić informacje na jej temat?" Spojrzał na Gregora który spojrzał na Kamila, Kamil podniósł wzrok, wstał i w ciszy podążył za lekarzem.
Chłopcy siedzieli w szpitalu do 22, nie odzywali się do siebie ani słowem tylko co rusz spoglądali na siebie, spali na zmianę i czekali na jakieś informacje w sprawie Izabeli. Niedługo po tym przyszedł lekarz.
"chłopcy mam dla was dobrą wiadomość, więc Izabela przeszła ciężką operację i jej stan już się powoli wyrównuję, jest lepiej niż myśleliśmy. Jednak nadal jest w stanie krytycznym. Jak wiecie ma rozcięcie na twarzy do kości co może doprowadzić do przekrwienia mózgu, ma potłuczone całe ciało, złamany palec, zwichniętą rękę, ciężko stłuczone płuca co nie pozwała jej oddychać w pełni i uraz głowy. Ale powinna się wybudzić już za parę dni!"
Chłopakom trochę ulżyło lecz jak lekarz zaczął wymieniać te wszystkie rzeczy to aż ich ściskało w środku. Po tych wiadomościach zabrali się z powrotem do hotelu, przemęczeni od razu poszli do łóżek, musieli się wyspać na jutrzejszy konkurs.
Izabela podeszła i przytuliła swojego tatę. Oboje podeszli do drewnianej ławki, która stała w parku pełnym różnokolorowych kwiatów. W powietrzu unosił się zapach wanilii zmieszany z różą i konwalią.
"tato, jak ja tęskniłam" wybuchła Izabela przytulając swojego tatę, który ani trochę się nie zmienił.
"ja też za tobą tęskniłem słoneczko moje." Uśmiechną się szeroko.
"Izabelo kochanie, ty musisz wrócić do nich. Musisz znaleźć w sobie siłę i z tego wyjść, oni wszyscy tam na ciebie czekają. Kamil, tak się cieszę że znowu masz z nim kontakt, brakowało go w twoim życiu. A Gregor, to jest naprawdę złoto, nie możesz sobie odpuścić tego chłopaka jest jak tobie pisany. Maciek z którym masz tyle szalonych wspomnień. Morgi który jest dla ciebie jak starszy brat, martwi się, źle mu z tym! Oni się najbardziej martwią o ciebie, więc nawet nie wymienię reszty która odchodzi od zmysłów. Jesteś w myślach każdego skoczka. Lecz Izabelo, najbardziej jest mi przykro za to co musiałaś przejść w życiu kiedy ja odszedłem, nawet nie wiesz jak mnie to bolało lecz dziś jestem dumny widząc jaką to mocną i niezniszczalną osobą to jesteś. I pamiętaj że ja zawsze, ale to zawsze jestem przy tobie i cię wspieram. Jestem tutaj, gdzie moje miejsce." Powiedział i wskazał jej serce. Przytuli się mocno.
"kocham cię Izabelo, jestem dumnym ojcem" potem się rozpłyną.
"nie, tato czekaj nie zosta..wiaj.." Izabela nie dokończyła zdania, po tacie już nie było śladu. Znalazła się w całkiem czarnym tunelu, po jednej stronie było jasne rażące ją światło a po drugiej same chmury i dym.
Ty musisz do nich wrócić. Musisz znaleźć w sobie siłę i z tego wyjść, oni wszyscy tam na ciebie czekają. Słowa jej taty odbijały się w głowie. Kamil, tak się cieszę że znowu masz z nim kontakt, brakowało go w twoim życiu. Gregor, nie możesz sobie odpuścić tego chłopaka jest jak tobie pisany. Masz tyle szalonych wspomnień. Szła w stronę jasnego i mocnego światła. Tym bliżej podchodziła tym bardziej wszystkie słowa na raz się odbijały w jej głowie, czuła jakby jej głowa miała zaraz wybuchnąć. Z każdym krokiem do przodu wahała się coraz bardziej, lecz zmuszała siebie ponieważ musiała tam wrócić. Nie dawała sobie rady, wzięła krok do przodu a głosy taty odbijały się jedno o drugie w głowie. Poczuła mocne ukucie, zaczęła krzyczeć głośno z bólu.
Do sali wpadli natychmiast lekarze, jej stan się pogorszył chwilowo. Nikt nie wiedział co się działo. Lekarze zaczęli biegać w okół niej, ratować ją i nie panikować. Kiedy nagle maszyna przestała pokazywać bicie serca, ono zanikło. Próbowali jeszcze powrócić to bicie serca, powrócić to życie. Lecz ani jedno uderzenie się nie ukazało. Lekarze patrzyli się na siebie z przykrością. Stanęli i zaczęli odkładać wszystkie materiały. Jeden z lekarzy wziął kołdrę i pociągnął ją w górę by zakryć twarz bladej brunetki. Wyszli z pokoju ze sprzętem i zaczęli się pakować do domu, ich zmiana się skończyła.Wprowadzili w dane że dziewczyna z pokoju 96 nie żyła, lecz całkiem im z głowy wypadło by po odłączać wszelką aparaturę. Wrócili do domu z niezadowoleniem i smutkiem wiedząc że dziś straciła życie młoda dziewczyna, i straciła je poprzez wypadek.
Chłopaki podnieśli się z łóżek wcześnie rano by pojechać do szpitala, skoki są o 16;50 więc mieli czas do 15 by wrócić do hotelu. Weszli do szpitala i skierowali się w stronę pokoju 13 gdzie leżała Izabela po operacji wczoraj. Kiedy tam doszli jedynie zastali pusty pokój i pościelone łóżko czekające na nowego pacjenta. Spanikowani poszli do recepcji. Kamil spojrzał na recepcjonistkę.
"przepraszam, gdzie jest dziewczyna z pokoju 13? Izabela Mróz?"
"a, została przeniesiona na trzecie piętro, pokój 96. W tej chwili są tam lekarze na kontroli, po nich będziecie mogli wejść. Dziewczyna miała ciężką noc. Ma naprawdę szczęście w życiu."
Kamil się lekko uśmiechną.
"jak to? nie rozumiem.." Kamil spojrzał na kobietę zmieszany.
"w nocy stan dziewczyny się pogorszył, wpadli wszyscy lekarze na piętrze by uratować jej życie, zrobili wszystko co mogli lecz serce dziewczyny przestało bić. Lekarze przykryli jej ciało i poszli zmienić zmianę, wpisali że dziewczyna zmarła ale wypadło im z głowy by odłączyć aparaturę od jej ciała. Kiedy następni lekarze robili kontrolę koło 2 w nocy dziewczyna żyła, jej serce biło tak jak miało a jej stan był spokojny. Nikt nie mógł w to uwierzyć. Dziewczyna z pokoju 96 to cud."
Kamil nic nie powiedział tylko poszedł do windy a chłopaki za nim, wybrał 3 piętro. W windzie przetłumaczył chłopakom to co opowiedziała mu kobieta przed paroma minutami, byli zdziwieni i zmieszani. Kiedy doszli to pokoju, zauważyli lekarzy stojących obok niej i robiących coś przy aparaturach, więc poszli kawałek dalej i sobie usiedli na krzesłach.
Izabela słyszała głosy, głosy których nie poznawała. Jej oczy powoli się otworzyły, lecz nikt na to nie zwrócił uwagi. Rozejrzała się po pokoju, zauważyła tam paru mężczyzn. Próbowała wydobyć z siebie jakiś głoś, lecz miała tak zaschnięte gardło że ledwo co to zabrzmiało. Lecz zwróciło to uwagę lekarzy. Wszyscy w szoku że się obudziła tak szybko, i że w przeciągu paru godzin straciła życie, przywróciła je w niewiadomy sposób i miała tak dobry stan zdrowia.
"chcesz wody?" spytał jeden lekarz, Izabela przytaknęła głową a ten podał jej szklankę zimnej wody. Dopiero kiedy się napiła mogła coś powiedzieć.
"gdzie jestem?" spytała uśmiechając się radośnie.
"w szpitalu" powiedział jeden lekarz patrząc dziwnie na nią.
"a co tu robię?" spojrzała się na lekarzy nadal z uśmiechem.
"jak się nazywasz?" zmienił temat inny lekarz, uśmiech z ust Izabeli zniknął i starała się pomyśleć lecz poczuła mocne ukłucie w głowie i dała sobie spokój, syknęła z bólu.
"ja.. nie mogę odpowiedzieć na to pytanie.... ponieważ nie wiem.."
"nie nadwyrężaj głowy na razie. lecz powiedz tylko, czy pamiętasz coś?" lekarz na nią spojrzał uważnie.
"jedyne co pamiętam to rozmowę z tatą w takim pięknym ogrodzie, a potem wiem że znalazłam się w takim czarnym tunelu gdzie z jednej strony było białe światło a z drugiej chmury i niebo, wiem że wzięłam parę kroków w stronę z białym światłem a potem stało się coś.. i to wszystko"
"a coś z przed? może jak byłaś mała? jakieś wspomnienia? nic?" Izabela kiwała głową na nie.
"tylko tatę, lecz żadnych wspomnień."
"dobrze, odpocznij sobie"
Lekarze wyszli z pokoju, chłopaki wybrali się w stronę pokoju Izabeli.
"chłopcy do Izabeli?"
"tak" powiedział Kamil.
"jesteście kimś bliskim?"
"no raczej jej najbliższą rodziną"
"a więc dobrze, muszę was poinformować że Izabela się obudziła"
"ale to chyba świetnie?" powiedział Kamil, i się uśmiechną szeroko.
"a zła wiadomość jest taka że nić nie pamięta, nie ma żadnych wspomnień." Uśmiech Kamila zniknął z migiem sekundy.
"jak to, nie ma wspomnień?"
"ona nic nie pamięta, jedyne co pamięta to był typu sen jak była w śpiączce, nie pamięta nikogo ani niczego z jej życia oprócz taty który jej się przyśnił"
"lecz jej tata nie żyję"
"przykro mi chłopcy.
Kamil otworzył drzwi i wszedł do środka, za nim reszta chłopaków.
"dzień dobry, Izabelo" Powiedział Kamil, dziewczyna się uśmiechnęła do niego.
"Izabela? tak mam na imię?" spojrzała na Kamila.
"tak, Izabela Mróz." uśmiechną się lekko, lecz w środku to go łamało. Nie mógł patrzeć na to jak najważniejsza osoba w jego życiu nie wie kim on jest, nie pamięta niczego co razem robili.
"Izabela? jak się czujesz?" Gregor powiedział to po niemiecku. Nawet poprzez utratę pamięci Izabela rozumiała jego język.
"dobrze, dziękuję." uśmiechnęła się lekko..
"rozumiesz go?" Kamil spojrzał na nią zdziwiony.
"tak, chyba tak.. to znaczy, tak rozumiem.." powiedziała zmieszana.
"a wiesz kim jest?" spojrzał na nią Kamil, Izabela pokręciła głową.
"opowiecie mi coś o sobie? a potem o mnie?" Izabela ich poprosiła.
"a więc ja jestem Gregor Schlierenzauer lecz każdy mówi mi Schlieri, jestem zawodowym skoczkiem kadry Austriackiej, mam 24 lata." Gregor się lekko uśmiechną, Izabela widziała ból w jego oczach. Widziała rozdarcie, pustkę, smutek. Było jej szkoda chłopaka. Poczuła lekkie ukucie w głowie i w jej myślach pojawił się ponownie jej tata, ponownie sobie przypomniała ten sen i słowa jej ojca. A Gregor, to jest naprawdę złoto, nie możesz sobie odpuścić tego chłopaka jest jak tobie pisany. Przeniosła swój wzrok na chłopaka obok.
"więc ty musisz być Kamil, Maciek lub Thomas" Ilustrowała go wzrokiem.
"pamiętasz nas?" Kamil spojrzał na nią ze zdziwieniem.
"nie, nie pamiętam. pamiętam tylko to co mój tata mi powiedział, wymienił wtedy cztery imiona czyli Gregor, Kamil, Maciek i Thomas" Kamil przytaknął i uśmiechną się do Izabeli lekko.
"ja to Kamil, Kamil Stoch. Jestem tak samo jak Gregor skoczkiem lecz kadry polskiej. Mam 26 lat. I znam cię blisko od urodzenia" Izabela przytaknęła. Kamil spojrzał niepewnie na Gregora.
"ty masz na imię Izabela Mróz, masz 22 lata. Studiowałaś turystykę międzynarodową z dobranym kursem fotografii, ukończyłaś studia z wystarczającymi ocenami by zapewnili ci pracę kiedy będziesz chciała, na chwilę obecną jesteś fotografem FIS, czyli fotografujesz skoki. Treningi, kwalifikacje i konkursy. Jeździsz z nami po różnych krajach robiąc nam zdjęcia." Kamil opowiedział to najważniejsze pod koniec już się łamiąc, powoli docierało do niego że ona nie pamięta. Wtedy Gregor przejął.
"jesteś bardzo radosną, miłą, otwartą na nowe znajomości, spontaniczną.." Gregor mówił różne rzeczy o Izabeli, Izabela siedziała i się uśmiechała słuchając wszystkich rzeczy o sobie.
"szaloną, zadziorną, ciekawą dziewczyną" dokończył Schlieri.
"wszyscy cię uwielbiali, nie miałaś wrogów, ciebie ie da się nie lubić. lecz kiedy już ktoś cię zdenerwował nie trzymałaś się od ciętych ripost lub komentarzy." dodał Maciek a Izabela się zaśmiała.
"chcesz coś do jedzenia?" spytał Gregor, Izabela przytaknęła z uśmiechem.
"Kamil, pójdziesz ze mną?" Kamil przytaknął i wyszedł z Gregorem.
"Gregor to mój chłopak prawda?" Izabela powiedziała dość smutnym głosem, czując jak łzy jej podchodzą do oczu. Spuściła wzrok i spojrzała na swoje ręce, tak zauważyła przepiękny srebrny pierścionek z znakiem nieskończoności z perełek.
"tak, jesteście ze sobą bardzo krótko lecz bardzo blisko" powiedział Maciek.
"hej, przed nami nie musisz być tą silną osobą wiesz o tym?" Morgi złapał ją za podbródek i podniósł jej twarz tak by spojrzała na niego.
"jest mi tak przykro, ponieważ ja widzę jak on cierpi a ja nic nie mogę zrobić, jest mi źle ponieważ nie pamiętam kogoś kogo darzę uczuciami, i nie pamiętam was.. te wasze spojrzenia, ten ból w oczach.."
Morgi usiadł obok Izabeli i ją przytulił, z drugiej strony usiadł Maciek i się o nią oparł, trzymając ją za rękę.
czwartek, 16 stycznia 2014
rozdział szósty
Gregor rzucił się na śpiącą Izabelę. Izabela przewróciła się na drugi bok lecz się ni obudziła. Gregor położył się obok Izabeli i ilustrował ją wzrokiem. Skoro nie chcę wstawać to nie ma co jej budzić jeszcze. Gregor podniósł się z łóżka Izabeli, wyją swój aparat i porobił parę zdjęć widoku z okna, pokoju i Izabeli jak śpi. Wyją swojego laptopa i wszedł na foto bloga by je dodać.
Izabela powoli otworzyła oczy, usiadła i oparła się o ścianę. Przeniosła swój wzrok na Gregora który siedział obok i wkładał kartę do aparatu.
"oo, już wstałaś?"
"jak widać" Izabela się uśmiechnęła.
"a więc dziś jedziemy na zakupy? pomożesz mi wybrać prezenty. może być?" Gregor spojrzał na Izabelę.
"z miłą chęcią". Izabela założyła na siebie te same ubrania co wczoraj i zeszła na dół z Gregorem na śniadanie które przygotowała mama Gregora. Eliza też wyła na śniadaniu.
Po śniadaniu Izabela i Gregor powędrowali na górę. Izabela założyła na siebie podziurawione szare jeansy, granatowy lekki sweterek i zmieniła bieliznę. Gregor włożył na siebie czarne rurki z krokiem i jasno niebieską koszulę której całkiem nie dopiął. Potem razem wybrali się do centrum handlowego by pokupować prezenty na jutrzejszą wigilię.
Do domu wrócili już przed wieczorem z masą różnych prezentów dla wszystkich. Izabela kupiła dla Gregora zegarek marki Marca Jacobsa który wydaję się mu podobać lecz zrobiła to dyskretnie więc Gregor o tym nie wie. Gregor zamiast tego kupił Izabeli srebrny pierścionek z Tiffany & Co. Był to znak nieskończoności a w środku wygrawerowane były ich inicjały. Oboje kupili sobie dość drogie prezenty.
"Izabela pójdziesz gdzieś ze mną?" Spytał Gregor spoglądając na nią. Izabela kiwnęła głową. Ubrali się i wyszli na dwór, Izabela szła w ciszy za Gregorem. Szli pod jakąś górę.
Po 30 minutach piechoty w zimnie Gregor stanął i spojrzał na Izabelę.
"Zamknij oczy" Izabela nie wiedząc o co chodzi zrobiła to o co ją poprosił chłopak, zasłonił jej jeszcze oczy rękami i poprowadził do przodu. Izabela uśmiechała się podekscytowana. Po chwili Gregor zabrał ręce z jej oczu. Izabela otworzyła w oczy i ujrzała małe ognisko, obok niego koc z jedzeniem, duży bukiet róż a za? za był przepiękny widok zachodzącego słońca. Izabela odwróciła się do Gregora szeroko uśmiechając się.
"zrobiłeś to wszystko dla mnie?" ugryzła się w usta.
"tak, ponieważ chciałbym cię o coś zapytać." Izabela przytaknęła głową uśmiechnięta. "czy oficjalnie zostaniesz moją dziewczyną?" Izabeli uśmiech stał się jeszcze szerszy. Stanęła na palcach i go pocałowała słodko w usta. "taka odpowiedz wystarczy?" Uśmiechnęła się po pocałunku, wtedy to Gregor się przybliżył i ją pocałował namiętnie. "nawet nie wiesz jaka to ulga teraz kiedy mogę cię całować ile chcę i kiedy chcę" Spojrzał na nią Gregor. Usiedli sobie na kocu i zaczęli jeść to co Gregor przygotował. Potem Izabela położyła się kładąc głowę na kolanach Gregora, ten się schylił i ją pocałował w usta.
"nie mogę uwierzyć w to że jesteś tak oficjalnie mój, że mogę cię całować ile chce i kiedy chce wszędzie, po prostu szczęście mnie rozpiera od środka" Powiedziała Izabela patrząc Gregorowi w oczy i się uśmiechając.
"nie mogę uwierzyć że zajęło ci to ledwo dwa tygodnie by się we mnie zakochać"
"cuda się zdarzają misiek" Izabela się podniosła i dała Gregorowi długiego i namiętnego buziaka.
Potem oboje wstali i zaczęli sprzątać po sobie, Izabela splotła ich ręce i tak wrócili do domu.
Weszli do domu niosąc ze sobą śmiech, zostawili rzeczy i poszli na górę do ich pokoju. Oboje się rozebrali, Gregor położył się w swoim łóżku a Izabela wślizgnęła się pod jego kołdrę. Gregor objął ją a Izabela splotła ich ręce. I tak oboje wypełnieni szczęściem powoli usnęli mając siebie w rękach.
"Kochanieeee, wesołych świąt" Gregor położył małe pudełeczko ze złotą kokardką obok Izabeli. U nich jest taka tradycja, że prezenty daje się rano, potem rodzinne śniadanie, wszyscy spędzają czas razem, robią obiad, jedzą obiad w miłej atmosferze, potem spędzają czas razem, a potem wszyscy przygotowują wielką kolację. Po kolacji zazwyczaj Gloria się zbiera ze swoim mężem i córką do ich rodziców, Lucas w tym roku też idzie do Elizy po kolacji i tam nocuję. Więc w domu zostają tylko Gregor i Izabela. Izabela otworzyła jedno oko, zauważyła uśmiechniętego się Gregora i usiadła. Przywitała go buziakiem w policzek. Po chwili dopiero zauważyła małe pudełeczko. Spojrzała się na Gregora.
"to dla mnie?"
"tak, taki mały upominek na święta"
"schlieri, nie musiałeś" Izabela go przytuliła. Gregor siedział uśmiechnięty a Izabela wzięła pudełeczko w ręce. Rozwiązała kokardkę i zdjęła pokrywkę. Izabela nie mogła uwierzyć własnym oczom, wyjęła pierścionek i ilustrowała go wzrokiem chwilę, aż dostrzegła inicjały w środku. 'GS & IM'. Spojrzała na Gregora a w jej spojrzeniu można było dostrzec szczęście. Takie samo jak wczoraj, kiedy to oficjalnie Gregor ją poprosił o bycie jego dziewczyną. Takiego szczęścia nie było w jej oczach i duszy od już wielu lat.. Przytuliła Gregora mocno i złożyła na jego ustach pocałunek. Dała mu pierścionek w rękę.
"założysz?" uśmiechnęła się szeroko. Gregor wsadził pierścionek na palec zaręczynowy. Izabela jeszcze raz go przytuliła a potem pobiegła do swojej walizki i wyjęła małe czerwone pudełko ze srebrną kokardką.
"masz dla mnie prezent? nie spodziewałem się tego, kiedy go kupiłaś?" Gregor był lekko z szokowany.
"jasne że tak. wczoraj" Izabela dała mu pudełeczko. Gregor podekscytowany je otworzył, a jego oczy się zaświeciły kiedy zobaczył co było w środku.
"boże Izabela, nie musiałaś. pewnie wydałaś na to masę pieniędzy."
"a ty na pierścionek to nie?"
"kochanie, jestem skoczkiem zarabiam nie mało"
"dla ważnych osób warto wydawać misiu"
Pocałowali się jeszcze raz i się uśmiechnęli. Gregor wyjął zegarek i przyłożył do ręki.
"zapniesz go?" Spojrzał na Izabelę która przytaknęła i zapięła bransoletę od zegarka.
"wygląda ekskluzywnie" zaśmiał się Gregor.
"czyli trafiony prezent?" spojrzała na niego Izabela.
"bardziej już nie mógł, a twój?"
"na pewno nie mógł być" Dała buziaka i poszła się wykąpać. Po szybkim prysznicu wysuszyła i pokręciła końcówki włosów, zrobiła sobie naturalny makijaż i ubrała się w zieloną sukienkę. Gregor poszedł pod prysznic zaraz po niej. Na żelował sobie włosy, na siebie założył czarne jeansy z krokiem i czerwono-zieloną koszulę. Popryskał się perfumami i wszedł do pokoju gdzie siedziała Izabela przy laptopie. Uśmiechnęła się kiedy schlieri wyszedł. Nagle do pokoju wpadła mama Gregora, była ubrana w śliczną niebieską sukienkę.
"dzień dobry kochani" powiedziała patrząc na Izabelę i Gregora który usiadł obok Izabeli i ją objął.
"na prawdę ślicznie pani wygląda w tej sukience" powiedziała radosna Izabela.
"oh, dziękuję ci kochanie. mów mi proszę Angelika." Angelika się uśmiechnęła.
"oczywiście" Izabela się uśmiechnęła.
"wow, skąd taki piękny zegarek?" Spytała Angelika uśmiechając się.
"prezent od mojej pięknej dziewczyny" powiedział Gregor całując Izabelę w policzek, Izabela się uśmiechnęła szeroko.
"o mój boże, gratulacje. życzę wam wszystkiego szczęścia na świecie. tak się cieszę, witaj w rodzinie Izabelo" Izabela wstała i przytuliła mocno Angelikę.
"dziękuję" Izabela z powrotem usiadła, Angelika przytuliła Gregora i dała mu buziaka w policzek.
"no synku, nareszcie masz porządną dziewczynę" Zaśmiała się Angelika.
"a teraz chodźcie na śniadanie" dodała jeszcze i wyszła z pokoju. Gregor przewrócił oczami.
"misiek kiedy wyjeżdżamy?" Izabela spojrzała na schlieriego.
" dzień po drugim dni świąt, idziemy?" Izabela kiwnęła głową, wstała z łóżka i oboje zeszli na dół. Na dole już wszyscy czekali Angelika i Paul, Gloria, Sophie i Tobias, Lucas i Eliza i już był Gregor z Izabelą. Wszyscy zasiedli do stołu w dobrym humorze i miło się wszystkim rozmawiało. Izabela siedziała między Gregorem a Lucasem.
"to cym się zajmujesz Izabelo?" spojrzał na nią Lucas i się lekko uśmiechną.
"na chwilę obecną jestem fotografem dla FIS, a potem mam zagwarantowaną pracę w kierunku turystyki dzięki studiom, a ty?" Izabela rzuciła wzrokiem na Lucasa.
"studiuję na adwokata. nie rozumiem, jak masz zagwarantowaną pracę?" Lucas spojrzał na Izabelę roztrzepany.
"studiowałam turystykę międzynarodową z dodatkowym kursem fotografii. ukończyłam studia z wystarczająco dobrymi ocenami że kiedy zechcę szkoła mi załatwia pracę związaną z turystyką w tym miejscu w Europie w którym chcę." Izabela się lekko uśmiechnęła.
"wow, to bardzo imponujące" powiedział Lucas a Eliza przytaknęła.
"a gdzie studiowałaś?" spojrzała się Eliza na Izabelę.
"w Barcelonie w Hiszpanii"
"to świetnie, pewnie umiesz hiszpański co?"
"Izabela? ona włada 5 językami płynnie, zdolna pani fotograf" Powiedział Gregor i jej dał buziaka w usta. Izabela się zaśmiała.
"a właśnie, gratulację! witaj w rodzinie Izabelo" powiedziała Gloria miło się uśmiechając w stronę Izabeli.
"oh, kurczę dziękuję wam że mnie tak miło przyjęliście" odpowiedziała.
potem spędzili miło dzień, dzieląc się prezentami, robiąc zdjęcia, wygłupiając się i rozmawiając. Koło 17 Gloria, Sophie i Tobias pojechali do rodziców Tobiasa a Eliza i Lucas zabrali się parę minut po nich. Koło 22 Izabela poszła na górę i zostawiła Gregora by pogadał trochę z rodzicami bez niej. Usiadła sobie przy laptopie na łóżku kiedy pokazało się przychodzące połączenie od Kamila. Izabela je zaakceptowała i na ekranie pojawił się Kamil który podobnie jak ona leżał w łóżku w prawdopodobnie dresach.
"hej malina, jak tam ci święta mijają?" Kamil się uśmiechnął.
"normalnie nie uwierzysz jak ci opowiem." Kamil spojrzał się na Izabelę z uśmiechem czekając na to co powie.
"a więc... dum dum daaa dum. jestem w związku" powiedziała Izabela podekscytowana.
"nie gadaj? GREGOR? O boże ten szczęściarz"
"no szczęściarz na pewno, w końcu ma mnie" Oboje wybuchli śmiechem.
"dał mi przepiękny prezent, ledwo co mogłam oddychać kiedy go zobaczyłam" Izabela pokazała pierścionek do kamery. "a w środku są nasze inicjały" Kamil się do niej uśmiechną.
"wow, jest prześliczny. a ty mu coś dałaś?"
"tak kupiłam mu zegarek marki Marc Jacobs, który mu się spodobał co mnie bardzo ucieszyło."
"to świetnie, nie gadaj zawsze trafiałaś z prezentami. poczekaj aż zobaczysz mój"
"nie, nie i jeszcze raz nie. i nie. nie mów mi że masz dla mnie prezent." Izabela się na niego spojrzała groźnym spojrzeniem.
"mam, wiem że też masz dla mnie." Kamil puścił jej oczko.
"idiota, musisz mnie aż tak dobrze znać?" zaśmiała się Izabela.
"muszę"
"idiota"
"wariatka"
"ja? gdzie tam... ty za co mendo"
"sierota"
"ciota"
"malinaaa"
"kamilutek" Zaśmiała się Izabela po małej wymianie ripost.
"nawet nie wiesz jak się cieszę że to z Gregorem jesteś, to jest na prawdę w porządku chłopak"
"cieszę się" Izabela się uśmiechnęła, akurat wtedy wszedł schlieri w samych spodniach i z koszulą w rękach.
"z kim rozmawiasz?" usiadł obok. "oo, cześć Kamil" Izabela się zaśmiała.
"hej schlieri. mam nadzieję że się zajmujesz dobrze moim skarbem"
"jak najlepiej" odpowiedział schlieri, Izabela przewróciła oczami.
"aj wy dwaj idioci" dodała po chwili. Izabela rozmawiała się po polsku z Kamilem i po niemiecku z Gregorem co musiało wyglądać komicznie.
"dobra kochani, ja już się zbieram. widzimy się za parę dni" Powiedział Kamil wysyłając im buziaka poprzez ekran, Izabela i Gregor się zaśmiali.
"papa wariat"
"pa malina"
Potem Kamil się rozłączył.
"jesteś zmęczona?" schlieri spojrzał na Izabelę.
"nie całkiem, lecz spędziłam na prawdę miły dzień z twoja rodziną"
"cieszę się że ci się podoba, widzisz jaki miałem dobry pomysł z przyjazdem tutaj"
"oj już cicho sieć" Izabela pocałowała go w usta słodko. Izabela odłożyła laptopa na szafkę i pociągnęła Gregora do siebie kładąc się do tyłu. Gregor całował ją z pasją a Izabela uśmiechała się poprzez pocałunek. Potem oboje się rozebrali, Izabela leżała na torsie schlieriego a on ją obejmował. Leżeli i rozmawiali o wszystkim i o niczym aż sen ich zabrał do krainy czarów.
--
kochani następny rozdział będzie już pełen akcji i powinien pojawić się już w weekend. Jestem mega podniecona ty rozdziałem i mam nadzieję że wy też ;)
Oczywiście gratulacje dla naszego lidera najlepszego Kamila który dziś w Wiśle zajął drugie miejsce, tak trzymać i liczymy na złoto w Zakopanym za dwa dni. Oczywiście nie można pominąć Janka który też oddał dwa dosyć dobre skoki, będzie lepiej następnym razem. Ja już zabieram się za następny rozdział i życzę wam miłego czwartku!
Specjalnie dla was;
Izabela powoli otworzyła oczy, usiadła i oparła się o ścianę. Przeniosła swój wzrok na Gregora który siedział obok i wkładał kartę do aparatu.
"oo, już wstałaś?"
"jak widać" Izabela się uśmiechnęła.
"a więc dziś jedziemy na zakupy? pomożesz mi wybrać prezenty. może być?" Gregor spojrzał na Izabelę.
"z miłą chęcią". Izabela założyła na siebie te same ubrania co wczoraj i zeszła na dół z Gregorem na śniadanie które przygotowała mama Gregora. Eliza też wyła na śniadaniu.
Po śniadaniu Izabela i Gregor powędrowali na górę. Izabela założyła na siebie podziurawione szare jeansy, granatowy lekki sweterek i zmieniła bieliznę. Gregor włożył na siebie czarne rurki z krokiem i jasno niebieską koszulę której całkiem nie dopiął. Potem razem wybrali się do centrum handlowego by pokupować prezenty na jutrzejszą wigilię.
Do domu wrócili już przed wieczorem z masą różnych prezentów dla wszystkich. Izabela kupiła dla Gregora zegarek marki Marca Jacobsa który wydaję się mu podobać lecz zrobiła to dyskretnie więc Gregor o tym nie wie. Gregor zamiast tego kupił Izabeli srebrny pierścionek z Tiffany & Co. Był to znak nieskończoności a w środku wygrawerowane były ich inicjały. Oboje kupili sobie dość drogie prezenty.
"Izabela pójdziesz gdzieś ze mną?" Spytał Gregor spoglądając na nią. Izabela kiwnęła głową. Ubrali się i wyszli na dwór, Izabela szła w ciszy za Gregorem. Szli pod jakąś górę.
Po 30 minutach piechoty w zimnie Gregor stanął i spojrzał na Izabelę.
"Zamknij oczy" Izabela nie wiedząc o co chodzi zrobiła to o co ją poprosił chłopak, zasłonił jej jeszcze oczy rękami i poprowadził do przodu. Izabela uśmiechała się podekscytowana. Po chwili Gregor zabrał ręce z jej oczu. Izabela otworzyła w oczy i ujrzała małe ognisko, obok niego koc z jedzeniem, duży bukiet róż a za? za był przepiękny widok zachodzącego słońca. Izabela odwróciła się do Gregora szeroko uśmiechając się.
"zrobiłeś to wszystko dla mnie?" ugryzła się w usta.
"tak, ponieważ chciałbym cię o coś zapytać." Izabela przytaknęła głową uśmiechnięta. "czy oficjalnie zostaniesz moją dziewczyną?" Izabeli uśmiech stał się jeszcze szerszy. Stanęła na palcach i go pocałowała słodko w usta. "taka odpowiedz wystarczy?" Uśmiechnęła się po pocałunku, wtedy to Gregor się przybliżył i ją pocałował namiętnie. "nawet nie wiesz jaka to ulga teraz kiedy mogę cię całować ile chcę i kiedy chcę" Spojrzał na nią Gregor. Usiedli sobie na kocu i zaczęli jeść to co Gregor przygotował. Potem Izabela położyła się kładąc głowę na kolanach Gregora, ten się schylił i ją pocałował w usta.
"nie mogę uwierzyć w to że jesteś tak oficjalnie mój, że mogę cię całować ile chce i kiedy chce wszędzie, po prostu szczęście mnie rozpiera od środka" Powiedziała Izabela patrząc Gregorowi w oczy i się uśmiechając.
"nie mogę uwierzyć że zajęło ci to ledwo dwa tygodnie by się we mnie zakochać"
"cuda się zdarzają misiek" Izabela się podniosła i dała Gregorowi długiego i namiętnego buziaka.
Potem oboje wstali i zaczęli sprzątać po sobie, Izabela splotła ich ręce i tak wrócili do domu.
Weszli do domu niosąc ze sobą śmiech, zostawili rzeczy i poszli na górę do ich pokoju. Oboje się rozebrali, Gregor położył się w swoim łóżku a Izabela wślizgnęła się pod jego kołdrę. Gregor objął ją a Izabela splotła ich ręce. I tak oboje wypełnieni szczęściem powoli usnęli mając siebie w rękach.
"Kochanieeee, wesołych świąt" Gregor położył małe pudełeczko ze złotą kokardką obok Izabeli. U nich jest taka tradycja, że prezenty daje się rano, potem rodzinne śniadanie, wszyscy spędzają czas razem, robią obiad, jedzą obiad w miłej atmosferze, potem spędzają czas razem, a potem wszyscy przygotowują wielką kolację. Po kolacji zazwyczaj Gloria się zbiera ze swoim mężem i córką do ich rodziców, Lucas w tym roku też idzie do Elizy po kolacji i tam nocuję. Więc w domu zostają tylko Gregor i Izabela. Izabela otworzyła jedno oko, zauważyła uśmiechniętego się Gregora i usiadła. Przywitała go buziakiem w policzek. Po chwili dopiero zauważyła małe pudełeczko. Spojrzała się na Gregora.
"to dla mnie?"
"tak, taki mały upominek na święta"
"schlieri, nie musiałeś" Izabela go przytuliła. Gregor siedział uśmiechnięty a Izabela wzięła pudełeczko w ręce. Rozwiązała kokardkę i zdjęła pokrywkę. Izabela nie mogła uwierzyć własnym oczom, wyjęła pierścionek i ilustrowała go wzrokiem chwilę, aż dostrzegła inicjały w środku. 'GS & IM'. Spojrzała na Gregora a w jej spojrzeniu można było dostrzec szczęście. Takie samo jak wczoraj, kiedy to oficjalnie Gregor ją poprosił o bycie jego dziewczyną. Takiego szczęścia nie było w jej oczach i duszy od już wielu lat.. Przytuliła Gregora mocno i złożyła na jego ustach pocałunek. Dała mu pierścionek w rękę.
"założysz?" uśmiechnęła się szeroko. Gregor wsadził pierścionek na palec zaręczynowy. Izabela jeszcze raz go przytuliła a potem pobiegła do swojej walizki i wyjęła małe czerwone pudełko ze srebrną kokardką.
"masz dla mnie prezent? nie spodziewałem się tego, kiedy go kupiłaś?" Gregor był lekko z szokowany.
"jasne że tak. wczoraj" Izabela dała mu pudełeczko. Gregor podekscytowany je otworzył, a jego oczy się zaświeciły kiedy zobaczył co było w środku.
"boże Izabela, nie musiałaś. pewnie wydałaś na to masę pieniędzy."
"a ty na pierścionek to nie?"
"kochanie, jestem skoczkiem zarabiam nie mało"
"dla ważnych osób warto wydawać misiu"
Pocałowali się jeszcze raz i się uśmiechnęli. Gregor wyjął zegarek i przyłożył do ręki.
"zapniesz go?" Spojrzał na Izabelę która przytaknęła i zapięła bransoletę od zegarka.
"wygląda ekskluzywnie" zaśmiał się Gregor.
"czyli trafiony prezent?" spojrzała na niego Izabela.
"bardziej już nie mógł, a twój?"
"na pewno nie mógł być" Dała buziaka i poszła się wykąpać. Po szybkim prysznicu wysuszyła i pokręciła końcówki włosów, zrobiła sobie naturalny makijaż i ubrała się w zieloną sukienkę. Gregor poszedł pod prysznic zaraz po niej. Na żelował sobie włosy, na siebie założył czarne jeansy z krokiem i czerwono-zieloną koszulę. Popryskał się perfumami i wszedł do pokoju gdzie siedziała Izabela przy laptopie. Uśmiechnęła się kiedy schlieri wyszedł. Nagle do pokoju wpadła mama Gregora, była ubrana w śliczną niebieską sukienkę.
"dzień dobry kochani" powiedziała patrząc na Izabelę i Gregora który usiadł obok Izabeli i ją objął.
"na prawdę ślicznie pani wygląda w tej sukience" powiedziała radosna Izabela.
"oh, dziękuję ci kochanie. mów mi proszę Angelika." Angelika się uśmiechnęła.
"oczywiście" Izabela się uśmiechnęła.
"wow, skąd taki piękny zegarek?" Spytała Angelika uśmiechając się.
"prezent od mojej pięknej dziewczyny" powiedział Gregor całując Izabelę w policzek, Izabela się uśmiechnęła szeroko.
"o mój boże, gratulacje. życzę wam wszystkiego szczęścia na świecie. tak się cieszę, witaj w rodzinie Izabelo" Izabela wstała i przytuliła mocno Angelikę.
"dziękuję" Izabela z powrotem usiadła, Angelika przytuliła Gregora i dała mu buziaka w policzek.
"no synku, nareszcie masz porządną dziewczynę" Zaśmiała się Angelika.
"a teraz chodźcie na śniadanie" dodała jeszcze i wyszła z pokoju. Gregor przewrócił oczami.
"misiek kiedy wyjeżdżamy?" Izabela spojrzała na schlieriego.
" dzień po drugim dni świąt, idziemy?" Izabela kiwnęła głową, wstała z łóżka i oboje zeszli na dół. Na dole już wszyscy czekali Angelika i Paul, Gloria, Sophie i Tobias, Lucas i Eliza i już był Gregor z Izabelą. Wszyscy zasiedli do stołu w dobrym humorze i miło się wszystkim rozmawiało. Izabela siedziała między Gregorem a Lucasem.
"to cym się zajmujesz Izabelo?" spojrzał na nią Lucas i się lekko uśmiechną.
"na chwilę obecną jestem fotografem dla FIS, a potem mam zagwarantowaną pracę w kierunku turystyki dzięki studiom, a ty?" Izabela rzuciła wzrokiem na Lucasa.
"studiuję na adwokata. nie rozumiem, jak masz zagwarantowaną pracę?" Lucas spojrzał na Izabelę roztrzepany.
"studiowałam turystykę międzynarodową z dodatkowym kursem fotografii. ukończyłam studia z wystarczająco dobrymi ocenami że kiedy zechcę szkoła mi załatwia pracę związaną z turystyką w tym miejscu w Europie w którym chcę." Izabela się lekko uśmiechnęła.
"wow, to bardzo imponujące" powiedział Lucas a Eliza przytaknęła.
"a gdzie studiowałaś?" spojrzała się Eliza na Izabelę.
"w Barcelonie w Hiszpanii"
"to świetnie, pewnie umiesz hiszpański co?"
"Izabela? ona włada 5 językami płynnie, zdolna pani fotograf" Powiedział Gregor i jej dał buziaka w usta. Izabela się zaśmiała.
"a właśnie, gratulację! witaj w rodzinie Izabelo" powiedziała Gloria miło się uśmiechając w stronę Izabeli.
"oh, kurczę dziękuję wam że mnie tak miło przyjęliście" odpowiedziała.
potem spędzili miło dzień, dzieląc się prezentami, robiąc zdjęcia, wygłupiając się i rozmawiając. Koło 17 Gloria, Sophie i Tobias pojechali do rodziców Tobiasa a Eliza i Lucas zabrali się parę minut po nich. Koło 22 Izabela poszła na górę i zostawiła Gregora by pogadał trochę z rodzicami bez niej. Usiadła sobie przy laptopie na łóżku kiedy pokazało się przychodzące połączenie od Kamila. Izabela je zaakceptowała i na ekranie pojawił się Kamil który podobnie jak ona leżał w łóżku w prawdopodobnie dresach.
"hej malina, jak tam ci święta mijają?" Kamil się uśmiechnął.
"normalnie nie uwierzysz jak ci opowiem." Kamil spojrzał się na Izabelę z uśmiechem czekając na to co powie.
"a więc... dum dum daaa dum. jestem w związku" powiedziała Izabela podekscytowana.
"nie gadaj? GREGOR? O boże ten szczęściarz"
"no szczęściarz na pewno, w końcu ma mnie" Oboje wybuchli śmiechem.
"dał mi przepiękny prezent, ledwo co mogłam oddychać kiedy go zobaczyłam" Izabela pokazała pierścionek do kamery. "a w środku są nasze inicjały" Kamil się do niej uśmiechną.
"wow, jest prześliczny. a ty mu coś dałaś?"
"tak kupiłam mu zegarek marki Marc Jacobs, który mu się spodobał co mnie bardzo ucieszyło."
"to świetnie, nie gadaj zawsze trafiałaś z prezentami. poczekaj aż zobaczysz mój"
"nie, nie i jeszcze raz nie. i nie. nie mów mi że masz dla mnie prezent." Izabela się na niego spojrzała groźnym spojrzeniem.
"mam, wiem że też masz dla mnie." Kamil puścił jej oczko.
"idiota, musisz mnie aż tak dobrze znać?" zaśmiała się Izabela.
"muszę"
"idiota"
"wariatka"
"ja? gdzie tam... ty za co mendo"
"sierota"
"ciota"
"malinaaa"
"kamilutek" Zaśmiała się Izabela po małej wymianie ripost.
"nawet nie wiesz jak się cieszę że to z Gregorem jesteś, to jest na prawdę w porządku chłopak"
"cieszę się" Izabela się uśmiechnęła, akurat wtedy wszedł schlieri w samych spodniach i z koszulą w rękach.
"z kim rozmawiasz?" usiadł obok. "oo, cześć Kamil" Izabela się zaśmiała.
"hej schlieri. mam nadzieję że się zajmujesz dobrze moim skarbem"
"jak najlepiej" odpowiedział schlieri, Izabela przewróciła oczami.
"aj wy dwaj idioci" dodała po chwili. Izabela rozmawiała się po polsku z Kamilem i po niemiecku z Gregorem co musiało wyglądać komicznie.
"dobra kochani, ja już się zbieram. widzimy się za parę dni" Powiedział Kamil wysyłając im buziaka poprzez ekran, Izabela i Gregor się zaśmiali.
"papa wariat"
"pa malina"
Potem Kamil się rozłączył.
"jesteś zmęczona?" schlieri spojrzał na Izabelę.
"nie całkiem, lecz spędziłam na prawdę miły dzień z twoja rodziną"
"cieszę się że ci się podoba, widzisz jaki miałem dobry pomysł z przyjazdem tutaj"
"oj już cicho sieć" Izabela pocałowała go w usta słodko. Izabela odłożyła laptopa na szafkę i pociągnęła Gregora do siebie kładąc się do tyłu. Gregor całował ją z pasją a Izabela uśmiechała się poprzez pocałunek. Potem oboje się rozebrali, Izabela leżała na torsie schlieriego a on ją obejmował. Leżeli i rozmawiali o wszystkim i o niczym aż sen ich zabrał do krainy czarów.
--
kochani następny rozdział będzie już pełen akcji i powinien pojawić się już w weekend. Jestem mega podniecona ty rozdziałem i mam nadzieję że wy też ;)
Oczywiście gratulacje dla naszego lidera najlepszego Kamila który dziś w Wiśle zajął drugie miejsce, tak trzymać i liczymy na złoto w Zakopanym za dwa dni. Oczywiście nie można pominąć Janka który też oddał dwa dosyć dobre skoki, będzie lepiej następnym razem. Ja już zabieram się za następny rozdział i życzę wam miłego czwartku!
Specjalnie dla was;
poniedziałek, 13 stycznia 2014
rozdział piąty
Gregor podszedł do Izabeli i objął ją od tyłu. Izabela się uśmiechnęła i położyła swoje ręce na rękach Gregora które spoczywały na jej brzuchu. Wpatrywali się w widok alp.
"jestem szczęśliwie wylosowany ponieważ ciebie poznałem" Szepnął jej na ucho Gregor.
"nie wiem czy szczęśliwie wylosowany lecz ja tez jestem wdzięczna że los postawił mi ciebie na drodze"
"Izabela, ja coś do ciebie czuję i jestem w pełnej nadziei że ty też coś do mnie czujesz.."
"Gregor.. oczywiście że czuję. tak się cieszę że cię tutaj mam" Izabela się odwróciła do Gregora i spojrzała mu głęboko w oczy, złożyła na jego ustach długi i namiętny pocałunek. Potem wtuliła się w jego tors i uśmiechnęła się na zapach jego perfum które tak bardzo lubiła.
"ej, królewno"
"słońce, do której ty w ogóle się pakowałaś?"
Izabela otworzyła oczy, do pokoju wpadały lekkie promienie słońca a nad nią stał uśmiechnięty Gregor ubrany w same dresy. Czy to był sen? Nie no.. czemu? było tak kolorowo.. ugh.
"wstawaj, idziemy na śniadanie" Gregor rzucił jej uśmiech i ubrał bluzkę którą miał w rękach. Izabela wstała z łóżka i założyła na siebie tak samo dresy i szary podkoszulek do tego. Uplotła włosy w warkocz po lewej stronie i razem z Gregorem wyszła na śniadanie gdzie już nie było dużo skoczków.
Dosiedli się do Kamila, Maćka i Thomasa.
"Kamil o której się zbieracie?" Spojrzała na Kamila przelotnie Izabela.
"po śniadaniu, a wy?"
"też" odpowiedziała i zabrała się za jedzenie, była głodna i trochę zmęczona. Kiedy skończyli śniadanie siedzieli i dyskutowali jeszcze parę minut. Potem wszyscy wstali. Izabela stanęła na przeciwko Kamila, uśmiechnęła się poprzez łzy w oczach.
"będę tęsknić, to parę dni więc w przeciwieństwie do paru lat to pikuś" Kamil przytaknął i oboję się mocno przytulili.
"Kochanie życzę ci dobrej podróży abyście dotarli cali, aby te święta były niezapomniane i wesołych świąt widzimy się na nowy rok. kocham cię malina"
"dziękuję ci Kamil, też dobrej podróży, żeby te święta przyniosły ci dużo radości i wesołych świąt" Jeszcze raz się przytulili.
"Malina, wesołych świąt. baw się dobrze, uważaj na siebie i powodzenia" Maciek przytulił Izabelę.
"dziękuję, nawzajem" Wszyscy się pożegnali i poszli do swoich pokojów po swoje rzeczy.
"no i przyszyła pora na moją ulubienicę" Morgi przytulił Izabelę. "wesołych kochana" Izabela się uśmiechnęła. "wesołych i niesamowitych morgi" Gregor i Izabela zabrali potem swoje walizki i torby i poszli do autobusu Gregora którym mieli wracać do domu razem z jego rodzicami. Spakowali walizki do autobusu i ruszyli w drogę, na miejscu mieli być za jakieś 7 godzin. Gregor usiadł na sofie i patrzył się na Izabelę.
"czemu się tak patrzysz?" zaczęła się śmiać Izabela. "bo mam oczy" zaśmiał się Gregor. "podasz mi torbę, muszę dodać zdjęcia na foto bloga" Izabela spojrzała dziwnie na Gregora. "dobrze usłyszałam masz foto bloga?" "mam, dodaję tam większość zdjęć z mojej trasy itd." "wow, nie miałam pojęcia że interesujesz się fotografią" Izabela podała mu plecak i sama wyjęła swój laptop. Izabela usiadła zaraz obok Gregora i oparła się o niego czekając aż się włączy.
"to Izabelo, powiedz czym się zajmujesz?" Spytała mama Gregora Angelika.
"skończyłam studia turystyczne z dodatkowym kursem fotografii, lecz na chwilę obecną pracuję jako fotograf dla skoczków."
"aha, a przy czym byś chciała pracować?" Spojrzała na mnie Angelika.
"na razie starczy mi praca jako fotograf, kiedy już nie będę chciała fotografować mam zapewnioną pracę w całej Europie gdzie ja chcę. ukończyłam studia z wystarczającymi ocenami by dostać coś typu stypendium więc gdzie chce iść do pracy tam szkoła mi znajduję pracę oczywiście związaną z turystyką. więc mam zapewnioną przyszłość" Uśmiechnęła się Izabela.
"to bardzo imponujące" powiedział ojciec Gregora.
"dziękuję" Potem matka Gregora wzięła się za czytanie gazety a jego ojciec poszedł spać. Izabela weszła na swojego prywatnego lecz otwartego dla wszystkich foto bloga na którym już dawno nie była. Jej ostatni post był dodany przed wyjazdem do Austrii parę dni temu. A więc zaczęła dodawać nowe zdjęcia ze skoków, i pochwaliła się że dostała tą pracę.
"oo, widzę że nie tylko ja mam foto bloga" zaśmiał się Gregor.
"nom, tylko że mój jest po polsku lecz piszę też tłumaczenie na angielski ale i tak większość to zdjęcia"
"podasz link?" spytał słodko Gregor.
Izabela odkręciła jego komputer do siebie i wpisała swój adres na bloga. izabelainfotoland.pl a potem na swoim komputerze wpisała tylko Gregor Schlierenzauer i wyskoczyła jego strona a poprzez nią dostała się na jego foto bloga. Znalazła tam zdjęcia gór z przed paru dni.
"wow, schlieri te zdjęcia są niesamowite" Izabela spojrzała w szoku na Gregora.
"na prawdę ci się podobają?" "tak, oczywiście są świetne" "twoje nie są gorsze, są przepiękne nie dziwie się że dostałaś tą pracę" Izabela uśmiechnęła się szeroko. Potem usiadła i zaczęła przeglądać zdjęcia z turnieju wczoraj. Doszła do zdjęć jej i Gregora i to które przerobiła, patrzyła się na nie dłuższą chwilę nie myśląc o tym że Gregor siedzi obok. "WOW. to zdjęcie zapiera dech w piersiach. przerabiałaś je?" Izabela kiwnęłą głową. "mogę się zalogować na mojego bloga od ciebie i dodać parę twoich zdjęć?" spytał Gregor uśmiechając się słodko. "proszę" Izabela dała mu swój komputer który położył na kolanach i położyła głowę na jego ramieniu. "Izabelo chcesz coś do picia? Kawy? Herbaty?" Spytała miło Angelika. "poproszę herbatę". Izabela obserwowała jak Gregor przegląda jej zdjęcia, potem wstała i postanowiła pójść do Angeliki i jej pomóc. Weszła do małej kuchni i się uśmiechnęła do kobiety. "pomóc w czymś?" zapytała Izabela uprzejmie. "nie, ale dziękuję ci" uśmiechnęła się Angelika do niej i podała jej herbatę. "dziękuję". Obie stanęły w kuchni i się uśmiechnęły.
"wyglądasz z Gregorem na prawdę ślicznie" Izabela się spojrzała na Angelikę.
"dziękuję lecz my nie jesteśmy razem.." Izabela się trochę speszyła.
"ale czujesz coś do niego prawda?" Izabela zastanowiła się chwilę, teraz jak tak patrzy na to wszystko to zakochała się w Gregorze sama o tym nie wiedząc. I ten pocałunek w tedy, a ten sen..
"tak.. tak, to prawda ale skąd?" Izabela była trochę zmieszana i zagubiona w tej chwili.
"widać to w twoich oczach z daleka kochanie. nie martw się nie powiem, niech sam się znajdzie na odwagę"
Izabela się uśmiechnęła wdzięcznie i wyszła, wróciła na swoje miejsce obok Gregora i tak jak wcześniej położyła głowę na jego ramieniu.
"wyglądasz jak anioł na tych zdjęciach wiesz, wyglądasz czarująco i przepięknie" Izabeli aż się ciepło na sercu zrobiło kiedy usłyszała te słowa od Gregora. Gregor oglądał jej zdjęcia z takiej jakby sesji, te same zdjęcia które użyła do przerabiania zdjęcia jej z Gregorem. Miała na sobie białą sukienkę i prószył lekki śnieg, a ona. ona wyglądała jak prawdziwa królowa śniegu.
"Aww, dziękuję ci." Izabela pocałowała go w policzek. Przeglądali jej zdjęcia razem lecz Izabela czuła że sen ją zaczyna łapać, a jej oczy powoli się zamykały. Gregor odłożył jej laptopa i też wyglądał na zmęczonego. Położył rękę na jej plecach i pokazał gestem by się odsunęła, tak i ona zrobiła. Gregor się położył od środka i zrobił dla niej miejsce. Izabela płożyła się zaraz przy nim, nie było raczej między nimi powietrza ponieważ jakoś musieli się zmieścić na sofie. Gregor objął ją ręką a Izabela położyła swoją rękę na jego. I oboje uśmiechnięci zasnęli i odpłynęli w krainę snów i marzeń gdzie wszystko jest możliwe.
Gregor obudził się pierwszy, dopiero po chwili do niego dotarło że w swoich ramionach trzyma jedną z najważniejszych osób w jego życiu. Wyją telefon i zrobił im zdjęcie, dodał je na Instagram podpisując; sleeping angels. GS #road #bus #home #sleeping #angels #austria #schlierenzauer #gs
i oznaczył ją na zdjęciu. Teraz już wiem o co ludziom chodzi gdy mówią że ktoś wygląda jak anioł. I teraz już wiem o co ludziom chodzi kiedy mówią o uczuciu do kogoś. Gregor poczuł jak Izabela się odwróciła do niego, podniosła głowę i się uśmiechnęła do niego. Kurcze, jak ja bym ją pocałował. Pomyślał sobie Gregor patrząc jej w oczy. Boż, nie opiszę nawet jak bardzo chcę go pocałować w tej chwili. Uśmiechnięta patrzyła mu w oczy. "dzień dobry ptaszki. za półtora godziny będziemy" Powiedział Paul śmieją się przed tabletem z kawą w ręku. Izabela wzięła głęboki wdech i wtuliła się w Gregora, nie chciała wstawać on raczej też nie. Przytulił ją do siebie i oparł się brodą o jej głowę. Izabela wdychała uwielbiany poprzez nią zapach jego perfum a on się głupi uśmiechał i czuł zapach jej słodkich lecz mocnych perfum. Oboje leżeli na sofie myśląc o sobie nawzajem, i nie wiedząc co ta druga osoba czuję kiedy tak na prawdę oboje mieli uczucia do siebie. Izabela wyjęła swój telefon i weszła na Instagram, tam zobaczyła zdjęcie które dodał Gregor, uśmiechnęła się lekko. Weszła w komentarze i napisała jeden od siebie; jaki przystojniak grrr ;). Dodała komentarz i spojrzała na Gregora oczekując reakcji, po chwili pojawił się na jego ustach uśmiech i wszedł w komentarz. "oh, czyli teraz myślisz że jestem przystojny?" uśmiechnął się łobuzersko Gregor. "a kto powiedział że kiedykolwiek tak nie myślałam?" puściła mu oczko, a on się zaśmiał. "słuchaj chcesz mieć oddzielny pokój sama czy chcesz mieszkać ze mną? mam oddzielne łóżka i dość duży pokój" Izabela się uśmiechnęła lekko, "chcę z tobą jeśli mogę oczywiście, byłoby weselej a poza tym nie lubię sama spać hehe.." powiedziała Izabela i się trochę zawstydziła. "okej, załatwimy to" Gregor się uśmiechną do niej. "jesteśmy kochani" powiedziała mama Gregora. Izabela i Gregor powoli zwlekli się z sofy i zaczęli ubierać, popakowali komputery i zabrali swoje rzeczy. Izabela wyszła przed Gregorem na ostatnim schodku się zatrzymała. Nie wierzyła własnym oczom, przed nią stał ogromny piękny dom taki jakie się w filmach widzi. Był jasno beżowy z ciemno brązowymi podbitkami. "Izabela idziesz?" Izabela otrząsnęła się i wyszła z autobusu, nadał stała i podziwiała ten piękny dom. "Na co się tak patrzysz?" Stanął Gregor za Izabelą i się o nią oparł. "ten dom jest przepiękny, wow.." Gregor się uśmiechną i dał jej buziaka w policzek. Za domem było widać wysokie góry pokryte śniegiem ale między domem a górami była przepaść w dół a tam był las i widok na małe miasto. Kawałek dalej był drugi taki duży dom i później jeszcze jeden, to nie były domy bardziej duże posiadłości. Gregor pociągnął Izabelę za rękę, "chodź jeszcze się na patrzysz przez te parę dni" Izabela wzięła swoją walizkę i podążyła za Gregorem do domu. W środku dom był jeszcze piękniejszy. Był ogromny typu pokój a na w prost lekko kręcone schody prowadzące na górę, w lewo była ogromna i nowoczesna kuchnia a w prawo był pokój gościnny który był bardzo miło urządzony. Kiedy się rozebrałam podbeszła do mnie jakaś dziewczyna starsza ode mnie i mnie przytuliła, "cześć jestem Gloria, starsza siostra Gregora" "miło mi cię poznać, jestem Izabela" potem podszedł chłopak młodszy od Izabeli i też ją przytulił, "hej, jestem Lucas młodszy brat fajnie że przyjechałaś do nas" Izabela uśmiechnęła się szeroko "dziękuję, jak miło! jestem Izabela". Po chwili do Izabeli podleciała mała dziewczyna z burzą brązowych loków na głowie i ją mocno przytuliła. "choć się pobawić" dziewczynka w wieku 8 lat pociągnęła Izabelę za rękę, Izabela poszła za dziewczynką w ślicznej niebieskiej sukience na górę. Znalazła się tam w jasnym pokoju z różowym łóżkiem i masą różnych zabawek.
"jak masz na imię?" spytała mała brunetka.
"jestem Izabela, a ty?"
"ja mam na imię Sophie"
"jak ładnie, wież że mam tak na drugie?" zaśmiała się Izabela.
"a masz więcej imion?" zapytała Sophie.
"tak jestem Izabela Sophie Gina, a ty masz więcej imion?" Izabela spojrzała na Sophie.
"tak, Sophie Sarah Laura"
"ślicznie, a więc w co chcesz się pobawić?"
"hmm.. nie wiem.. a czym się zajmujesz?" Sophie spojrzała na Izabelę.
"fotografią"
"na prawdę? i masz aparat? zrobisz mi zdjęcie? proszęęęęę!" Sophie zrobiła minę poszkodowanego pieska.
"jasne, muszę iść na dół po aparat najpierw"
"pójdę z tobą"
Sophie wzięła Izabelę za rękę i poszły razem na dół, wszyscy inni siedzieli w dużym pokoju z herbatą lu kawą.
"oo, tu jesteś Izabela. chcesz może herbaty lub kawy?" Spytała Angelika.
"tak za chwilę sobie wezmę" Izabela wzięła torbę z której wyjęła aparat i podeszła do Sophie.
"gdzie chcesz je zrobić?"
"tutaj" Sophie podbiegła do choinki i zaczęła pozować i się uśmiechać. Izabela usiadła sobie na dywanie i zaczęła robić zdjęcia.
"widzę że Sophie już cię dopadła" Zaśmiał się Schlieri i usiadł koło Izabeli. Izabela się zaczęła śmiać. Gregor już się zdążył wykąpać.
"chcesz się iść umyć?" Gregor spojrzał przelotnie wzrokiem na Izabelę.
"jasne, lecz musisz mi pokazać gdzie mam iść" Gregor się uśmiechnął i przytaknął.
Sophie przytuliła Izabelę. "dziękuję ci bellisss" Izabela się szeroko uśmiechnęła. "zgram ci je na płytę żebyś miała na pamiątkę później dobrze?" Sophie przytaknęła i poleciała gdzieś, Izabela i Gregor wstali i poszli na górę. Gregor otworzył drzwi na wprost jak się weszło na górę. Izabelę aż cofnęło jak weszła do pokoju. Jedna ściana była zrobiona z nierównych cegieł w różnych odcieniach szarego/czarnego, był tam też kominek a na nim różne zdjęcia w ramkach. Potem ściana pokryta oknami od góry do dołu gdzie był widok na góry i tą przepaść, potem było dwa łóżka obok siebie ubrane w ciemną pościel, podłoga była drewniana i gdzie nie gdzie leżała skóra by nie było zimno. Walizka Izabeli już stała w pokoju w koncie.
"tu masz łazienkę" Wskazał Gregor na drewniane drzwi. Izabela otworzyła walizkę i wzięła z niej kosmetyczkę i weszła do łazienki gdzie już przygotowane były dla niej ręczniki. Weszła pod prysznic i delektowała się gorącą wodą na swoim ciele.
Kiedy wyszła spod prysznica zaczęła się wycierać i dopiero wtedy się domyśliła że nie ma żadnych ubrań. Niech to szlag, ten ręcznik w ogóle plecy zakryję?? Owinęła ręcznik który akurat sięgał za jej pupę i otworzyła lekko drzwi, Gregor leżał na łóżku z komputerem. Podniósł wzrok przelotnie na nią a potem na komputer po chwili z powrotem przeniósł wzrok na Izabelę i zaczął się śmiać.
"zamknij się to nie jest śmieszne" powiedziała Izabela i poszła do swojej walizki.
"czemu nie jestem zdziwiony..." ponowie Gregor zaczął się śmiać.
"ponieważ to jest takie typical me" zaśmiała się Izabela. Wyjęła z torby zwykły biały t-shirt z logo Air Berlin i jej nazwiskiem z tyłu, białe koronkowe legginsy i bieliznę. Wślizgnęła się z powrotem do łazienki i się ubrała. Swoje włosy spięła w koka na głowie. Weszła z łazienki a Gregor siedział i się uśmiechał do niej. Izabela sie uśmiechnęła z powrotem i położyła na łóżko patrząc na sufit.
Nie wierze że tutaj jestem, gdzie to życie mnie zabrało.. Izabela wtedy usłyszała dzwonek swojego telefonu podniosła się i poszła do torby, wyjęła telefon na którym ukazał się numer Kamila.
"słucham?"
"hej malina, jak tam dotarliście już?"
"tak, cali i zdrowi na szczęście. a ty?"
"już w domu z moją Ewcią" Izabela się zaśmiała.
"jak tam dzielisz pokój z Schlierim?" Zaczęli się śmiać oboje.
"no to wam nie przerywam gołąbki, nie chcę zostać jeszcze wujkiem odezwę się kocham cię"
"tylko poczekaj aż ja cię zobaczę małpo, też cię kocham idioto"
Kamil się rozłączył a Izabela przewróciła oczami, Gregor się zaśmiał. Ktoś zapukał do drzwi, otworzyły się i wszedł Lucas.
"chodźcie na dół, kolacja jest gotowa" Lucas nas poinformował z uśmiechem i wyszedł.
"masz dobry kontakt z rodzeństwem co?" Izabela spojrzała na Schlieriego.
"tak, nie widzimy się często więc trzymamy się razem"
"miło to słyszeć." Izabela się podniosła a Gregor podszedł i ją wziął na ręce. Tak jak mąż żonę jak przenosi ją przez drzwi. Izabela wybucha śmiechem i złapała Gregora w okół karku. Ten uśmiechnięty zniósł Izabelę całą drogę do dużego pokoju i posadził przy stole, potem usiadł obok niej. W tle grał telewizor z muzyką i wszyscy siedzieli przy stole, siedziała tam jeszcze młoda blondynka.
"Izabela, poznaj moją dziewczynę o to Eliza" Lucas przedstawił blondynkę. Izabela wstała, obeszła w okół stół i przytuliła dziewczynę. "Miło mi cię poznać" Dziewczyny uśmiechnęły się szeroko do siebie i Izabela wróciła na miejsce.
"To jak długo już jesteście razem?" Spytała Izabelą Lucasa i Elizę kiedy już wszyscy zasiedli do stołu i jedli.
"9 miesięcy" Odpowiedziała Eliza.
"a wy?" Eliza spojrzała na Gregora i Izabelę. Izabela chciała już powiedzieć że nie są razem kiedy Gregor ja wyprzedził, "3 lata" powiedział. Izabela zrobiła duże oczy i wybuchła śmiechem a zaraz po niej Gregor.
"wracaj na ziemię kochanie. nie jesteśmy razem" Zaśmiała się Izabela.
"na prawdę? oj.." zaśmiała się Eliza.
"a tak w ogóle to po ile macie lat?" Spytała Izabela zaciekawiona.
"jak myślisz?" spytał Lucas.
"19-20 może" Izabela wyczekiwała na odpowiedz od nich.
"ja mam 19 a Eliza 18. a ty?" spojrzał na nią Lucas.
"22" Uśmiechnęła się Izabela.
Potem zjedli kolację w miłej atmosferze. Po kolacji Izabela i Gregor pomogli sprzątać a potem poszli na górę, zmęczenie jednak trochę dawała się we znaki.
"a więc, nie wiem za bardzo jak to ci powiedzieć." spojrzała na Gregora który leżał już na łóżku w samych dresach i podniósł na nią wzrok. "lecz ja śpię w bieliźnie więc nie obraź się.." Izabela zaśmiała się i ściągnęła z siebie ubrania. "to dobrze ja też" zaśmiał się Gregor i ściągnął z siebie spodnie. Izabela położyła się pod kołdrą i patrzyła na Gregora z uśmiechem na twarzy. "czemu się zawsze tak uśmiechasz jak na mnie patrzysz co?" Gregor nawet nie spojrzał na nią mówiąc to. Izabela była w małym szoku, skąd on to wiedział.
"ponieważ mi się podobasz" powiedziała Izabela słodko i się zarumieniła. Gregor się odwrócił w jej stronę i się uśmiechną tym takim swoim czarującym uśmiechem.
"a wiesz że ty mi też się podobasz?"
"nie, nie wiem. musisz mi pokazać" Izabela podniosła się i pochyliła do łóżka Gregora, dała mu buziaka w policzek i się uśmiechnęła.
"dobranoc księżniczko" powiedział Gregor słodkim głosem.
"dobranoc królu" odpowiedziała Izabela i z szerokim uśmiechem usnęła.
"jestem szczęśliwie wylosowany ponieważ ciebie poznałem" Szepnął jej na ucho Gregor.
"nie wiem czy szczęśliwie wylosowany lecz ja tez jestem wdzięczna że los postawił mi ciebie na drodze"
"Izabela, ja coś do ciebie czuję i jestem w pełnej nadziei że ty też coś do mnie czujesz.."
"Gregor.. oczywiście że czuję. tak się cieszę że cię tutaj mam" Izabela się odwróciła do Gregora i spojrzała mu głęboko w oczy, złożyła na jego ustach długi i namiętny pocałunek. Potem wtuliła się w jego tors i uśmiechnęła się na zapach jego perfum które tak bardzo lubiła.
"ej, królewno"
"słońce, do której ty w ogóle się pakowałaś?"
Izabela otworzyła oczy, do pokoju wpadały lekkie promienie słońca a nad nią stał uśmiechnięty Gregor ubrany w same dresy. Czy to był sen? Nie no.. czemu? było tak kolorowo.. ugh.
"wstawaj, idziemy na śniadanie" Gregor rzucił jej uśmiech i ubrał bluzkę którą miał w rękach. Izabela wstała z łóżka i założyła na siebie tak samo dresy i szary podkoszulek do tego. Uplotła włosy w warkocz po lewej stronie i razem z Gregorem wyszła na śniadanie gdzie już nie było dużo skoczków.
Dosiedli się do Kamila, Maćka i Thomasa.
"Kamil o której się zbieracie?" Spojrzała na Kamila przelotnie Izabela.
"po śniadaniu, a wy?"
"też" odpowiedziała i zabrała się za jedzenie, była głodna i trochę zmęczona. Kiedy skończyli śniadanie siedzieli i dyskutowali jeszcze parę minut. Potem wszyscy wstali. Izabela stanęła na przeciwko Kamila, uśmiechnęła się poprzez łzy w oczach.
"będę tęsknić, to parę dni więc w przeciwieństwie do paru lat to pikuś" Kamil przytaknął i oboję się mocno przytulili.
"Kochanie życzę ci dobrej podróży abyście dotarli cali, aby te święta były niezapomniane i wesołych świąt widzimy się na nowy rok. kocham cię malina"
"dziękuję ci Kamil, też dobrej podróży, żeby te święta przyniosły ci dużo radości i wesołych świąt" Jeszcze raz się przytulili.
"Malina, wesołych świąt. baw się dobrze, uważaj na siebie i powodzenia" Maciek przytulił Izabelę.
"dziękuję, nawzajem" Wszyscy się pożegnali i poszli do swoich pokojów po swoje rzeczy.
"no i przyszyła pora na moją ulubienicę" Morgi przytulił Izabelę. "wesołych kochana" Izabela się uśmiechnęła. "wesołych i niesamowitych morgi" Gregor i Izabela zabrali potem swoje walizki i torby i poszli do autobusu Gregora którym mieli wracać do domu razem z jego rodzicami. Spakowali walizki do autobusu i ruszyli w drogę, na miejscu mieli być za jakieś 7 godzin. Gregor usiadł na sofie i patrzył się na Izabelę.
"czemu się tak patrzysz?" zaczęła się śmiać Izabela. "bo mam oczy" zaśmiał się Gregor. "podasz mi torbę, muszę dodać zdjęcia na foto bloga" Izabela spojrzała dziwnie na Gregora. "dobrze usłyszałam masz foto bloga?" "mam, dodaję tam większość zdjęć z mojej trasy itd." "wow, nie miałam pojęcia że interesujesz się fotografią" Izabela podała mu plecak i sama wyjęła swój laptop. Izabela usiadła zaraz obok Gregora i oparła się o niego czekając aż się włączy.
"to Izabelo, powiedz czym się zajmujesz?" Spytała mama Gregora Angelika.
"skończyłam studia turystyczne z dodatkowym kursem fotografii, lecz na chwilę obecną pracuję jako fotograf dla skoczków."
"aha, a przy czym byś chciała pracować?" Spojrzała na mnie Angelika.
"na razie starczy mi praca jako fotograf, kiedy już nie będę chciała fotografować mam zapewnioną pracę w całej Europie gdzie ja chcę. ukończyłam studia z wystarczającymi ocenami by dostać coś typu stypendium więc gdzie chce iść do pracy tam szkoła mi znajduję pracę oczywiście związaną z turystyką. więc mam zapewnioną przyszłość" Uśmiechnęła się Izabela.
"to bardzo imponujące" powiedział ojciec Gregora.
"dziękuję" Potem matka Gregora wzięła się za czytanie gazety a jego ojciec poszedł spać. Izabela weszła na swojego prywatnego lecz otwartego dla wszystkich foto bloga na którym już dawno nie była. Jej ostatni post był dodany przed wyjazdem do Austrii parę dni temu. A więc zaczęła dodawać nowe zdjęcia ze skoków, i pochwaliła się że dostała tą pracę.
"oo, widzę że nie tylko ja mam foto bloga" zaśmiał się Gregor.
"nom, tylko że mój jest po polsku lecz piszę też tłumaczenie na angielski ale i tak większość to zdjęcia"
"podasz link?" spytał słodko Gregor.
Izabela odkręciła jego komputer do siebie i wpisała swój adres na bloga. izabelainfotoland.pl a potem na swoim komputerze wpisała tylko Gregor Schlierenzauer i wyskoczyła jego strona a poprzez nią dostała się na jego foto bloga. Znalazła tam zdjęcia gór z przed paru dni.
"wow, schlieri te zdjęcia są niesamowite" Izabela spojrzała w szoku na Gregora.
"na prawdę ci się podobają?" "tak, oczywiście są świetne" "twoje nie są gorsze, są przepiękne nie dziwie się że dostałaś tą pracę" Izabela uśmiechnęła się szeroko. Potem usiadła i zaczęła przeglądać zdjęcia z turnieju wczoraj. Doszła do zdjęć jej i Gregora i to które przerobiła, patrzyła się na nie dłuższą chwilę nie myśląc o tym że Gregor siedzi obok. "WOW. to zdjęcie zapiera dech w piersiach. przerabiałaś je?" Izabela kiwnęłą głową. "mogę się zalogować na mojego bloga od ciebie i dodać parę twoich zdjęć?" spytał Gregor uśmiechając się słodko. "proszę" Izabela dała mu swój komputer który położył na kolanach i położyła głowę na jego ramieniu. "Izabelo chcesz coś do picia? Kawy? Herbaty?" Spytała miło Angelika. "poproszę herbatę". Izabela obserwowała jak Gregor przegląda jej zdjęcia, potem wstała i postanowiła pójść do Angeliki i jej pomóc. Weszła do małej kuchni i się uśmiechnęła do kobiety. "pomóc w czymś?" zapytała Izabela uprzejmie. "nie, ale dziękuję ci" uśmiechnęła się Angelika do niej i podała jej herbatę. "dziękuję". Obie stanęły w kuchni i się uśmiechnęły.
"wyglądasz z Gregorem na prawdę ślicznie" Izabela się spojrzała na Angelikę.
"dziękuję lecz my nie jesteśmy razem.." Izabela się trochę speszyła.
"ale czujesz coś do niego prawda?" Izabela zastanowiła się chwilę, teraz jak tak patrzy na to wszystko to zakochała się w Gregorze sama o tym nie wiedząc. I ten pocałunek w tedy, a ten sen..
"tak.. tak, to prawda ale skąd?" Izabela była trochę zmieszana i zagubiona w tej chwili.
"widać to w twoich oczach z daleka kochanie. nie martw się nie powiem, niech sam się znajdzie na odwagę"
Izabela się uśmiechnęła wdzięcznie i wyszła, wróciła na swoje miejsce obok Gregora i tak jak wcześniej położyła głowę na jego ramieniu.
"wyglądasz jak anioł na tych zdjęciach wiesz, wyglądasz czarująco i przepięknie" Izabeli aż się ciepło na sercu zrobiło kiedy usłyszała te słowa od Gregora. Gregor oglądał jej zdjęcia z takiej jakby sesji, te same zdjęcia które użyła do przerabiania zdjęcia jej z Gregorem. Miała na sobie białą sukienkę i prószył lekki śnieg, a ona. ona wyglądała jak prawdziwa królowa śniegu.
"Aww, dziękuję ci." Izabela pocałowała go w policzek. Przeglądali jej zdjęcia razem lecz Izabela czuła że sen ją zaczyna łapać, a jej oczy powoli się zamykały. Gregor odłożył jej laptopa i też wyglądał na zmęczonego. Położył rękę na jej plecach i pokazał gestem by się odsunęła, tak i ona zrobiła. Gregor się położył od środka i zrobił dla niej miejsce. Izabela płożyła się zaraz przy nim, nie było raczej między nimi powietrza ponieważ jakoś musieli się zmieścić na sofie. Gregor objął ją ręką a Izabela położyła swoją rękę na jego. I oboje uśmiechnięci zasnęli i odpłynęli w krainę snów i marzeń gdzie wszystko jest możliwe.
Gregor obudził się pierwszy, dopiero po chwili do niego dotarło że w swoich ramionach trzyma jedną z najważniejszych osób w jego życiu. Wyją telefon i zrobił im zdjęcie, dodał je na Instagram podpisując; sleeping angels. GS #road #bus #home #sleeping #angels #austria #schlierenzauer #gs
i oznaczył ją na zdjęciu. Teraz już wiem o co ludziom chodzi gdy mówią że ktoś wygląda jak anioł. I teraz już wiem o co ludziom chodzi kiedy mówią o uczuciu do kogoś. Gregor poczuł jak Izabela się odwróciła do niego, podniosła głowę i się uśmiechnęła do niego. Kurcze, jak ja bym ją pocałował. Pomyślał sobie Gregor patrząc jej w oczy. Boż, nie opiszę nawet jak bardzo chcę go pocałować w tej chwili. Uśmiechnięta patrzyła mu w oczy. "dzień dobry ptaszki. za półtora godziny będziemy" Powiedział Paul śmieją się przed tabletem z kawą w ręku. Izabela wzięła głęboki wdech i wtuliła się w Gregora, nie chciała wstawać on raczej też nie. Przytulił ją do siebie i oparł się brodą o jej głowę. Izabela wdychała uwielbiany poprzez nią zapach jego perfum a on się głupi uśmiechał i czuł zapach jej słodkich lecz mocnych perfum. Oboje leżeli na sofie myśląc o sobie nawzajem, i nie wiedząc co ta druga osoba czuję kiedy tak na prawdę oboje mieli uczucia do siebie. Izabela wyjęła swój telefon i weszła na Instagram, tam zobaczyła zdjęcie które dodał Gregor, uśmiechnęła się lekko. Weszła w komentarze i napisała jeden od siebie; jaki przystojniak grrr ;). Dodała komentarz i spojrzała na Gregora oczekując reakcji, po chwili pojawił się na jego ustach uśmiech i wszedł w komentarz. "oh, czyli teraz myślisz że jestem przystojny?" uśmiechnął się łobuzersko Gregor. "a kto powiedział że kiedykolwiek tak nie myślałam?" puściła mu oczko, a on się zaśmiał. "słuchaj chcesz mieć oddzielny pokój sama czy chcesz mieszkać ze mną? mam oddzielne łóżka i dość duży pokój" Izabela się uśmiechnęła lekko, "chcę z tobą jeśli mogę oczywiście, byłoby weselej a poza tym nie lubię sama spać hehe.." powiedziała Izabela i się trochę zawstydziła. "okej, załatwimy to" Gregor się uśmiechną do niej. "jesteśmy kochani" powiedziała mama Gregora. Izabela i Gregor powoli zwlekli się z sofy i zaczęli ubierać, popakowali komputery i zabrali swoje rzeczy. Izabela wyszła przed Gregorem na ostatnim schodku się zatrzymała. Nie wierzyła własnym oczom, przed nią stał ogromny piękny dom taki jakie się w filmach widzi. Był jasno beżowy z ciemno brązowymi podbitkami. "Izabela idziesz?" Izabela otrząsnęła się i wyszła z autobusu, nadał stała i podziwiała ten piękny dom. "Na co się tak patrzysz?" Stanął Gregor za Izabelą i się o nią oparł. "ten dom jest przepiękny, wow.." Gregor się uśmiechną i dał jej buziaka w policzek. Za domem było widać wysokie góry pokryte śniegiem ale między domem a górami była przepaść w dół a tam był las i widok na małe miasto. Kawałek dalej był drugi taki duży dom i później jeszcze jeden, to nie były domy bardziej duże posiadłości. Gregor pociągnął Izabelę za rękę, "chodź jeszcze się na patrzysz przez te parę dni" Izabela wzięła swoją walizkę i podążyła za Gregorem do domu. W środku dom był jeszcze piękniejszy. Był ogromny typu pokój a na w prost lekko kręcone schody prowadzące na górę, w lewo była ogromna i nowoczesna kuchnia a w prawo był pokój gościnny który był bardzo miło urządzony. Kiedy się rozebrałam podbeszła do mnie jakaś dziewczyna starsza ode mnie i mnie przytuliła, "cześć jestem Gloria, starsza siostra Gregora" "miło mi cię poznać, jestem Izabela" potem podszedł chłopak młodszy od Izabeli i też ją przytulił, "hej, jestem Lucas młodszy brat fajnie że przyjechałaś do nas" Izabela uśmiechnęła się szeroko "dziękuję, jak miło! jestem Izabela". Po chwili do Izabeli podleciała mała dziewczyna z burzą brązowych loków na głowie i ją mocno przytuliła. "choć się pobawić" dziewczynka w wieku 8 lat pociągnęła Izabelę za rękę, Izabela poszła za dziewczynką w ślicznej niebieskiej sukience na górę. Znalazła się tam w jasnym pokoju z różowym łóżkiem i masą różnych zabawek.
"jak masz na imię?" spytała mała brunetka.
"jestem Izabela, a ty?"
"ja mam na imię Sophie"
"jak ładnie, wież że mam tak na drugie?" zaśmiała się Izabela.
"a masz więcej imion?" zapytała Sophie.
"tak jestem Izabela Sophie Gina, a ty masz więcej imion?" Izabela spojrzała na Sophie.
"tak, Sophie Sarah Laura"
"ślicznie, a więc w co chcesz się pobawić?"
"hmm.. nie wiem.. a czym się zajmujesz?" Sophie spojrzała na Izabelę.
"fotografią"
"na prawdę? i masz aparat? zrobisz mi zdjęcie? proszęęęęę!" Sophie zrobiła minę poszkodowanego pieska.
"jasne, muszę iść na dół po aparat najpierw"
"pójdę z tobą"
Sophie wzięła Izabelę za rękę i poszły razem na dół, wszyscy inni siedzieli w dużym pokoju z herbatą lu kawą.
"oo, tu jesteś Izabela. chcesz może herbaty lub kawy?" Spytała Angelika.
"tak za chwilę sobie wezmę" Izabela wzięła torbę z której wyjęła aparat i podeszła do Sophie.
"gdzie chcesz je zrobić?"
"tutaj" Sophie podbiegła do choinki i zaczęła pozować i się uśmiechać. Izabela usiadła sobie na dywanie i zaczęła robić zdjęcia.
"widzę że Sophie już cię dopadła" Zaśmiał się Schlieri i usiadł koło Izabeli. Izabela się zaczęła śmiać. Gregor już się zdążył wykąpać.
"chcesz się iść umyć?" Gregor spojrzał przelotnie wzrokiem na Izabelę.
"jasne, lecz musisz mi pokazać gdzie mam iść" Gregor się uśmiechnął i przytaknął.
Sophie przytuliła Izabelę. "dziękuję ci bellisss" Izabela się szeroko uśmiechnęła. "zgram ci je na płytę żebyś miała na pamiątkę później dobrze?" Sophie przytaknęła i poleciała gdzieś, Izabela i Gregor wstali i poszli na górę. Gregor otworzył drzwi na wprost jak się weszło na górę. Izabelę aż cofnęło jak weszła do pokoju. Jedna ściana była zrobiona z nierównych cegieł w różnych odcieniach szarego/czarnego, był tam też kominek a na nim różne zdjęcia w ramkach. Potem ściana pokryta oknami od góry do dołu gdzie był widok na góry i tą przepaść, potem było dwa łóżka obok siebie ubrane w ciemną pościel, podłoga była drewniana i gdzie nie gdzie leżała skóra by nie było zimno. Walizka Izabeli już stała w pokoju w koncie.
"tu masz łazienkę" Wskazał Gregor na drewniane drzwi. Izabela otworzyła walizkę i wzięła z niej kosmetyczkę i weszła do łazienki gdzie już przygotowane były dla niej ręczniki. Weszła pod prysznic i delektowała się gorącą wodą na swoim ciele.
Kiedy wyszła spod prysznica zaczęła się wycierać i dopiero wtedy się domyśliła że nie ma żadnych ubrań. Niech to szlag, ten ręcznik w ogóle plecy zakryję?? Owinęła ręcznik który akurat sięgał za jej pupę i otworzyła lekko drzwi, Gregor leżał na łóżku z komputerem. Podniósł wzrok przelotnie na nią a potem na komputer po chwili z powrotem przeniósł wzrok na Izabelę i zaczął się śmiać.
"zamknij się to nie jest śmieszne" powiedziała Izabela i poszła do swojej walizki.
"czemu nie jestem zdziwiony..." ponowie Gregor zaczął się śmiać.
"ponieważ to jest takie typical me" zaśmiała się Izabela. Wyjęła z torby zwykły biały t-shirt z logo Air Berlin i jej nazwiskiem z tyłu, białe koronkowe legginsy i bieliznę. Wślizgnęła się z powrotem do łazienki i się ubrała. Swoje włosy spięła w koka na głowie. Weszła z łazienki a Gregor siedział i się uśmiechał do niej. Izabela sie uśmiechnęła z powrotem i położyła na łóżko patrząc na sufit.
Nie wierze że tutaj jestem, gdzie to życie mnie zabrało.. Izabela wtedy usłyszała dzwonek swojego telefonu podniosła się i poszła do torby, wyjęła telefon na którym ukazał się numer Kamila.
"słucham?"
"hej malina, jak tam dotarliście już?"
"tak, cali i zdrowi na szczęście. a ty?"
"już w domu z moją Ewcią" Izabela się zaśmiała.
"jak tam dzielisz pokój z Schlierim?" Zaczęli się śmiać oboje.
"no to wam nie przerywam gołąbki, nie chcę zostać jeszcze wujkiem odezwę się kocham cię"
"tylko poczekaj aż ja cię zobaczę małpo, też cię kocham idioto"
Kamil się rozłączył a Izabela przewróciła oczami, Gregor się zaśmiał. Ktoś zapukał do drzwi, otworzyły się i wszedł Lucas.
"chodźcie na dół, kolacja jest gotowa" Lucas nas poinformował z uśmiechem i wyszedł.
"masz dobry kontakt z rodzeństwem co?" Izabela spojrzała na Schlieriego.
"tak, nie widzimy się często więc trzymamy się razem"
"miło to słyszeć." Izabela się podniosła a Gregor podszedł i ją wziął na ręce. Tak jak mąż żonę jak przenosi ją przez drzwi. Izabela wybucha śmiechem i złapała Gregora w okół karku. Ten uśmiechnięty zniósł Izabelę całą drogę do dużego pokoju i posadził przy stole, potem usiadł obok niej. W tle grał telewizor z muzyką i wszyscy siedzieli przy stole, siedziała tam jeszcze młoda blondynka.
"Izabela, poznaj moją dziewczynę o to Eliza" Lucas przedstawił blondynkę. Izabela wstała, obeszła w okół stół i przytuliła dziewczynę. "Miło mi cię poznać" Dziewczyny uśmiechnęły się szeroko do siebie i Izabela wróciła na miejsce.
"To jak długo już jesteście razem?" Spytała Izabelą Lucasa i Elizę kiedy już wszyscy zasiedli do stołu i jedli.
"9 miesięcy" Odpowiedziała Eliza.
"a wy?" Eliza spojrzała na Gregora i Izabelę. Izabela chciała już powiedzieć że nie są razem kiedy Gregor ja wyprzedził, "3 lata" powiedział. Izabela zrobiła duże oczy i wybuchła śmiechem a zaraz po niej Gregor.
"wracaj na ziemię kochanie. nie jesteśmy razem" Zaśmiała się Izabela.
"na prawdę? oj.." zaśmiała się Eliza.
"a tak w ogóle to po ile macie lat?" Spytała Izabela zaciekawiona.
"jak myślisz?" spytał Lucas.
"19-20 może" Izabela wyczekiwała na odpowiedz od nich.
"ja mam 19 a Eliza 18. a ty?" spojrzał na nią Lucas.
"22" Uśmiechnęła się Izabela.
Potem zjedli kolację w miłej atmosferze. Po kolacji Izabela i Gregor pomogli sprzątać a potem poszli na górę, zmęczenie jednak trochę dawała się we znaki.
"a więc, nie wiem za bardzo jak to ci powiedzieć." spojrzała na Gregora który leżał już na łóżku w samych dresach i podniósł na nią wzrok. "lecz ja śpię w bieliźnie więc nie obraź się.." Izabela zaśmiała się i ściągnęła z siebie ubrania. "to dobrze ja też" zaśmiał się Gregor i ściągnął z siebie spodnie. Izabela położyła się pod kołdrą i patrzyła na Gregora z uśmiechem na twarzy. "czemu się zawsze tak uśmiechasz jak na mnie patrzysz co?" Gregor nawet nie spojrzał na nią mówiąc to. Izabela była w małym szoku, skąd on to wiedział.
"ponieważ mi się podobasz" powiedziała Izabela słodko i się zarumieniła. Gregor się odwrócił w jej stronę i się uśmiechną tym takim swoim czarującym uśmiechem.
"a wiesz że ty mi też się podobasz?"
"nie, nie wiem. musisz mi pokazać" Izabela podniosła się i pochyliła do łóżka Gregora, dała mu buziaka w policzek i się uśmiechnęła.
"dobranoc księżniczko" powiedział Gregor słodkim głosem.
"dobranoc królu" odpowiedziała Izabela i z szerokim uśmiechem usnęła.
niedziela, 12 stycznia 2014
rozdział czwarty
Morgi wpadł do pokoju Izabeli rano by zabrać ją na śniadanie z chłopakami. Kiedy wszedł do jej pokoju zobaczył brunetkę siedzącą przy stole i śpiącą na swoim komputerze. Pewnie przerabiała zdjęcia do późna, ile ona się nad tym musi napracować. Podszedł do niej i wziął ją na ręce, zaniósł ją do łóżka, przykrył kołdrą i dał buziaka w czoło uśmiechając się. Kiedy już miał wychodzić ujrzał że komputer się świecił a nim było trzy różne zdjęcia nad którymi Izabela pracowała. Jedno było jego, kiedy wylądował i cieszył się z dobrego skoku z szerokim uśmiechem, zdjęcie było przerobione że obok niego były narty które sfotografowała od doły a w nich kryształowy puchar, zdjęcie było starannie przerobione. Na drugim zdjęciu był Gregor, jak siedzi szeroko uśmiechnięty na belce a zamiast tła dodała publikę czyli tysiące austriackich flag. Oj, to musiało zając dużo czasu.. Potem przeniósł wzrok na trzecie zdjęcie które było podzielone na pół. Po jednej stronie była Izabela która wyglądała jak anioł w białej sukience na tle prószącego śniegu a po drugiej był Gregor z kwalifikacji który stoi już po skokach i się uśmiecha. Na zdjęciu to wyglądało jakby pochodzili z dwóch różnych światów ale byli razem. To zdjęcie jest cudowne to musiało jej zając pół nocy.. I tego zdjęcia raczej nie odda.. Potem Thomas wyszedł i złapał chłopaków z którymi poszedł na śniadanie.
Izabela obudziła się powoli, ziewnęła i spojrzała na zegarek. Hmm, jak ja znalazłam się w łóżku w ogóle? Wstała i poszła pod szybki prysznic. Wysuszyła włosy i spięła w niechlujnego koka. Założyła na siebie dresy i biały podkoszulek i miała już wychodzić kiedy jedna rzecz zwróciła jej uwagę. Czemu komputer się świeci? Przecież nikogo tu nie było.. chyba. Nie myśląc o tym więcej poszła na śniadanie.Nie witała się z chłopakami tylko poszła pierwsze co to po mocną kawę a potem nałożyła sobie śniadanie. Była strasznie zmęczona. Podeszła do chłopaków i usiadła na jedynym wolnym miejscu obok Gregora. "oo, mamy śpiącą królewną. chyba komputery nie są takie wygodne, huh?" Izabela podniosła wzrok na Thomasa kiedy usłyszała to ostatnie. "ty byłeś u mnie w pokoju?" "tak, spałaś przy stole na komputerze więc cię zaniosłem do łóżka nie miałem serca cię budzić na śniadanie bo wiem że pracowałaś przy zdjęciach" "to wiele wyjaśnia wiesz" zaśmiała się Izabela. Zaczęła jeść śniadanie lecz sen ją trzymał mocno. Izabela oparła swoją głowę o Schlieriego który dyskutował z Kamilem i Maćkiem. Izabela powoli odpływała, oczy były ciężkie i sen ją mulił. "hej, księżniczko nie zasypiaj mi tu. wypij tą kawę słońce" powiedział Gregor śmiejąc się, Izabela się otrząsnęła i zrobiła tak jak Gregor radził. Po kawie poczuła się lepiej. Po śniadaniu wszyscy wrócili do siebie. Izabela usiadła na sofie i włączyła sobie telewizor.
Po chwili do pokoju wpadł Schlieri.
"nie chce ci się wyjść na miasto?" spytał zajmując miejsce obok niej.
"nawet możemy, nie chce mi się siedzieć tutaj cały dzień do skoków."
Izabela zabrała kurtkę, portfel, telefon i ciepłe buty. Poszli do Gregora po rzeczy i jeszcze Morgi się zabrał z nimi. Chodzili po centrum miasta i robili sobie głupie zdjęcia telefonem Izabeli wygłupiając się. Kiedy poszli do kafejki na ciepłą czekoladę. Chłopaki zamówili ciepłą czekoladę i podziękowali kelnerce.
"nic nie rozumiesz co?" zaśmiał się Morgi.
"rozumiem wszystko, mówię płynnie po niemiecku. studiowałam przecież turystykę" zaśmiała się a chłopaki z nią.
"umiesz jeszcze jakieś języki?" spojrzał na Izabelę Schlieri.
"jasnę. płynnie mówię po polsku, niemiecku, hiszpańsku, francusku i włosku."
"wow, a ja jestem dumny z mojego angielskiego i niemieckiego a ty wyjeżdżasz tu z 5 różnymi językami."
Izabela wybuchła śmiechem. Po czekoladzie Thomas poszedł do łazienki a Izabela siedziała i przeglądała zdjęcia w telefonie, na wszystkich zdjęciach była albo ona z Thomasem albo wszyscy we troję. zrobiła trochę skrzywioną minę. "o co kaman?" dosiadł się schlieri do niej. "nie mamy żadnego zdjęcia.." "jak to nie? masz ich tu chyba już z 200.." "no ale nas dwoje idioto" "aa, to zróbmy sobie" Gregor wziął telefon Izabeli i usiadł bardzo blisko niej, skierował telefon w ich stronę i się oboje uśmiechnęli szeroko. Potem zrobili parę głupich min, i Gregor chciał je już przejrzeć. "czekaj, jeszcze jedno. ostatnie." Gregor podniósł telefon jeszcze raz i się szeroko uśmiechną, Izabela odwróciła twarz i pocałowała Gregora w policzek a ten zrobił zdjęcie. Potem je wziął na podgląd. Wyglądali na prawdę ślicznie razem. Gregor ustawił je jako wygaszacz na telefonie Izabeli i wysłał do siebie. Kiedy dostał zdjęcie sam u siebie je ustawił jako wygaszacz.
Kiedy wrócili do hotelu było jeszcze 2 godziny do zbiórki. Chłopaki poszli się spakować i Izabela też. Po chwili jednak do jej pokoju wpada Kamil.
"jak tam?"
"dobrze, pakuję właśnie aparat. ty już spakowany?"
"tak tak, wczoraj wieczorem się pakowałem skoro dziś nie mieliśmy treningu"
"ah, no właśnie"
"wracasz do domu na święta?"
"nie jadę do Japonii do Daiki Ito"
"naprawdę?"
"oczywiście że nie idioto, siedzę w domu"
"Malina, nie podoba mi się to że co święta jesteś sama."
"Kamil, a co mam zrobić? do kogo mam pójść?"
Kamil spojrzał na nią w skupieniu.
"do mnie"
"nie Kamil, ty masz rodzinę i żonę nie mam zamiaru się tam wpraszać"
"Iza.."
"nie i koniec tematu. przecież przeżyję jakoś. prawda?"
powiedziała lecz się zawahała. Kamil podszedł i ją przytulił.
"kocham cię malina"
"ja ciebie też"
Pogadali sobie jeszcze trochę, o weselszych rzeczach i Kamil poszedł na obiad. Izabela usiadła na balkonie z ciepłą herbatą w rękach i kolejny raz przez te ostatnie dni podziwiała widoki. Czemu wszystko musi być takie skomplikowane? Czy nigdy nic nie może być proste? Nienawidzę siedzieć sama w święta, zgodziła bym się na propozycję Kamila gdyby nie to że ma żonę, to by głupio wyszło wszystko.. Nigdy jej nie poznałam lecz niedługo pewnie poznam inaczej Kamil mi tego nie daruję.. Ciekawe czy Morgi widział to zdjęcie które przerobiłam. Komputer na pewno się zaświecił kiedy mnie zabrał lecz ciekawe czy je zauważył. Kurze, dziś wieczorem muszę oddać zdjęcia i się dowiem czy zostanę w tej branży i czy się nadaję w ogóle. Nie ma raczej otwartych klubów w święta więc kupie sobie trochę procentów w sklepie, napiję się a potem prześpię całe święta.. Zaśmiała się Izabela.
"często tak rozmyślasz?" Izabela nie musiała się odkręcać by wiedzieć kogo to głos, nie spojrzała nawet na Gregora. "tak, lubię tak czasami posiedzieć i pomyśleć"
Schlieri usiadł obok niej przytulając ją mocno. "a to za co?" zaśmiała się Izabela patrząc na niego.
"a tak bez okazji" zaśmiał się schlieri.
"już jutro jedziemy do domu, jak miło. nareszcie święta, moja ulubiona pora zimy" Izabela się zaśmiała na to ostatnie. "wracasz do rodzinnego miasta tak? do rodziców?" spojrzała na niego.
"tak, dzisiaj są tutaj ze mną i pojedziemy razem do domu. a ty się nie cieszysz że jedziesz do rodziny?"
"to miło mieć ich przy sobie. wiesz szczerzę nie cieszę się w ogóle że wracam do mojego mieszkania a nie do rodziny."
"a czemu nie wracasz do rodziny? spędzasz święta z inną częścią rodziny?"
"nie do końca. zacznijmy od początku. Od małego znam Kamila, mieszkałam obok niego i od kąt pamiętam się przyjaźnimy. kiedy miałam 14 lat mój ojciec zginął w wypadku samochodowym. matka popadła w depresję, zaczęła pić i to w dużych ilościach a mną się w ogóle nie zajmowała. przez 2 lata dawałam sobie radę z małą pomocą Kamila i jego rodziny. Kiedy miałam 16 lat nie miałam już siły do tego wszystkiego z matką było tylko gorzej. Zrobiłam awanturę w domu i jej to wszystko wygarnęłam, ona powiedziała że nie chcę mnie już nigdy widzieć na swoje oczy i że ma nadzieję że umrę."
Gregor zauważył jak na policzkach Izabeli pojawiły się łzy, był bardzo wzruszony jej historią i aż serce mu się łamało kiedy ją widział w takim stanie. Wytarł jej łzy i ją mocno przytulił.
"więc ogarnęłam się i wyprowadziłam do miasta, tam skończyłam szkołę i zamieszkałam u starszej pani w nowoczesnym mieszkaniu za które nie musiałam płacić wystarczyło że się nią i mieszkaniem zajmowałam. Po zaledwie roku straciłam kontakt z Kamilem, potem ta starsza pani umarła lecz zostawiła mi to mieszkanie w którym do dziś mieszkam. Skończyłam szkołę, potem studia turystyczne i dziś jestem tutaj z wami."
Izabela się uśmiechnęła do Gregora. Gregor patrzył na nią i nie mógł pojąć jaką silną osobą Izabela jest. Tyle co przeszła w życiu i wyrosła na tak niesamowitą osobę. Nie mógł opisać jaki był dumny z niej nawet jeśli jej długo nie znał.
"więc święta spędzasz sama?" Gregor spojrzał Izabeli w oczy, ona przytaknęła.
"a mogę cię o coś prosić?" Izabela kiwnęła głową na tak ponownie.
"pojedz ze mną teraz po konkursie do mnie i spędź te święta z moją rodziną. będzie bardzo fajnie, poznasz moich rodziców, moje rodzeństwo. nie będziesz siedziała sama przecież a potem wrócisz ze mną na nowo roczny konkurs"
Izabela była w małym szoku.
"Gregor ja nie chcę się narzucać tobie i twojej rodzinie to są wasze rodzinne święta a ja nie chcę wam przystawać niepotrzebnych problemów"
"Izabela nie denerwuj mnie. Nie narzucasz się, przecież cię zaprosiłem. To dla nas nie będzie problem, rodzice się ucieszą jeśli poznają kogoś z kim się zadaję na prawdę. Albo ty jedziesz jutro rano ze mną albo ja lecę jutro z tobą do Polski."
Gregor postawił swoje warunki, Izabeli szczęka opadła ponieważ nigdy jeszcze nie poznała kogoś kto by tak jasno stawiał sprawy.
"Schlieri, chyba głupi jesteś jak myślisz że zabiorę cię do siebie.. nie zostawisz przecież rodziny.."
Powiedziała powoli.
"a więc wyjeżdżamy po śniadaniu jutro"
Powiedział Gregor i się uśmiechną, Izabela przewróciła oczami lecz na jej usta też wkradł się uśmiech.
"a teraz choć na obiad, bo zaraz konkurs pani fotograf" Zaczęli się śmiać i poszli na obiad.
Po obiedzie już wszystko szybko minęło i Izabela stała już na skoczni fotografując pierwszego skoczka. Całą pierwszą serię tak samo jak wcześniej przestała na wyskoku. Potem zakończyła się z Ammannem na pierwszym miejscu, Gregorem na drugim, Noriaki Kasai na trzecim a Kamil był czwarty. Czołowo kurcze!
Weszła do środka by się nagrzać przez te piętnaście-dwadzieścia minut. Chłopaki siedzieli i sobie gratulowali, dyskutowali i żartowali. Izabela jak to w zwyczaju poszła do automatu po cappuccino śmietanowe. Kiedy sypała cukier ktoś jej zasłonił oczy dłońmi, uśmiechnęła się i przygryzła usta.
"hmm... do trzech razy sztuka a więc.. Morgi, Schlieri, Kamil." Odwróciła się i ujrzała Ammanna śmiejącego się i Morgiego obok.
"jak się czujecie chłopaki? czołowo" Izabela zaczęła się śmiać ze swoje bezsensownego kawału.
"twój humor jest okropny.." skomentował Simon.
"i tak wiem że go lubisz" puściła mu oczko.
"jasneeee... dobrze, aby było takie dobre przy drugiej serii" odpowiedział Morgi.
"idźcie chłopaki, koncentrujcie się przed dobrym skokiem" uśmiechnęła się Izabela.
"wiesz to nie takie proste" wciął się Schlieri a Simon i Morgi ją przytulili i poszli.
"mogę ci powiedzieć że włącz sobie spokojną muzykę a odprężysz się na maksa. masz" Izabela wyjęła swój telefon z kieszeni ze słuchawkami i włączyła jej playlistę o nazwie "<3".
"zaufaj mi" Powiedziała i dała telefon w ręce Gregorowi. Gregor dał jej buziaka w policzek i poszedł na swoje miejsce, Izabela uśmiechnięta jak zawszę poszła jeszcze do Kamila. Przytuliła go od tyłu.
"buuuh" Kamil się odwrócił i ją przytulił.
"jestem z ciebie taka dumna, czwarte miejsce do bardzo dobrze! teraz zbieraj koncentracje i widzimy się na podium" Dała mu buziaka a Kamil się szeroko uśmiechnął. Jeszcze ją raz przytulił i zaczął łaskotać, Izabela wybuchła śmiechem i po chwili leżała na podłodze.
Gregor włączył sobie muzykę którą podała mu Izabela, siedział kawałek dalej od Kamila i obserwował spokojnie jego i Izabele. Ona jest piękna. To jest przecież dziwne że ona nie ma chłopaka, tutaj każdy ją uwielbia. Kamil jest szczęśliwie wylosowany co ma ją przy sobie. Ale trzeba przyznać że jestem mu wdzięczny, bo to dzięki niemu poznałem tego oto anioła i wariatkę. I nie można zaprzeczyć ale ja też jestem szczęśliwy ponieważ spędzę z nią święta, mam nadzieje że jej się spodoba z nami, zobaczy jak święta wyglądają w Austrii a rodzice ją pokochają. kto jej nie pokocha?
Patrzył jak Izabela wychodzi na dwór i zjeżdża na dół z aparatem, sam do siebie się uśmiechną.
Na dworze wiatr był niesamowicie zmienny, wiał mocno lecz kręciło w tą czy w tą. Izabela poszła na miejsce trenerów i ustawiła się z przodu, dla reszty nie był to problem ponieważ widzieli nad nią to co musieli.
"są już jakieś mistrzowskie zdjęcia?" zaśmiał się trener Austriaków Alexander Poitner.
"czekam na the happy end" uśmiechnęła się.
"będzie wielki" Poitner puścił jej oczko i odszedł na swoje miejsce, Izabela się lekko uśmiechnęła. Potem odsunęła wszystko na bok i skupiła się na zdjęciach. Kiedy potem została już tylko czołowa czwórka Izabeli mało co serce nie wyskoczyło. Kamil oddał najdalszy skok w całym konkursie, i był na prowadzeniu lecz było jeszcze trzech czołowych zawodników po nim. Trzeba też przyznać że Kamilowi nie źle powiało!
Potem skoczył Noriaki który nie wyprzedził Kamila, więc Kamil będzie na podium na pewno. Gregor oddał też niesmowity skok który dał mu drugie miejsce. Simon niestety zajął trzecie miejsce a więc Kamil wygrał. Potem na skocznie wyszli Gregor i Noriaki którzy nieśli Kamila. Izabela narobiła masę zdjęć.
"daj aparat i leć" powiedział Kruczek. Izabela się uśmiechnęła i dała aparat w ręce Kruczka. Przeskoczyła przez platformę i pobiegła w kierunku Kamila. Gregor i Noriaki go postawili, a Kamil tylko się odwrócił a Izabela na niego skoczyła i się oboje przewrócili. Oboje zaczęli się śmiać. Kruczek natomiast stał na platformie i robił im zdjęcia aparatem Izabeli, chciał by miała pamiątkę z tej chwili, bo była szczęśliwa. Potem wstali a Izabela jeszcze raz mocno przytuliła Kamila i mu pogratulowała wygranej. Potem ze swoim najpiękniejszym uśmiechem podeszła do Gregora i objęła do swoimi rękami w okół karku i mocno go przytuliła. Gregor objął ją w okół pasa i przyciągnął do siebie mocno. Izabela pocałowała go w policzek i znowu przytuliła, Gregor ją podniósł i kręcił się z nią na rękach. Kiedy postawił ją na ziemię obok stali jego rodzice którzy też go przytulili i pogratulowali.
"to jest Izabela o której wam mówiłem" Przedstawił Gregor Izabelę swoim rodzicom w swoim ojczystym języku. Mama Gregora podeszła i ją mocno przytuliła.
"witaj kochanie. jestem Angelika, tak się cieszymy że spędzisz z nami święta"
Izabela się szeroko uśmiechnęła.
"cała przyjemność po mojej stronie." powiedziała Izabela a do niej podszedł ojciec Gregora czyli Paul, uśmiechną się do Izabeli i ją przytulił.
"miło mi cię poznać, Gregor nam opowiadał o tobie. jestem Paul"
"nawzajem, mam dzieję że same dobrze rzeczy." zaśmiała się Izabela a rodzice Gregora z nią.
"przepraszam was na chwilę" powiedziała Izabela i poszła w stronę zwycięscy trzeciego miejsca. Z daleka się uśmiechnęła i mocno przytuliła Noriakiego.
"Gratulacje wariacie" Noriaki podziękował i ją jeszcze raz przytulił.
Izabela wróciła chwilę potem do Kruczka po swój aparat.
"masz tam parę niezłych pamiątek, zobacz" powiedział uśmiechając się i odszedł. Izabela nie wiedząc o co chodzi włączyła aparat i weszła w pokaz slajdów, kiedy zobaczyła ostatnie zdjęcia szczęka jej opadła. Zdjęcia były zrobione przed paroma minutami ona z każdym ze zwycięzców wyglądająca na szczęśliwą jak nigdy do tond. Poszła na rozdawanie nagród, tam też zrobiła masę zdjęć chłopakom. Izabela wróciła do pokoju przed chłopakami. Ten dzień na pewno można zaliczyć do udanych! Usiadła na łóżku lekko się uśmiechając sama do siebie. Wyjęła aparat i zrzuciła zdjęcia na komputer. Potem wybrała jedno z tych najpiękniejszych zdjęć z wieczoru na którym Gregor ją podniósł i się kręcili razem, oboje patrzyli sobie w oczy i się szeroko uśmiechali. Zaczęła je przerabiać. Po paru minutach je zostawiła i zaczęła przerabiać resztę zdjęć.
W końcu po 3 godzinach pracy była gotowa i z USB na którym były jej zdjęcia poszła do szefa. Zapukała w ciemne drzwi.
"proszę" usłyszała po drugiej stronie, otworzyła drzwi cichutko i się wślizgnęła.
"oo Izabela jak miło cię widzieć, już masz zdjęcia?" spytał szef.
"tak są już gotowe do oddania" położyła płytę na biurku.
"to świetnie od razu idę z nimi do rady i za jakieś 40 minut zajdę do ciebie i ci powiem co jest postanowione"
Izabela przytaknęła i wyszła z pokoju.
Cała zdenerwowana czuła ten kamień w brzuchu i ten okropny stres który jej nie dawał spokoju. Co jeśli się nie spodobają? Może są za słabe? Za mało przerobione, o boże albo za dużo. Weszła do pokoju Gregora i Thomasa.
"hej chłopaki co porabiacie?"
"pakujemy się księżniczko, tobie też bym radził" Izabeli całkiem wypadło z głowy że przecież jutro miała jechać rano po śniadaniu z Gregorem do jego rodziny a nie lecieć do polski wieczorem.
"oo, cholera" wybiegła z pokoju chłopaków i wpadła do swojego. Zapuściła sobie głośną lecz nie za głośną muzykę i po kolei pakowała swoje rzeczy do walizki. Kiedy była w połowie pakowanie swojej garderoby ktoś zapukał do drzwi. Podeszła do nich i je otworzyła, zobaczyła tam szefa który ją ilustrował.
"już spakowana?" spytał uśmiechając się lekko.
"w połowie, jutro z rana już wyjeżdżamy"
"nie lecisz wieczorem do polski?"
"nie, Gregor zmusił mnie spędzić z nim święta ponieważ ja.. ymm, jak by to powiedzieć.. nie mam rodziny."
"to bardzo miło z jego strony, na pewno polubisz jego rodziców. i aa, proszę"
Dał mi płytę w rękę spojrzałam na niego a potem na płytę na której pisało 'Gratulacje' i były podpisy paru osób z rady. "O MÓJ BOŻE NA PRAWDĘ??" wydarła się na cały pokój Izabela, szef tylko kiwnął głową.
"boże dziękuję, dziękuję, dziękuję jeszcze raz. O MÓJ BOŻE." przytuliła szefa i zaczęła skakać z radości po pokoju. "na konkursie noworocznym omówimy wypłatę i takie tam, na razie proszę masz tutaj 1000 euro."
"ja.. dziękuję" szef odszedł a ona dalej stała w drzwiach i nie wierzyła że na prawdę jej się udało i dostała tą pracę. Po paru minutach się otrząsnęła i wpadła do pokoju Kamila i Maćka którzy oglądali film.
"DOSTAŁAM TĄ PRACE, ROZUMIECIE TO?" wydarła się na cały ich pokój. Chłopaki pogratulowali i ją przytulili. Potem poszła do pokoju Gregora i Thomasa.
"a ty co taka uśmiechnięta? na loterii wygrałaś?" zaśmiał się Morgi.
"coś w tym stylu, dostałam, mówię jeszcze raz DOSTAŁAM TĄ PRACĘ"
Chłopaki automatycznie się poderwali i mocno wy przytulali Izabelę, pogratulowali jej nowej pracy.
Potem atmosfera wróciła na swoje miejsce i Izabela powróciła do pakowania się. Kiedy skończyła pakować ubrania godzina była już 22;48. A jeszcze zostały jej kosmetyki, komputer, aparat i wszystko inne spakowała tylko ubrania. Wzięła głęboki oddech i zaczęła zbierać wszystkie rzeczy i je pakować.
Dopiero koło 01;50 Izabela znalazła się w łóżku cała spakowana. Jutro będzie dobry dzień, jutro będzie dzień z Gregorem. Izabela się uśmiechnęła i zasnęła.
Izabela obudziła się powoli, ziewnęła i spojrzała na zegarek. Hmm, jak ja znalazłam się w łóżku w ogóle? Wstała i poszła pod szybki prysznic. Wysuszyła włosy i spięła w niechlujnego koka. Założyła na siebie dresy i biały podkoszulek i miała już wychodzić kiedy jedna rzecz zwróciła jej uwagę. Czemu komputer się świeci? Przecież nikogo tu nie było.. chyba. Nie myśląc o tym więcej poszła na śniadanie.Nie witała się z chłopakami tylko poszła pierwsze co to po mocną kawę a potem nałożyła sobie śniadanie. Była strasznie zmęczona. Podeszła do chłopaków i usiadła na jedynym wolnym miejscu obok Gregora. "oo, mamy śpiącą królewną. chyba komputery nie są takie wygodne, huh?" Izabela podniosła wzrok na Thomasa kiedy usłyszała to ostatnie. "ty byłeś u mnie w pokoju?" "tak, spałaś przy stole na komputerze więc cię zaniosłem do łóżka nie miałem serca cię budzić na śniadanie bo wiem że pracowałaś przy zdjęciach" "to wiele wyjaśnia wiesz" zaśmiała się Izabela. Zaczęła jeść śniadanie lecz sen ją trzymał mocno. Izabela oparła swoją głowę o Schlieriego który dyskutował z Kamilem i Maćkiem. Izabela powoli odpływała, oczy były ciężkie i sen ją mulił. "hej, księżniczko nie zasypiaj mi tu. wypij tą kawę słońce" powiedział Gregor śmiejąc się, Izabela się otrząsnęła i zrobiła tak jak Gregor radził. Po kawie poczuła się lepiej. Po śniadaniu wszyscy wrócili do siebie. Izabela usiadła na sofie i włączyła sobie telewizor.
Po chwili do pokoju wpadł Schlieri.
"nie chce ci się wyjść na miasto?" spytał zajmując miejsce obok niej.
"nawet możemy, nie chce mi się siedzieć tutaj cały dzień do skoków."
Izabela zabrała kurtkę, portfel, telefon i ciepłe buty. Poszli do Gregora po rzeczy i jeszcze Morgi się zabrał z nimi. Chodzili po centrum miasta i robili sobie głupie zdjęcia telefonem Izabeli wygłupiając się. Kiedy poszli do kafejki na ciepłą czekoladę. Chłopaki zamówili ciepłą czekoladę i podziękowali kelnerce.
"nic nie rozumiesz co?" zaśmiał się Morgi.
"rozumiem wszystko, mówię płynnie po niemiecku. studiowałam przecież turystykę" zaśmiała się a chłopaki z nią.
"umiesz jeszcze jakieś języki?" spojrzał na Izabelę Schlieri.
"jasnę. płynnie mówię po polsku, niemiecku, hiszpańsku, francusku i włosku."
"wow, a ja jestem dumny z mojego angielskiego i niemieckiego a ty wyjeżdżasz tu z 5 różnymi językami."
Izabela wybuchła śmiechem. Po czekoladzie Thomas poszedł do łazienki a Izabela siedziała i przeglądała zdjęcia w telefonie, na wszystkich zdjęciach była albo ona z Thomasem albo wszyscy we troję. zrobiła trochę skrzywioną minę. "o co kaman?" dosiadł się schlieri do niej. "nie mamy żadnego zdjęcia.." "jak to nie? masz ich tu chyba już z 200.." "no ale nas dwoje idioto" "aa, to zróbmy sobie" Gregor wziął telefon Izabeli i usiadł bardzo blisko niej, skierował telefon w ich stronę i się oboje uśmiechnęli szeroko. Potem zrobili parę głupich min, i Gregor chciał je już przejrzeć. "czekaj, jeszcze jedno. ostatnie." Gregor podniósł telefon jeszcze raz i się szeroko uśmiechną, Izabela odwróciła twarz i pocałowała Gregora w policzek a ten zrobił zdjęcie. Potem je wziął na podgląd. Wyglądali na prawdę ślicznie razem. Gregor ustawił je jako wygaszacz na telefonie Izabeli i wysłał do siebie. Kiedy dostał zdjęcie sam u siebie je ustawił jako wygaszacz.
Kiedy wrócili do hotelu było jeszcze 2 godziny do zbiórki. Chłopaki poszli się spakować i Izabela też. Po chwili jednak do jej pokoju wpada Kamil.
"jak tam?"
"dobrze, pakuję właśnie aparat. ty już spakowany?"
"tak tak, wczoraj wieczorem się pakowałem skoro dziś nie mieliśmy treningu"
"ah, no właśnie"
"wracasz do domu na święta?"
"nie jadę do Japonii do Daiki Ito"
"naprawdę?"
"oczywiście że nie idioto, siedzę w domu"
"Malina, nie podoba mi się to że co święta jesteś sama."
"Kamil, a co mam zrobić? do kogo mam pójść?"
Kamil spojrzał na nią w skupieniu.
"do mnie"
"nie Kamil, ty masz rodzinę i żonę nie mam zamiaru się tam wpraszać"
"Iza.."
"nie i koniec tematu. przecież przeżyję jakoś. prawda?"
powiedziała lecz się zawahała. Kamil podszedł i ją przytulił.
"kocham cię malina"
"ja ciebie też"
Pogadali sobie jeszcze trochę, o weselszych rzeczach i Kamil poszedł na obiad. Izabela usiadła na balkonie z ciepłą herbatą w rękach i kolejny raz przez te ostatnie dni podziwiała widoki. Czemu wszystko musi być takie skomplikowane? Czy nigdy nic nie może być proste? Nienawidzę siedzieć sama w święta, zgodziła bym się na propozycję Kamila gdyby nie to że ma żonę, to by głupio wyszło wszystko.. Nigdy jej nie poznałam lecz niedługo pewnie poznam inaczej Kamil mi tego nie daruję.. Ciekawe czy Morgi widział to zdjęcie które przerobiłam. Komputer na pewno się zaświecił kiedy mnie zabrał lecz ciekawe czy je zauważył. Kurze, dziś wieczorem muszę oddać zdjęcia i się dowiem czy zostanę w tej branży i czy się nadaję w ogóle. Nie ma raczej otwartych klubów w święta więc kupie sobie trochę procentów w sklepie, napiję się a potem prześpię całe święta.. Zaśmiała się Izabela.
"często tak rozmyślasz?" Izabela nie musiała się odkręcać by wiedzieć kogo to głos, nie spojrzała nawet na Gregora. "tak, lubię tak czasami posiedzieć i pomyśleć"
Schlieri usiadł obok niej przytulając ją mocno. "a to za co?" zaśmiała się Izabela patrząc na niego.
"a tak bez okazji" zaśmiał się schlieri.
"już jutro jedziemy do domu, jak miło. nareszcie święta, moja ulubiona pora zimy" Izabela się zaśmiała na to ostatnie. "wracasz do rodzinnego miasta tak? do rodziców?" spojrzała na niego.
"tak, dzisiaj są tutaj ze mną i pojedziemy razem do domu. a ty się nie cieszysz że jedziesz do rodziny?"
"to miło mieć ich przy sobie. wiesz szczerzę nie cieszę się w ogóle że wracam do mojego mieszkania a nie do rodziny."
"a czemu nie wracasz do rodziny? spędzasz święta z inną częścią rodziny?"
"nie do końca. zacznijmy od początku. Od małego znam Kamila, mieszkałam obok niego i od kąt pamiętam się przyjaźnimy. kiedy miałam 14 lat mój ojciec zginął w wypadku samochodowym. matka popadła w depresję, zaczęła pić i to w dużych ilościach a mną się w ogóle nie zajmowała. przez 2 lata dawałam sobie radę z małą pomocą Kamila i jego rodziny. Kiedy miałam 16 lat nie miałam już siły do tego wszystkiego z matką było tylko gorzej. Zrobiłam awanturę w domu i jej to wszystko wygarnęłam, ona powiedziała że nie chcę mnie już nigdy widzieć na swoje oczy i że ma nadzieję że umrę."
Gregor zauważył jak na policzkach Izabeli pojawiły się łzy, był bardzo wzruszony jej historią i aż serce mu się łamało kiedy ją widział w takim stanie. Wytarł jej łzy i ją mocno przytulił.
"więc ogarnęłam się i wyprowadziłam do miasta, tam skończyłam szkołę i zamieszkałam u starszej pani w nowoczesnym mieszkaniu za które nie musiałam płacić wystarczyło że się nią i mieszkaniem zajmowałam. Po zaledwie roku straciłam kontakt z Kamilem, potem ta starsza pani umarła lecz zostawiła mi to mieszkanie w którym do dziś mieszkam. Skończyłam szkołę, potem studia turystyczne i dziś jestem tutaj z wami."
Izabela się uśmiechnęła do Gregora. Gregor patrzył na nią i nie mógł pojąć jaką silną osobą Izabela jest. Tyle co przeszła w życiu i wyrosła na tak niesamowitą osobę. Nie mógł opisać jaki był dumny z niej nawet jeśli jej długo nie znał.
"więc święta spędzasz sama?" Gregor spojrzał Izabeli w oczy, ona przytaknęła.
"a mogę cię o coś prosić?" Izabela kiwnęła głową na tak ponownie.
"pojedz ze mną teraz po konkursie do mnie i spędź te święta z moją rodziną. będzie bardzo fajnie, poznasz moich rodziców, moje rodzeństwo. nie będziesz siedziała sama przecież a potem wrócisz ze mną na nowo roczny konkurs"
Izabela była w małym szoku.
"Gregor ja nie chcę się narzucać tobie i twojej rodzinie to są wasze rodzinne święta a ja nie chcę wam przystawać niepotrzebnych problemów"
"Izabela nie denerwuj mnie. Nie narzucasz się, przecież cię zaprosiłem. To dla nas nie będzie problem, rodzice się ucieszą jeśli poznają kogoś z kim się zadaję na prawdę. Albo ty jedziesz jutro rano ze mną albo ja lecę jutro z tobą do Polski."
Gregor postawił swoje warunki, Izabeli szczęka opadła ponieważ nigdy jeszcze nie poznała kogoś kto by tak jasno stawiał sprawy.
"Schlieri, chyba głupi jesteś jak myślisz że zabiorę cię do siebie.. nie zostawisz przecież rodziny.."
Powiedziała powoli.
"a więc wyjeżdżamy po śniadaniu jutro"
Powiedział Gregor i się uśmiechną, Izabela przewróciła oczami lecz na jej usta też wkradł się uśmiech.
"a teraz choć na obiad, bo zaraz konkurs pani fotograf" Zaczęli się śmiać i poszli na obiad.
Po obiedzie już wszystko szybko minęło i Izabela stała już na skoczni fotografując pierwszego skoczka. Całą pierwszą serię tak samo jak wcześniej przestała na wyskoku. Potem zakończyła się z Ammannem na pierwszym miejscu, Gregorem na drugim, Noriaki Kasai na trzecim a Kamil był czwarty. Czołowo kurcze!
Weszła do środka by się nagrzać przez te piętnaście-dwadzieścia minut. Chłopaki siedzieli i sobie gratulowali, dyskutowali i żartowali. Izabela jak to w zwyczaju poszła do automatu po cappuccino śmietanowe. Kiedy sypała cukier ktoś jej zasłonił oczy dłońmi, uśmiechnęła się i przygryzła usta.
"hmm... do trzech razy sztuka a więc.. Morgi, Schlieri, Kamil." Odwróciła się i ujrzała Ammanna śmiejącego się i Morgiego obok.
"jak się czujecie chłopaki? czołowo" Izabela zaczęła się śmiać ze swoje bezsensownego kawału.
"twój humor jest okropny.." skomentował Simon.
"i tak wiem że go lubisz" puściła mu oczko.
"jasneeee... dobrze, aby było takie dobre przy drugiej serii" odpowiedział Morgi.
"idźcie chłopaki, koncentrujcie się przed dobrym skokiem" uśmiechnęła się Izabela.
"wiesz to nie takie proste" wciął się Schlieri a Simon i Morgi ją przytulili i poszli.
"mogę ci powiedzieć że włącz sobie spokojną muzykę a odprężysz się na maksa. masz" Izabela wyjęła swój telefon z kieszeni ze słuchawkami i włączyła jej playlistę o nazwie "<3".
"zaufaj mi" Powiedziała i dała telefon w ręce Gregorowi. Gregor dał jej buziaka w policzek i poszedł na swoje miejsce, Izabela uśmiechnięta jak zawszę poszła jeszcze do Kamila. Przytuliła go od tyłu.
"buuuh" Kamil się odwrócił i ją przytulił.
"jestem z ciebie taka dumna, czwarte miejsce do bardzo dobrze! teraz zbieraj koncentracje i widzimy się na podium" Dała mu buziaka a Kamil się szeroko uśmiechnął. Jeszcze ją raz przytulił i zaczął łaskotać, Izabela wybuchła śmiechem i po chwili leżała na podłodze.
Gregor włączył sobie muzykę którą podała mu Izabela, siedział kawałek dalej od Kamila i obserwował spokojnie jego i Izabele. Ona jest piękna. To jest przecież dziwne że ona nie ma chłopaka, tutaj każdy ją uwielbia. Kamil jest szczęśliwie wylosowany co ma ją przy sobie. Ale trzeba przyznać że jestem mu wdzięczny, bo to dzięki niemu poznałem tego oto anioła i wariatkę. I nie można zaprzeczyć ale ja też jestem szczęśliwy ponieważ spędzę z nią święta, mam nadzieje że jej się spodoba z nami, zobaczy jak święta wyglądają w Austrii a rodzice ją pokochają. kto jej nie pokocha?
Patrzył jak Izabela wychodzi na dwór i zjeżdża na dół z aparatem, sam do siebie się uśmiechną.
Na dworze wiatr był niesamowicie zmienny, wiał mocno lecz kręciło w tą czy w tą. Izabela poszła na miejsce trenerów i ustawiła się z przodu, dla reszty nie był to problem ponieważ widzieli nad nią to co musieli.
"są już jakieś mistrzowskie zdjęcia?" zaśmiał się trener Austriaków Alexander Poitner.
"czekam na the happy end" uśmiechnęła się.
"będzie wielki" Poitner puścił jej oczko i odszedł na swoje miejsce, Izabela się lekko uśmiechnęła. Potem odsunęła wszystko na bok i skupiła się na zdjęciach. Kiedy potem została już tylko czołowa czwórka Izabeli mało co serce nie wyskoczyło. Kamil oddał najdalszy skok w całym konkursie, i był na prowadzeniu lecz było jeszcze trzech czołowych zawodników po nim. Trzeba też przyznać że Kamilowi nie źle powiało!
Potem skoczył Noriaki który nie wyprzedził Kamila, więc Kamil będzie na podium na pewno. Gregor oddał też niesmowity skok który dał mu drugie miejsce. Simon niestety zajął trzecie miejsce a więc Kamil wygrał. Potem na skocznie wyszli Gregor i Noriaki którzy nieśli Kamila. Izabela narobiła masę zdjęć.
"daj aparat i leć" powiedział Kruczek. Izabela się uśmiechnęła i dała aparat w ręce Kruczka. Przeskoczyła przez platformę i pobiegła w kierunku Kamila. Gregor i Noriaki go postawili, a Kamil tylko się odwrócił a Izabela na niego skoczyła i się oboje przewrócili. Oboje zaczęli się śmiać. Kruczek natomiast stał na platformie i robił im zdjęcia aparatem Izabeli, chciał by miała pamiątkę z tej chwili, bo była szczęśliwa. Potem wstali a Izabela jeszcze raz mocno przytuliła Kamila i mu pogratulowała wygranej. Potem ze swoim najpiękniejszym uśmiechem podeszła do Gregora i objęła do swoimi rękami w okół karku i mocno go przytuliła. Gregor objął ją w okół pasa i przyciągnął do siebie mocno. Izabela pocałowała go w policzek i znowu przytuliła, Gregor ją podniósł i kręcił się z nią na rękach. Kiedy postawił ją na ziemię obok stali jego rodzice którzy też go przytulili i pogratulowali.
"to jest Izabela o której wam mówiłem" Przedstawił Gregor Izabelę swoim rodzicom w swoim ojczystym języku. Mama Gregora podeszła i ją mocno przytuliła.
"witaj kochanie. jestem Angelika, tak się cieszymy że spędzisz z nami święta"
Izabela się szeroko uśmiechnęła.
"cała przyjemność po mojej stronie." powiedziała Izabela a do niej podszedł ojciec Gregora czyli Paul, uśmiechną się do Izabeli i ją przytulił.
"miło mi cię poznać, Gregor nam opowiadał o tobie. jestem Paul"
"nawzajem, mam dzieję że same dobrze rzeczy." zaśmiała się Izabela a rodzice Gregora z nią.
"przepraszam was na chwilę" powiedziała Izabela i poszła w stronę zwycięscy trzeciego miejsca. Z daleka się uśmiechnęła i mocno przytuliła Noriakiego.
"Gratulacje wariacie" Noriaki podziękował i ją jeszcze raz przytulił.
Izabela wróciła chwilę potem do Kruczka po swój aparat.
"masz tam parę niezłych pamiątek, zobacz" powiedział uśmiechając się i odszedł. Izabela nie wiedząc o co chodzi włączyła aparat i weszła w pokaz slajdów, kiedy zobaczyła ostatnie zdjęcia szczęka jej opadła. Zdjęcia były zrobione przed paroma minutami ona z każdym ze zwycięzców wyglądająca na szczęśliwą jak nigdy do tond. Poszła na rozdawanie nagród, tam też zrobiła masę zdjęć chłopakom. Izabela wróciła do pokoju przed chłopakami. Ten dzień na pewno można zaliczyć do udanych! Usiadła na łóżku lekko się uśmiechając sama do siebie. Wyjęła aparat i zrzuciła zdjęcia na komputer. Potem wybrała jedno z tych najpiękniejszych zdjęć z wieczoru na którym Gregor ją podniósł i się kręcili razem, oboje patrzyli sobie w oczy i się szeroko uśmiechali. Zaczęła je przerabiać. Po paru minutach je zostawiła i zaczęła przerabiać resztę zdjęć.
W końcu po 3 godzinach pracy była gotowa i z USB na którym były jej zdjęcia poszła do szefa. Zapukała w ciemne drzwi.
"proszę" usłyszała po drugiej stronie, otworzyła drzwi cichutko i się wślizgnęła.
"oo Izabela jak miło cię widzieć, już masz zdjęcia?" spytał szef.
"tak są już gotowe do oddania" położyła płytę na biurku.
"to świetnie od razu idę z nimi do rady i za jakieś 40 minut zajdę do ciebie i ci powiem co jest postanowione"
Izabela przytaknęła i wyszła z pokoju.
Cała zdenerwowana czuła ten kamień w brzuchu i ten okropny stres który jej nie dawał spokoju. Co jeśli się nie spodobają? Może są za słabe? Za mało przerobione, o boże albo za dużo. Weszła do pokoju Gregora i Thomasa.
"hej chłopaki co porabiacie?"
"pakujemy się księżniczko, tobie też bym radził" Izabeli całkiem wypadło z głowy że przecież jutro miała jechać rano po śniadaniu z Gregorem do jego rodziny a nie lecieć do polski wieczorem.
"oo, cholera" wybiegła z pokoju chłopaków i wpadła do swojego. Zapuściła sobie głośną lecz nie za głośną muzykę i po kolei pakowała swoje rzeczy do walizki. Kiedy była w połowie pakowanie swojej garderoby ktoś zapukał do drzwi. Podeszła do nich i je otworzyła, zobaczyła tam szefa który ją ilustrował.
"już spakowana?" spytał uśmiechając się lekko.
"w połowie, jutro z rana już wyjeżdżamy"
"nie lecisz wieczorem do polski?"
"nie, Gregor zmusił mnie spędzić z nim święta ponieważ ja.. ymm, jak by to powiedzieć.. nie mam rodziny."
"to bardzo miło z jego strony, na pewno polubisz jego rodziców. i aa, proszę"
Dał mi płytę w rękę spojrzałam na niego a potem na płytę na której pisało 'Gratulacje' i były podpisy paru osób z rady. "O MÓJ BOŻE NA PRAWDĘ??" wydarła się na cały pokój Izabela, szef tylko kiwnął głową.
"boże dziękuję, dziękuję, dziękuję jeszcze raz. O MÓJ BOŻE." przytuliła szefa i zaczęła skakać z radości po pokoju. "na konkursie noworocznym omówimy wypłatę i takie tam, na razie proszę masz tutaj 1000 euro."
"ja.. dziękuję" szef odszedł a ona dalej stała w drzwiach i nie wierzyła że na prawdę jej się udało i dostała tą pracę. Po paru minutach się otrząsnęła i wpadła do pokoju Kamila i Maćka którzy oglądali film.
"DOSTAŁAM TĄ PRACE, ROZUMIECIE TO?" wydarła się na cały ich pokój. Chłopaki pogratulowali i ją przytulili. Potem poszła do pokoju Gregora i Thomasa.
"a ty co taka uśmiechnięta? na loterii wygrałaś?" zaśmiał się Morgi.
"coś w tym stylu, dostałam, mówię jeszcze raz DOSTAŁAM TĄ PRACĘ"
Chłopaki automatycznie się poderwali i mocno wy przytulali Izabelę, pogratulowali jej nowej pracy.
Potem atmosfera wróciła na swoje miejsce i Izabela powróciła do pakowania się. Kiedy skończyła pakować ubrania godzina była już 22;48. A jeszcze zostały jej kosmetyki, komputer, aparat i wszystko inne spakowała tylko ubrania. Wzięła głęboki oddech i zaczęła zbierać wszystkie rzeczy i je pakować.
Dopiero koło 01;50 Izabela znalazła się w łóżku cała spakowana. Jutro będzie dobry dzień, jutro będzie dzień z Gregorem. Izabela się uśmiechnęła i zasnęła.
Subskrybuj:
Posty (Atom)