rozdział siódmy

Dwa dni świąt wszystkim zleciały szybko. Wszyscy już wrócili na skocznie i odnaleźli się w Wiśle w Polsce. Izabela czuła się już jak w domu i potrzebowała pobyć trochę z swoimi. Wymieniła się już prezentami z chłopakami i właśnie trwała trwał poranny trening a za parę godzin kwalifikacje. Izabela nie musiała robić zdjęć na porannym treningu, i tak chłopaki się śmieli że źle wyglądają rano i nie życzą sobie żadnych zdjęć. Izabelę to mocno rozśmieszyło. Siedziała w poczekalni z kubkiem cappuccino i obserwowała skocznię.
"Izabela tak?" powiedział Peter Prevc z którym Izabela nie miała jeszcze przyjemności.
"tak tak, mów mi Iza lub Bella czy jak tam chcesz" zaśmiała się brunetka.
"miło mi jestem Peter Prevc" chłopak usiadł obok niej.
"wiem, jeden z moich ulubieńców" zaśmiała się ponownie.
"o jak miło, na prawdę jesteś moją fanką?" spojrzał na nią z błyskiem w oku, Izabela spojrzała się w jego oczy i zauważyła że ma naprawdę czaro-niebieskie oczy ale takie jak lód, były przepiękne.
"tak, od małego jestem fanką skoków i jak tu nie być fanką kogoś kto mieszka w kraju obok" uśmiechnęła się. "ciszę się, jak to ty jesteś z polski?" Izabela przytknęła głową. "wow, myślałem że jesteś Niemką lub Asturyjką ponieważ tak dobrze mówisz po niemiecku, i że tylko nauczyłaś się polskiego" zaśmiał się Peter.
"nie do końca, właśnie jest na odwrót. jestem polką lecz nauczyłam się niemieckiego."
"dziewczyna Gregora tak?"
"zgadza się"
"i pani fotograf?"
"też się zgadza"
"ja właśnie w tej sprawie, trzeba mi zdjęcie na moją stronę na facebooka i zastanawiam się czy coś u ciebie znajdę?"
"oh, jeśli chcesz to z chęcią ci porobię zdjęcia na konkursie dziś? może być? potem ci je przerobie i dam"
"na prawdę? zrobiła byś to?"
"no jasne że tak, z miłą chęcią"
"to super"
"tylko że ja podpisuję swoje zdjęcia, że są moje. przeszkadza ci to?"
"nie jasne że nie, niech wszyscy wiedzą jakiego mamy wspaniałego fotografa" Peter się zaśmiał.
"dziękuję Peter, i powodzenia dziś" Izabela puściła mu oczko i wstała by wybrać się do swojego chłopaka. Peter się uśmiechną wdzięcznie.

Po treningu który wygrał Peter Prevc, drugi był Kamil a trzeci Ammann Izabela wybrała się do pokoju. Schlieri zakończył trening na 5 miejscu, z czego był nawet zadowolony. Schlieri, Kamil, Maciek, Morgi, Janek i Wellinger siedzieli u Izabeli w pokoju i robili sobie małą imprezkę.
"boże ale z was idioci" Izabela wybuchła śmiechem kiedy Morgi i Kamil zaczęli się bić dla zabawy a potem reszta chłopaków w jakiś sposób się wmieszała i wszyscy sześcioro leżeli na podłodze i się śmiali, Izabela siedziała ze łzami w oczach od śmiechu z chłopakami.
"zbieramy się na obiad?" Spojrzała Izabela na chłopaków kiedy się ogarnęła. Chłopaki podnieśli się z podłogi i wszyscy razem wyszli na obiad.
Siedzieli i rozmawiali o wszystkim możliwym. Kiedy Izabela skończyła poszła odnieść tacę i poszła jeszcze po kawę.
"nie wiem jak to robisz, ale jeszcze nigdy nie było tak że chłopaki z różnych krajów trzymają się razem"
spojrzał na Izabelę Alexander Poitner który też robił kawę.
"to dobrze czy źle? bo nie wiem czy mam się śmiać czy płakać.." odpowiedziała Izabela.
"to bardzo dobrze, jest miła atmosfera i widać że chłopaki od razu się lepiej czują" zaśmiał się.
"ja nic nie robię, tylko jestem sobą." powiedziała Izabela zdziwiona.
"potrafisz się zaprzyjaźnić z każdym, i wtedy nie ma takich podziałów że niektórzy zadają się tylko z tymi czy tymi ty potrafisz wszystkich zabrać ze sobą, rozumiesz?" Izabela kiwnęła głową.
"lecz ja jestem tylko sobą. nie oceniam tych ludzi tylko się z nimi zaprzyjaźniam, każdy jest mile widziany u mnie"
"dlatego każdy cię szanuje kochana" Poitner się uśmiechną i poszedł do swojego stołu, Izabela stała jeszcze chwilę i się patrzyła przed siebie dosłownie.
"na co się tak patrzysz? idziemy bo się trochę zasiedzieliśmy.." zaśmiał się Morgi i ją objął. Izabela uśmiechnięta poszła z nim a kawałek za nimi szli chłopcy. Każdy poszedł do swojego pokoju się ogarnąć i za 30 minut widzieli się na korytarzu. Izabela spakowała swój aparat i dodatki do niego. Zdjęła z siebie dresy i założyła na siebie czarne jeansy, białą lekko prześwitującą bluzkę i jasną kamizelkę z futerka. Włożyła swoje płaskie buty i już była gotowa do wyjścia. Izabeli włosy były dziś wyprostowane i leżały rozpuszczone na jej plecach. Ktoś zapukał do drzwi, Izabela poszła i je otworzyła a tam stał dyrektor FIS.
"witam, w czymś mogę pomóc?" Uśmiechnęła się mile Izabela do starszego od niej faceta.
"tak, mogła byś pójść ze mną? mamy sprawę do ciebie, jest to na prośbę trenerów."
"oczywiście, tylko wezmę telefon" Izabela poszła po telefon i wyszła z pokoju za dyrektorem który zaprowadził ją do sali konferencyjnej gdzie już byli trenerzy wszystkich drużyn.
"proszę usiądź sobie" powiedział dyrektor i wskazał krzesło na środku, Izabela tak zrobiła. Uśmiechnięta spoglądała na wszystkich radośnie.
"a więc poprosiliśmy cię tutaj ponieważ za sprawą trenerów którzy zdecydowali że potrzebny ci nowy sprzęt." powiedział dyrektor, Izabela siedziała i nie rozumiała o co do końca chodzi.
"nie rozumiem.." spojrzała na nich trochę zmieszana.
"każdy zespół chce się złożyć i zapłacić ci za nowy aparat, obiektywy i inny potrzebny ci sprzęt. wszyscy się zgodziliśmy że chcemy aby nasz fotograf miał najlepszy sprzęt by mógł pokazywać naszych skoczków z jak najlepszej strony, i skoro mamy bardzo ambitnego fotografa chcemy by miał to co najlepsze. zasługujesz na to, słyszeliśmy ile czasu włożyłaś w przerabianie tych wszystkich zdjęć i o twoich nieprzespanych nocach, bardzo nas cieszy to że tak się angażujesz i chcemy ci w taki sposób podziękować."
"to na prawdę bardzo miło z waszej strony, ale ja nie mogę tego przyjąć. już mam swój sprzęt. wolała bym już nowego laptopa którego bym używała do pracy zamiast mojego prywatnego." Izabela się wypowiedziała.
"dobrze nie ma sprawy dostaniesz i laptopa, i nowy Photoshop CS6 do pracy, a teraz proszę wybierz sobie aparat" Dyrektor dał mi laptopa z włączoną stroną gdzie były wszelkie aparaty i dodatki.
"ale chyba mnie nie.." Izabela zaczęła lecz nie dane było jej skończyć.
"proszę, to jest najmniejsze co możemy zrobić. to jest też podzięka za to że trzymasz chłopaków tak blisko, i wypełniasz tą atmosferę radością. od kąt się pojawiłaś nie już żadnych kłótni, bijatyk czy wyzywania się tylko każdy się lubi i uwielbia spędzać z tobą czas. uwierz nam doceniamy to" dyrektor miło powiedział uśmiechając się. Izabela poczuła się źle, chciała jak najszybciej z tond wyjść, trzymała te łzy za oczami.
"no dobrze, niech wam będzie." wszyscy się uśmiechnęli szeroko i ucieszyli.
"a więc skoro już się zgodziłaś to wybierz aparat i dodatki ty obiektywy i statywy i co tylko jest ci potrzebne a od nas maż już całkiem nowego MacBook'a Air z Photoshop'em" Powiedział dyrektor a do środka weszła dziewczyna z komputerem w opakowaniu.
"boże.. dziękuję wam wszystkim, to jest miłe że macie takie dobre zdanie o mnie i że chcecie mi pomagać w tej pracy. uwierzcie mi, doceniam to" Powiedziała Izabela.  Potem dyrektor podziękował trenerom którzy poszli się zbierać na trening, a w pokoju została tylko Izabela która wybierała aparat i dodatki, no i szef i dyrektor FIS. Po dłuższej chwili zdecydowała się na nowego Nikon'a, dobrała parę potrzebnych jej obiektywów i innych dodatków typu statyw, torbę, filtry i najpotrzebniejsze jej rzeczy. Kiedy skończyła odsunęła laptopa i się uśmiechnęła lekko. Czekała tylko na wyjście z tego pokoju.
"więc chcemy jeszcze tylko uzgodnić ile będziesz zarabiać" powiedział dyrektor, Izabela przytaknęła.
"nasza propozycja to jest 5 tysięcy euro, minus tysiąc za jedzenie, mieszkanie, przeloty i to wszystko czyli dla ciebie będzie 4 tysięcy miesięcznie. czy zgadzasz się na taką propozycję?"
"tak, brzmi świetnie"
"podpisz tutaj, kontrakt jest na razie na rok"
Izabela przytknęła i podpisała kontrakt, podziękowała za siebie i wyszła. Od razu jak zamknęła drzwi w jej oczach pojawiły się łzy. Wpadła do swojego pokoju, za 5 minut miała się z chłopakami spotkać. Usiadła na łóżku i rozpłakała się w najlepsze. Czuła na sobie za dużą odpowiedzialność i presję. Nie chciała być tą osobą która trzyma wszystkich w kupie, a na pewno nie chciała coś za to dostawać bo wtedy czuła się zmuszona do brnięcia w to, że musiała trzymać tą atmosferę. Co prawda zawsze jest sobą, i cieszy się że ludzie ją polubili a atmosfera jest zmienna wystarczy że ktoś będzie miał zły dzień, a ona nie trzyma się od ciętych ripost.
Wzięła głęboki oddech, poszła do łazienki i otarła tusz który pociekł z łzami po jej policzku. Poprawiła makijaż, uśmiechnęła się do lustra. Jesteś silna kochanie, bądź sobą i wszystko będzie dobrze. Wzięła swoją torbę z aparatem i wyszła na korytarzy gdzie już stał Morgi, Gregor i Kamil z Maćkiem. Odsunęła wszystkie myśli na bok i uśmiechnęła się szeroko na widok swojego chłopaka. Podeszła i go mocno przytuliła, Gregor dał jej buziaka w usta. Objął ją i wszyscy poszli na skocznię w miłej atmosferze.
Izabela ledwo co zdążyła się rozpakować i już się zaczęły kwalifikacje która ona fotografowała z miejsca dla trenerów. Miała na sobie przepustkę i kurtkę FIS z napisem "V.I.P FOTOGRAF" na kurtce były flagi wszystkich krajów startujących w konkursie i każdy skoczek się na niej podpisał. To był prezent dla niej od chłopaków. Nawet trenerzy się podpisali ta kurtce. Uwielbiała ją.
Od początku drugiej serii wiał okropny wiatr który kręcił, ulga że jeszcze nikt się na przewrócił i sobie czegoś nie zrobił. Chwilę wieje normalnie z pół sekundy później wiatr cię ściąga lub wywiewa. Po chwili po drugiej stronie skoczni zleciała kokardka pokazująca w którą stronę wieje wiatr.
"Izabela mogła byś polecieć i ją przywiązać z powrotem?" Spytał trener Norwegi. Izabela przytaknęła, odłożyła aparat i pobiegła akurat kiedy ktoś wylądował. Przebiegła poprzez skocznię i stała na kancie skoczni, miała jednak pewność że tutaj raczej nikt nie doskoczy chyba że się wywali. Chwilę jej zajęło przywiązanie czerwonej kokardki w dobry sposób. Wracając nie widziała czy ktoś skaczę, czy go wstrzymali lecz była kawałek wyżej na skoczni więc zdecydowała przebiec z powrotem. Patrzyła się przed siebie i była kilkanaście metrów od wyjścia ze skoczni i wejścia do trenerów. Usłyszała w oddali swoje imię, w ułamku sekundy spojrzała się na trenera Polski który coś krzyczał, potem jej wzrok powędrował na zeskok. W ułamku sekundy widziała tylko narty i skoczka który w nią wpadł, poczuła mocny ból i ciepłą ciecz na twarzy, która musiała być krwią. Izabela straciła przytomność.
Andreas Wellinger wyskoczył z zeskoku, miał normalne warunki kiedy nagle zawiało i stracił balans w powietrzu, narty poleciały pierwsze, dopiero w ostatniej chwili Andreas zauważył Izabelę. Próbował jeszcze jakoś ratować i ją i siebie, lecz narty uderzyły ją w głowę a potem Andreas na nią wpadł. Izabela zaplątała się w jakiś sposób pomiędzy nartami i Andreasem i oboje odbijając się stoczyli się z zeskoku. I Andreas i Izabela stracili przytomność. Izabela kiedy dostała nartami w głowę a Andreas kiedy uderzył głową w ziemie. Izabela miała całą zakrwawioną twarz podobnie jak Andreas.
Po paru sekundach już pojawiła się pomoc która zabrała tą dwójkę helikopterami do szpila.

Gregor widział całe zdarzenie, chciał wyjść i jej pomóc lecz nie mógł bo miał za chwilę skakać. Próbował nie myśleć o tym co przed chwilą widział siedząc na belce, wiedział jednak że będzie mógł pojechać do niej od razu po tym skoku. Jego skok był udany, był pierwszy a po nim zostało jeszcze dwóch skoczków lecz to nie miało znaczenia ponieważ nie musiał się kwalifikować. Kiedy wyskoczył migiem się zmył, szybko się przebrał i spotkał już gotowego Kamila na korytarzu. Morgi i Maciek też się z nimi zabrali, we czworo pojechali do szpitala, lecz musieli jeszcze długo czekać na jakiekolwiek informacje. Niedługo po nich pojawił się Niemiecki Team i masa reporterów w sprawie nieznajomej dziewczyny, i fotografki. Wszyscy siedzieli w poczekalni przed salą operacyjną. Potem wyszedł doktor. Atmosfera była napięta i nie wyglądało na dobre wiadomości.
"a więc Andreas jest już w dobrym stanie, przez parę godzin będzie w śpiączce. Ma parę rozcięć na twarzy, potłuczone płuca, złamaną rękę i jest trochę potłuczony." powiedział i się lekko uśmiechną.
"a co z Izabelą?" spytał Gregor.
"ta dziewczyna tak?" spojrzał a niego lekarz a Gregor przytaknął.
"jest w bardzo ciężkim stanie, nawet w stanie krytycznym. ma poważne stłuczenia  rozciętą twarz do kości. na razie więcej informacji nie mam na jej temat ponieważ operacja nadał trwa. Czy któryś z waz który zna najlepiej tą dziewczynę mógł by pójść ze mną i wypełnić informacje na jej temat?" Spojrzał na Gregora który spojrzał na Kamila, Kamil podniósł wzrok, wstał i w ciszy podążył za lekarzem.
Chłopcy siedzieli w szpitalu do 22, nie odzywali się do siebie ani słowem tylko co rusz spoglądali na siebie, spali na zmianę i czekali na jakieś informacje w sprawie Izabeli.  Niedługo po tym przyszedł lekarz.
"chłopcy mam dla was dobrą wiadomość, więc Izabela przeszła ciężką operację i jej stan już się powoli wyrównuję, jest lepiej niż myśleliśmy. Jednak nadal jest w stanie krytycznym. Jak wiecie ma rozcięcie na twarzy do kości co może doprowadzić do przekrwienia mózgu, ma potłuczone całe ciało, złamany palec, zwichniętą rękę, ciężko stłuczone płuca co nie pozwała jej oddychać w pełni i uraz głowy. Ale powinna się wybudzić już za parę dni!"
Chłopakom trochę ulżyło lecz jak lekarz zaczął wymieniać te wszystkie rzeczy to aż ich ściskało w środku. Po tych wiadomościach zabrali się z powrotem do hotelu, przemęczeni od razu poszli do łóżek, musieli się wyspać na jutrzejszy konkurs.


Izabela podeszła i przytuliła swojego tatę. Oboje podeszli do drewnianej ławki, która stała w parku pełnym różnokolorowych kwiatów. W powietrzu unosił się zapach wanilii zmieszany z różą i konwalią.
"tato, jak ja tęskniłam" wybuchła Izabela przytulając swojego tatę, który ani trochę się nie zmienił.
"ja też za tobą tęskniłem słoneczko moje." Uśmiechną się szeroko.
"Izabelo kochanie, ty musisz wrócić do nich. Musisz znaleźć w sobie siłę i z tego wyjść, oni wszyscy tam na ciebie czekają. Kamil, tak się cieszę że znowu masz z nim kontakt, brakowało go w twoim życiu. A Gregor, to jest naprawdę złoto, nie możesz sobie odpuścić tego chłopaka jest jak tobie pisany. Maciek z którym masz tyle szalonych wspomnień. Morgi który jest dla ciebie jak starszy brat, martwi się, źle mu z tym! Oni się najbardziej martwią o ciebie, więc nawet nie wymienię reszty która odchodzi od zmysłów. Jesteś w myślach każdego skoczka. Lecz Izabelo, najbardziej jest mi przykro za to co musiałaś przejść w życiu kiedy ja odszedłem, nawet nie wiesz jak mnie to bolało lecz dziś jestem dumny widząc jaką to mocną i niezniszczalną osobą to jesteś. I pamiętaj że ja zawsze, ale to zawsze jestem przy tobie i cię wspieram. Jestem tutaj, gdzie moje miejsce." Powiedział i wskazał jej serce. Przytuli się mocno.
"kocham cię Izabelo, jestem dumnym ojcem" potem się rozpłyną.
"nie, tato czekaj nie zosta..wiaj.." Izabela nie dokończyła zdania, po tacie już nie było śladu. Znalazła się w całkiem czarnym tunelu, po jednej stronie było jasne rażące ją światło a po drugiej same chmury i dym.
Ty musisz do nich wrócić. Musisz znaleźć w sobie siłę i z tego wyjść, oni wszyscy tam na ciebie czekają. Słowa jej taty odbijały się w głowie. Kamil, tak się cieszę że znowu masz z nim kontakt, brakowało go w twoim życiu. Gregor, nie możesz sobie odpuścić tego chłopaka jest jak tobie pisany. Masz tyle szalonych wspomnień. Szła w stronę jasnego i mocnego światła. Tym bliżej podchodziła tym bardziej wszystkie słowa na raz się odbijały w jej głowie, czuła jakby jej głowa miała zaraz wybuchnąć. Z każdym krokiem do przodu wahała się coraz bardziej, lecz zmuszała siebie ponieważ musiała tam wrócić. Nie dawała sobie rady, wzięła krok do przodu a głosy taty odbijały się jedno o drugie w głowie. Poczuła mocne ukucie, zaczęła krzyczeć głośno z bólu.

Do sali wpadli natychmiast lekarze, jej stan się pogorszył chwilowo. Nikt nie wiedział co się działo. Lekarze zaczęli biegać w okół niej, ratować ją i nie panikować. Kiedy nagle maszyna przestała pokazywać bicie serca, ono zanikło. Próbowali jeszcze powrócić to bicie serca, powrócić to życie. Lecz ani jedno uderzenie się nie ukazało. Lekarze patrzyli się na siebie z przykrością. Stanęli i zaczęli odkładać wszystkie materiały. Jeden z lekarzy wziął kołdrę i pociągnął ją w górę by zakryć twarz bladej brunetki. Wyszli z pokoju ze sprzętem i zaczęli się pakować do domu, ich zmiana się skończyła.Wprowadzili w dane że dziewczyna z pokoju 96 nie żyła, lecz całkiem im z głowy wypadło by po odłączać wszelką aparaturę. Wrócili do domu z niezadowoleniem i smutkiem wiedząc że dziś straciła życie młoda dziewczyna, i straciła je poprzez wypadek.


Chłopaki podnieśli się z łóżek wcześnie rano  by pojechać do szpitala, skoki są o 16;50 więc mieli czas do 15 by wrócić do hotelu. Weszli do szpitala i skierowali się w stronę pokoju 13 gdzie leżała Izabela po operacji wczoraj. Kiedy tam doszli jedynie zastali pusty pokój i pościelone łóżko czekające na nowego pacjenta. Spanikowani poszli do recepcji. Kamil spojrzał na recepcjonistkę.
"przepraszam, gdzie jest dziewczyna z pokoju 13? Izabela Mróz?"
"a, została przeniesiona na trzecie piętro, pokój 96. W tej chwili są tam lekarze na kontroli, po nich będziecie mogli wejść. Dziewczyna miała ciężką noc. Ma naprawdę szczęście w życiu."
Kamil się lekko uśmiechną.
"jak to? nie rozumiem.." Kamil spojrzał na kobietę zmieszany.
"w nocy stan dziewczyny się pogorszył, wpadli wszyscy lekarze na piętrze by uratować jej życie, zrobili wszystko co mogli lecz serce dziewczyny przestało bić. Lekarze przykryli jej ciało i poszli zmienić zmianę, wpisali że dziewczyna zmarła ale wypadło im z głowy by odłączyć aparaturę od jej ciała. Kiedy następni lekarze robili kontrolę koło 2 w nocy dziewczyna żyła, jej serce biło tak jak miało a jej stan był spokojny. Nikt nie mógł w to uwierzyć. Dziewczyna z pokoju 96 to cud."
Kamil nic nie powiedział tylko poszedł do windy a chłopaki za nim, wybrał 3 piętro. W windzie przetłumaczył chłopakom to co opowiedziała mu kobieta przed paroma minutami, byli zdziwieni i zmieszani. Kiedy doszli to pokoju, zauważyli lekarzy stojących obok niej i robiących coś przy aparaturach, więc poszli kawałek dalej i sobie usiedli na krzesłach.


Izabela słyszała głosy, głosy których nie poznawała. Jej oczy powoli się otworzyły, lecz nikt na to nie zwrócił uwagi. Rozejrzała się po pokoju, zauważyła tam paru mężczyzn. Próbowała wydobyć z siebie jakiś głoś, lecz miała tak zaschnięte gardło że ledwo co to zabrzmiało. Lecz zwróciło to uwagę lekarzy. Wszyscy w szoku że się obudziła tak szybko, i że w przeciągu paru godzin straciła życie, przywróciła je w niewiadomy sposób i miała tak dobry stan zdrowia.
"chcesz wody?" spytał jeden lekarz, Izabela przytaknęła głową a ten podał jej szklankę zimnej wody. Dopiero kiedy się napiła mogła coś powiedzieć.
"gdzie jestem?" spytała uśmiechając się radośnie.
"w szpitalu" powiedział jeden lekarz patrząc dziwnie na nią.
"a co tu robię?" spojrzała się na lekarzy nadal z uśmiechem.
"jak się nazywasz?" zmienił temat inny lekarz, uśmiech z ust Izabeli zniknął i starała się pomyśleć lecz poczuła mocne ukłucie w głowie i dała sobie spokój, syknęła z bólu.
"ja.. nie mogę odpowiedzieć na to pytanie.... ponieważ nie wiem.."
"nie nadwyrężaj głowy na razie. lecz powiedz tylko, czy pamiętasz coś?" lekarz na nią spojrzał uważnie.
"jedyne co pamiętam to rozmowę z tatą w takim pięknym ogrodzie, a potem wiem że znalazłam się w takim czarnym tunelu gdzie z jednej strony było białe światło a z drugiej chmury i niebo, wiem że wzięłam parę kroków w stronę z białym światłem a potem stało się coś.. i to wszystko"
"a coś z przed? może jak byłaś mała? jakieś wspomnienia? nic?" Izabela kiwała głową na nie.
"tylko tatę, lecz żadnych wspomnień."
"dobrze, odpocznij sobie"
Lekarze wyszli z pokoju, chłopaki wybrali się w stronę pokoju Izabeli.
"chłopcy do Izabeli?"
"tak" powiedział Kamil.
"jesteście kimś bliskim?"
"no raczej jej najbliższą rodziną"
"a więc dobrze, muszę was poinformować że Izabela się obudziła"
"ale to chyba świetnie?" powiedział Kamil, i się uśmiechną szeroko.
"a zła wiadomość jest taka że nić nie pamięta, nie ma żadnych wspomnień."  Uśmiech Kamila zniknął z migiem sekundy.
"jak to, nie ma wspomnień?"
"ona nic nie pamięta, jedyne co pamięta to był typu sen jak była w śpiączce, nie pamięta nikogo ani niczego z jej życia oprócz taty który jej się przyśnił"
"lecz jej tata nie żyję"
"przykro mi chłopcy.
Kamil otworzył drzwi i wszedł do środka, za nim reszta chłopaków.
"dzień dobry, Izabelo" Powiedział Kamil, dziewczyna się uśmiechnęła do niego.
"Izabela? tak mam na imię?" spojrzała na Kamila.
"tak, Izabela Mróz." uśmiechną się lekko, lecz w środku to go łamało. Nie mógł patrzeć na to jak najważniejsza osoba w jego życiu nie wie kim on jest, nie pamięta niczego co razem robili.
"Izabela? jak się czujesz?" Gregor powiedział to po niemiecku. Nawet poprzez utratę pamięci Izabela rozumiała jego język.
"dobrze, dziękuję." uśmiechnęła się lekko..
"rozumiesz go?" Kamil spojrzał na nią zdziwiony.
"tak, chyba tak.. to znaczy, tak rozumiem.." powiedziała zmieszana.
"a wiesz kim jest?" spojrzał na nią Kamil, Izabela pokręciła głową.
"opowiecie mi coś o sobie? a potem o mnie?" Izabela ich poprosiła.
"a więc ja jestem Gregor Schlierenzauer lecz każdy mówi mi Schlieri, jestem zawodowym skoczkiem kadry Austriackiej, mam 24 lata." Gregor się lekko uśmiechną, Izabela widziała ból w jego oczach. Widziała rozdarcie, pustkę, smutek. Było jej szkoda chłopaka. Poczuła lekkie ukucie w głowie i w jej myślach pojawił się ponownie jej tata, ponownie sobie przypomniała ten sen i słowa jej ojca. A Gregor, to jest naprawdę złoto, nie możesz sobie odpuścić tego chłopaka jest jak tobie pisany. Przeniosła swój wzrok na chłopaka obok.
"więc ty musisz być Kamil, Maciek lub Thomas" Ilustrowała go wzrokiem.
"pamiętasz nas?" Kamil spojrzał na nią ze zdziwieniem.
"nie, nie pamiętam. pamiętam tylko to co mój tata mi powiedział, wymienił wtedy cztery imiona czyli Gregor, Kamil, Maciek i Thomas" Kamil przytaknął i uśmiechną się do Izabeli lekko.
"ja to Kamil, Kamil Stoch. Jestem tak samo jak Gregor skoczkiem lecz kadry polskiej. Mam 26 lat. I znam cię blisko od urodzenia" Izabela przytaknęła. Kamil spojrzał niepewnie na Gregora.
"ty masz na imię Izabela Mróz, masz 22 lata. Studiowałaś turystykę międzynarodową z dobranym kursem fotografii, ukończyłaś studia z wystarczającymi ocenami by zapewnili ci pracę kiedy będziesz chciała, na chwilę obecną jesteś fotografem FIS, czyli fotografujesz skoki. Treningi, kwalifikacje i konkursy. Jeździsz z nami po różnych krajach robiąc nam zdjęcia." Kamil opowiedział to najważniejsze pod koniec już się łamiąc, powoli docierało do niego że ona nie pamięta. Wtedy Gregor przejął.
"jesteś bardzo radosną, miłą, otwartą na nowe znajomości, spontaniczną.." Gregor mówił różne rzeczy o Izabeli, Izabela siedziała i się uśmiechała słuchając wszystkich rzeczy o sobie.
"szaloną, zadziorną, ciekawą dziewczyną" dokończył Schlieri.
"wszyscy cię uwielbiali, nie miałaś wrogów, ciebie ie da się nie lubić. lecz kiedy już ktoś cię zdenerwował nie trzymałaś się od ciętych ripost lub komentarzy." dodał Maciek a Izabela się zaśmiała.
"chcesz coś do jedzenia?" spytał Gregor, Izabela przytaknęła z uśmiechem.
"Kamil, pójdziesz ze mną?" Kamil przytaknął i wyszedł z Gregorem.
"Gregor to mój chłopak prawda?" Izabela powiedziała dość smutnym głosem, czując jak łzy jej podchodzą do oczu. Spuściła wzrok i spojrzała na swoje ręce, tak zauważyła przepiękny srebrny pierścionek z znakiem nieskończoności z perełek.
"tak, jesteście ze sobą bardzo krótko lecz bardzo blisko" powiedział Maciek.
"hej, przed nami nie musisz być tą silną osobą wiesz o tym?" Morgi złapał ją za podbródek i podniósł jej twarz tak by spojrzała na niego.
"jest mi tak przykro, ponieważ ja widzę jak on cierpi a ja nic nie mogę zrobić, jest mi źle ponieważ nie pamiętam kogoś kogo darzę uczuciami, i nie pamiętam was.. te wasze spojrzenia, ten ból w oczach.."
Morgi usiadł obok Izabeli i ją przytulił, z drugiej strony usiadł Maciek i się o nią oparł, trzymając ją za rękę.