rozdział dziesiąty.

Minęło już parę dni od kąt Izabela wyszła ze szpitala. Wszyscy znaleźli się już w Sapporo na ostatni konkurs przed Soczi. Wszyscy przywitali Izabelę bardzo cieple, każdy skoczek opowiedział jej o sobie. Dziś chłopaki mieli tylko jeden trening rano i to wszystko. Kamila niestety nie było, nikogo z polski oprócz Klimka i Miętusa, chłopaki trenowali w Wiśle do Olimpiady. Izabela się powoli rozpakowywała, wyjmowała kremowy ręcznie robiony sweterek. Kładąc go do garderoby zaczepiła czymś. Dopiero wtedy zobaczyła pierścionek który znajdywał się na jej palcu, nigdy wcześniej go nie widziała lub nie przywiązywała do niego wagi. Usiadła na kancie łóżka i zdjęła pierścionek. Był srebrny, miał znak nieskończoności z białych małych diamentów, w środku były inicjały "I.M & G.S", Izabela uśmiechnęła się lekko i założyła z powrotem srebro na palec.

Przesiedziała prawie cały dzień przed telewizorem lub komputerem, łapiąc te wszystkie zdjęcia i próbując sobie poprzypominać te chwilę, udawało jej się nawet. Wieczorem ktoś lekko zapukał do jej drzwi, w samej dużej bluzce Gregora poszła otworzyć drzwi, w nich ujrzała właściciela bluzki. Uśmiechną się do niej a ona się lekko odsunęła i go wpuściła. Gregor nic nie mówiąc poszedł do kuchni by zrobić dla obojga herbatę, zaś Izabela poszła do pokoju i usiadła przed telewizorem gdzie leciała muzyka. Wyjęła telefon i zaczęła przeglądać instagram, przewijała między różnymi zdjęciami od ludzi których już w większości sobie poprzypominała i resztę o których nie miała pojęcia. Zauważyła po chwili zdjęcie które Gregor dodał, był do widok gór. Zdjęcie było bardzo ładne, polubiła je i weszła na jego profil. Tam zobaczyła zdjęcie jej i Gregora śpiących razem na sofie, on ją obejmował a ona splotła ich ręce. Uśmiechnęła się na widok zdjęcia, sięgnęła po torbę by wyjąć z niej ładowarkę do telefonu a potem go podpięła do gniazdka.Gregor przyszedł i podał jej herbatę usiadł obok niej. Izabela przytuliła się do niego.
"dziękuję, na tobie zawsze można polegać" powiedziała.
Poczuła jego zapach, który jej się spodobał. Wzięła głęboki oddech i jeszcze raz chciała poczuć ten cudowny zapach. Lecz zamiast tego poczuła ból głowy, łzy w oczach, i jakby pioruny uderzały w jej głowę. Złapała mocno Gregora, on przyciągnął ją do siebie. Przed oczami w parę sekund przeleciał jej cały jej związek z Gregorem, wyjazd tutaj, kiedy Kamil do niej pierwszy raz zadzwonił, stracenie z nim kontaktu, śmierć pani u której mieszkała, przeprowadzka do miasta, kłótnia z jej matką, śmierć jej ojca. Całę jej życie leciało jej przed oczami, lecz leciało ono od teraz do tyłu, do momentu kiedy była mała i miała parę latek.
Z jej ust wydobył się krzyk. I wszystko zniknęło, było czarno i cicho.

Gregor spanikował trochę, położył Izabelę na sofie. Przykrył kocem tam by jej było ciepło, i poszedł do kuchni po szklankę wody i tabletki na ból głowy który dostała od lekarzy. Kiedy wrócił usiadł obok niej i trzymał ją za rękę. Powoli sen go łamał i położył się obok niej, przytulając ją. Usnął.

Następnego ranka Gregor wstał wcześniej i poszedł do swojego pokoju się umyć i przebrać.
W tym samym czasie Izabela się obudziła, usiadła i patrzyła się przed siebie. Jej głowa była pusta, otrząsnęła się. Wstała i poszła pod prysznic się szybko opłukać. Kiedy wyszła rozpuściła swoje włosy, stanęła przed lustrem.
"o boże, gdzie moje kosmetyki? wygląda jakbym nie spała przez tydzień" powiedziała Izabela głośno, po chwili jednak ucichła.
"o boże" powiedziała, biegiem w swoim różowym szlafroku pobiegła do pokoju Gregora, nie pukała tylko wbiegła do niego. Na środku stał Gregor owinięty ręcznikiem i Morgi który leżał na łóżku i czytał gazetę.
Izabela rzuciła się na Gregora i go pocałowała, całowała i całowała.
"czy coś przegapiłem?" spytał się Thomas Diethart który razem z Peterem Prevc'em stał w drzwiach.
"całe moje życie, które sama przegapiłam" powiedziała Izabela kiedy się uspokoiła.
"czekaj, to znaczy że ty.." powiedział Gregor.
"TAK TAK TAK PO STOKROĆ TAK JA PAMIĘTAM WSZYSTKO" wydarła się Izabela na całe gardło. Thomas i Peter podbiegli i ją przytulili.
"nawet mnie??" powiedział poważnie Morgi.
"nawet i ciebie idioto" powiedziała Izabela, Morgi się na nią rzucił i zaczął się kręcić. Kiedy ja postawił Izabela ponownie poszła do Gregor i go całowała namiętnie.
"dobra skoro już go pamiętasz to może weźcie twój pokój co, nie chce tutaj patrzeć na pornos" wybuchł śmiechem Morgi a Thomas i Peter z nim.
"nawet sobie nie wyobrażasz jak za tym tęskniłem, ile razy chciałem byś była w moich ramionach i ile razy chciałem pocałować cię" powiedział Gregor kiedy złapali oddech. Izabela się szeroko uśmiechnęła.
"teraz jestem cała twoja, i tylko twoja" powiedziała i pocałowała go jeszcze raz. Wyjęła telefon i wykręciła numer do Kamila który odebrał po drugim sygnale.
"cześć malina coś się stało?" spytał zmartwiony Kamil.
"żebyś wiedział, wariacie" powiedziała po polsku.
"no to mów do cholery" powiedział lekko podenerwowany Kamil.
"pamiętam cię kochanie" szepnęła Izabela do telefonu.
"NIE. NIE GADAJ." krzyknął Kamil.
"gadammmm ile mogę, ponieważ ja wszystko mogę"
"o boże, aż chyba pójdę do kościoła" powiedział Kamil, Izabela wybuchła śmiechem.
"widzimy się w Soczi, ja idę na śniadanie. Kocham cię."
"też cię kocham malina"
Izabela się uśmiechnęła.
"to ja może pójdę się ubrać na to śniadanie" powiedziała i się zaśmiała. Morgi przewrócił oczami.
Izabela wróciła do pokoju i powędrowała po ciemno czerwone spodnie, czarną koronkową bluzkę, czarny serdak i upięła swoje włosy. Podeszłą do lustra, uśmiechnęła się. Jej oczy błyszczały, było widać że była szczęśliwa w tej chwili. Wyjęła swój makijaż i nałożyła naturalny look na siebie. Wzięła telefon i miala już wychodzić, kiedy otworzyła drzwi leżała tam paczka do niej. Rozejrzala sie po korytarzu i wzięła paczkę do pokoju zamykając za sobą drzwi. Nożem rozcięła taśmę i otworzyła pudełko, tam leżał całkiem nowy aparat. Stała chwile i sie na niego patrzyła.

"Ah, no właśnie..." Powiedziała na głos, dopiero po chwili sobie przypomniała spotkanie przed wypadkiem. Czuła masę emocji w tej chwili, sama nie wiedziała co miała ze sobą zrobić. Przypomniała sobie co sie stało po spotkaniu, jak przekonywała siebie ze jest bardzo silna. Dawała sobie radę, była zmieszana przed chwile.

"Okej, zobaczymy jak to wszystko sie potoczy potem zdecydujemy co dalej"

Pomyślała, kiwnela głowa i ponownie wyszła z pokoju. Przed sobą miała jeszcze długi dzień. Śniadanie, trening, obiad, trening, konkurs. Dziś czuła sie o siłach, skoro wszystko jest okej to Izabela postanowiła ze dziś zrobi podejście na treningach i pójdzie by sfotografować chłopców. Wiedziała ze jeszcze dziś nie musi, może po zacząć po Soczi lecz chciała. Jeszcze musi sie pożegnać z chłopakami, ona jest fotografem FIS a nie IO wiec nie może pojechać. Wyszła z pokoju i szła korytarzem, na śniadanie wychodził tez Peter. 

"Prevc!" Krzyknęła, chłopak sie odwrócił i uśmiechnął na widok brunetki. Podeszła do niego i oboje skierowali sie w kierunku śniadania.

"Izabela" usłyszała za sobą czyjś głos.

"Słucham?" Powiedziała odkrecajac sie. Tam stał prezes uśmiechając sie.

"Słyszałem o tych wspaniałych wiadomościach, bardzo sie cieszymy ze już do nas wróciłaś. Mam nadzieje tez za będziesz zadowolona z aparatu, i tutaj masz proszę bilety na samolot."

Izabela wzięła do ręki bilety, przeleciała je wzrokiem.

"Dziekuje, miło spowrotem byc sobą. Przetestuje go osobiście dziś na treningach, czuje sie o siłach wiec z chęcią zrobię próbę. I dziekuje za bilety" 

Powiedziała uśmiechnięta. Spojrzała sie na bilety chcąc zobaczyć kiedy ma czas wylotu, zaniemowila w chwili.

"Takie podejście lubimy tutaj, miło to słyszeć!" 

Izabela przytaknęła i podniosła wzrok raptownie.

"Jak to bilety są do Soczi? Przecież ja tam nie jadę, jestem chyba fotografem dla FIS a nie IO?" 

Izabela patrzyła z niedowierzaniem na prezesa który sie zaśmiał.

"Tak, to prawda lecz zdecydowaliśmy ze potrzebny będzie nam ekstra fotograf który skoncentruje sie wyłącznie na skokach. Ustalone jest to z IO wiec za to dostaniesz trzy razy tyle niż masz usługowe z nami ponieważ oni płaca, lecz wtedy musisz dodawać zdjęcia z każdego wydarzenia. Jeśli sie zgadzasz? Jeśli nie to zarezerwujemy bilety do Krakowa"

Spojrzał na nią miło.

"No dalej Bela, zgódź sie. Będzie fajnie, to IO nie możesz tego przegapić, to wielka szansa dla ciebie"

Powiedział Peter przekonująco, i podekscytowany.

"Niech będzie"

Powiedziała Izabela, prezes przytaknąl i odszedł.

"Tylko dlatego ze mnie namówiłeś, jest nie dam sobie rady to ty będziesz siedział ze mną po nocach i zdjęcia przerabiał"

Zagroziła Izabela i sie uśmiechnęła.

"Stoi" zasmial sie chłopak.