rozdział czwarty

Morgi wpadł do pokoju Izabeli rano by zabrać ją na śniadanie z chłopakami. Kiedy wszedł do jej pokoju zobaczył brunetkę siedzącą przy stole i śpiącą na swoim komputerze. Pewnie przerabiała zdjęcia do późna, ile ona się nad tym musi napracować. Podszedł do niej i wziął ją na ręce, zaniósł ją do łóżka, przykrył kołdrą i dał buziaka w czoło uśmiechając się. Kiedy już miał wychodzić ujrzał że komputer się świecił a nim było trzy różne zdjęcia nad którymi Izabela pracowała. Jedno było jego, kiedy wylądował i cieszył się z dobrego skoku z szerokim uśmiechem, zdjęcie było przerobione że obok niego były narty które sfotografowała od doły a w nich kryształowy puchar, zdjęcie było starannie przerobione. Na drugim zdjęciu był Gregor, jak siedzi szeroko uśmiechnięty na belce a zamiast tła dodała publikę czyli tysiące austriackich flag. Oj, to musiało zając dużo czasu.. Potem przeniósł wzrok na trzecie zdjęcie które było podzielone na pół. Po jednej stronie była Izabela która wyglądała jak anioł w białej sukience na tle prószącego śniegu a po drugiej był Gregor z kwalifikacji który stoi już po skokach i się uśmiecha. Na zdjęciu to wyglądało jakby pochodzili z dwóch różnych światów ale byli razem. To zdjęcie jest cudowne to musiało jej zając pół nocy.. I tego zdjęcia raczej nie odda.. Potem Thomas wyszedł i złapał chłopaków z którymi poszedł na śniadanie.

Izabela obudziła się powoli, ziewnęła i spojrzała na zegarek. Hmm, jak ja znalazłam się w łóżku w ogóle? Wstała i poszła pod szybki prysznic. Wysuszyła włosy i spięła w niechlujnego koka. Założyła na siebie dresy i biały podkoszulek i miała już wychodzić kiedy jedna rzecz zwróciła jej uwagę. Czemu komputer się świeci? Przecież nikogo tu nie było.. chyba. Nie myśląc o tym więcej poszła na śniadanie.Nie witała się z chłopakami tylko poszła pierwsze co to po mocną kawę a potem nałożyła sobie śniadanie. Była strasznie zmęczona. Podeszła do chłopaków i usiadła na jedynym wolnym miejscu obok Gregora. "oo, mamy śpiącą królewną. chyba komputery nie są takie wygodne, huh?" Izabela podniosła wzrok na Thomasa kiedy usłyszała to ostatnie. "ty byłeś u mnie w pokoju?" "tak, spałaś przy stole na komputerze więc cię zaniosłem do łóżka nie miałem serca cię budzić na śniadanie bo wiem że pracowałaś przy zdjęciach" "to wiele wyjaśnia wiesz" zaśmiała się Izabela. Zaczęła jeść śniadanie lecz sen ją trzymał mocno. Izabela oparła swoją głowę o Schlieriego który dyskutował z Kamilem i Maćkiem. Izabela powoli odpływała, oczy były ciężkie i sen ją mulił. "hej, księżniczko nie zasypiaj mi tu. wypij tą kawę słońce" powiedział Gregor śmiejąc się, Izabela się otrząsnęła i zrobiła tak jak Gregor radził. Po kawie poczuła się lepiej. Po śniadaniu wszyscy wrócili do siebie. Izabela usiadła na sofie i włączyła sobie telewizor.

Po chwili do pokoju wpadł Schlieri.
"nie chce ci się wyjść na miasto?" spytał zajmując miejsce obok niej.
"nawet możemy, nie chce mi się siedzieć tutaj cały dzień do skoków."
Izabela zabrała kurtkę, portfel, telefon i ciepłe buty. Poszli do Gregora po rzeczy i jeszcze Morgi się zabrał z nimi. Chodzili po centrum miasta i robili sobie głupie zdjęcia telefonem Izabeli wygłupiając się. Kiedy poszli do kafejki na ciepłą czekoladę. Chłopaki zamówili ciepłą czekoladę i podziękowali kelnerce.
"nic nie rozumiesz co?" zaśmiał się Morgi.
"rozumiem wszystko, mówię płynnie po niemiecku. studiowałam przecież turystykę" zaśmiała się a chłopaki z nią.
"umiesz jeszcze jakieś języki?" spojrzał na Izabelę Schlieri.
"jasnę. płynnie mówię po polsku, niemiecku, hiszpańsku, francusku i włosku."
"wow, a ja jestem dumny z mojego angielskiego i niemieckiego a ty wyjeżdżasz tu z 5 różnymi językami."
Izabela wybuchła śmiechem. Po czekoladzie Thomas poszedł do łazienki a Izabela siedziała i przeglądała zdjęcia w telefonie, na wszystkich zdjęciach była albo ona z Thomasem albo wszyscy we troję. zrobiła trochę skrzywioną minę. "o co kaman?" dosiadł się schlieri do niej. "nie mamy żadnego zdjęcia.." "jak to nie? masz ich tu chyba już z 200.." "no ale nas dwoje idioto" "aa, to zróbmy sobie" Gregor wziął telefon Izabeli i usiadł bardzo blisko niej, skierował telefon w ich stronę i się oboje uśmiechnęli szeroko. Potem zrobili parę głupich min, i Gregor chciał je już przejrzeć. "czekaj, jeszcze jedno. ostatnie." Gregor podniósł telefon jeszcze raz i się szeroko uśmiechną, Izabela odwróciła twarz i pocałowała Gregora w policzek a ten zrobił zdjęcie. Potem je wziął na podgląd. Wyglądali na prawdę ślicznie razem. Gregor ustawił je jako wygaszacz na telefonie Izabeli i wysłał do siebie. Kiedy dostał zdjęcie sam u siebie je ustawił jako wygaszacz.

Kiedy wrócili do hotelu było jeszcze 2 godziny do zbiórki. Chłopaki poszli się spakować i Izabela też. Po chwili jednak do jej pokoju wpada Kamil.
"jak tam?"
"dobrze, pakuję właśnie aparat. ty już spakowany?"
"tak tak, wczoraj wieczorem się pakowałem skoro dziś nie mieliśmy treningu"
"ah, no właśnie"
"wracasz do domu na święta?"
"nie jadę do Japonii do Daiki Ito"
"naprawdę?"
"oczywiście że nie idioto, siedzę w domu"
"Malina, nie podoba mi się to że co święta jesteś sama."
"Kamil, a co mam zrobić? do kogo mam pójść?"
Kamil spojrzał na nią w skupieniu.
"do mnie"
"nie Kamil, ty masz rodzinę i żonę nie mam zamiaru się tam wpraszać"
"Iza.."
"nie i koniec tematu. przecież przeżyję jakoś. prawda?"
powiedziała lecz się zawahała. Kamil podszedł i ją przytulił.
"kocham cię malina"
"ja ciebie też"
Pogadali sobie jeszcze trochę, o weselszych rzeczach i Kamil poszedł na obiad. Izabela usiadła na balkonie z ciepłą herbatą w rękach i kolejny raz przez te ostatnie dni podziwiała widoki. Czemu wszystko musi być takie skomplikowane? Czy nigdy nic nie może być proste? Nienawidzę siedzieć sama w święta, zgodziła bym się na propozycję Kamila gdyby nie to że ma żonę, to by głupio wyszło wszystko.. Nigdy jej nie poznałam lecz niedługo pewnie poznam inaczej Kamil mi tego nie daruję.. Ciekawe czy Morgi widział to zdjęcie które przerobiłam. Komputer na pewno się zaświecił kiedy mnie zabrał lecz ciekawe czy je zauważył. Kurze, dziś wieczorem muszę oddać zdjęcia i się dowiem czy zostanę w tej branży i czy się nadaję w ogóle. Nie ma raczej otwartych klubów w święta więc kupie sobie trochę procentów w sklepie, napiję się a potem prześpię całe święta.. Zaśmiała się Izabela.
"często tak rozmyślasz?" Izabela nie musiała się odkręcać by wiedzieć kogo to głos, nie spojrzała nawet na Gregora. "tak, lubię tak czasami posiedzieć i pomyśleć"
Schlieri usiadł obok niej przytulając ją mocno. "a to za co?" zaśmiała się Izabela patrząc na niego.
"a tak bez okazji" zaśmiał się schlieri.
"już jutro jedziemy do domu, jak miło. nareszcie święta, moja ulubiona pora zimy" Izabela się zaśmiała na to ostatnie. "wracasz do rodzinnego miasta tak? do rodziców?" spojrzała na niego.
"tak, dzisiaj są tutaj ze mną i pojedziemy razem do domu. a ty się nie cieszysz że jedziesz do rodziny?"
"to miło mieć ich przy sobie. wiesz szczerzę nie cieszę się w ogóle że wracam do mojego mieszkania a nie do rodziny."
"a czemu nie wracasz do rodziny? spędzasz święta z inną częścią rodziny?"
"nie do końca. zacznijmy od początku. Od małego znam Kamila, mieszkałam obok niego i od kąt pamiętam się przyjaźnimy. kiedy miałam 14 lat mój ojciec zginął w wypadku samochodowym. matka popadła w depresję, zaczęła pić i to w dużych ilościach a mną się w ogóle nie zajmowała. przez 2 lata dawałam sobie radę z małą pomocą Kamila i jego rodziny. Kiedy miałam 16 lat nie miałam już siły do tego wszystkiego  z matką było tylko gorzej. Zrobiłam awanturę w domu i jej to wszystko wygarnęłam, ona powiedziała że nie chcę mnie już nigdy widzieć na swoje oczy i że ma nadzieję że umrę."
Gregor zauważył jak na policzkach Izabeli pojawiły się łzy, był bardzo wzruszony jej historią i aż serce mu się łamało kiedy ją widział w takim stanie. Wytarł jej łzy i ją mocno przytulił.
"więc ogarnęłam się i wyprowadziłam do miasta, tam skończyłam szkołę i zamieszkałam u starszej pani w nowoczesnym mieszkaniu za które nie musiałam płacić wystarczyło że się nią i mieszkaniem zajmowałam. Po zaledwie roku straciłam kontakt z Kamilem, potem ta starsza pani umarła lecz zostawiła mi to mieszkanie w którym do dziś mieszkam. Skończyłam szkołę, potem studia turystyczne i dziś jestem tutaj z wami."
Izabela się uśmiechnęła do Gregora. Gregor patrzył na nią i nie mógł pojąć jaką silną osobą Izabela jest. Tyle co przeszła w życiu i wyrosła na tak niesamowitą osobę.  Nie mógł opisać jaki był dumny z niej nawet jeśli jej długo nie znał.
"więc święta spędzasz sama?" Gregor spojrzał Izabeli w oczy, ona przytaknęła.
"a mogę cię o coś prosić?" Izabela kiwnęła głową na tak ponownie.
"pojedz ze mną teraz po konkursie do mnie i spędź te święta z moją rodziną. będzie bardzo fajnie, poznasz moich rodziców, moje rodzeństwo. nie będziesz siedziała sama przecież a potem wrócisz ze mną na nowo roczny konkurs"
Izabela była w małym szoku.
"Gregor ja nie chcę się narzucać tobie i twojej rodzinie to są wasze rodzinne święta a ja nie chcę wam przystawać niepotrzebnych problemów"
"Izabela nie denerwuj mnie. Nie narzucasz się, przecież cię zaprosiłem. To dla nas nie będzie problem, rodzice się ucieszą jeśli poznają kogoś z kim się zadaję na prawdę. Albo ty jedziesz jutro rano ze mną albo ja lecę jutro z tobą do Polski."
Gregor postawił swoje warunki, Izabeli szczęka opadła ponieważ nigdy jeszcze nie poznała kogoś kto by tak jasno stawiał sprawy.
"Schlieri, chyba głupi jesteś jak myślisz że zabiorę cię do siebie.. nie zostawisz przecież rodziny.."
Powiedziała powoli.
"a więc wyjeżdżamy po śniadaniu jutro"
Powiedział Gregor i się uśmiechną, Izabela przewróciła oczami lecz na jej usta też wkradł się uśmiech.
"a teraz choć na obiad, bo zaraz konkurs pani fotograf" Zaczęli się śmiać i poszli na obiad.

Po obiedzie już wszystko szybko minęło i Izabela stała już na skoczni fotografując pierwszego skoczka. Całą pierwszą serię tak samo jak wcześniej przestała na wyskoku. Potem zakończyła się z Ammannem na pierwszym miejscu, Gregorem na drugim, Noriaki Kasai na trzecim a Kamil był czwarty. Czołowo kurcze!
Weszła do środka by się nagrzać przez te piętnaście-dwadzieścia minut. Chłopaki siedzieli i sobie gratulowali, dyskutowali i żartowali. Izabela jak to w zwyczaju poszła do automatu po cappuccino śmietanowe. Kiedy sypała cukier ktoś jej zasłonił oczy dłońmi, uśmiechnęła się i przygryzła usta.
"hmm... do trzech razy sztuka a więc.. Morgi, Schlieri, Kamil." Odwróciła się i ujrzała Ammanna śmiejącego się i Morgiego obok.
"jak się czujecie chłopaki? czołowo" Izabela zaczęła się śmiać ze swoje bezsensownego kawału.
"twój humor jest okropny.." skomentował Simon.
"i tak wiem że go lubisz" puściła mu oczko.
"jasneeee...  dobrze, aby było takie dobre przy drugiej serii" odpowiedział Morgi.
"idźcie chłopaki, koncentrujcie się przed dobrym skokiem" uśmiechnęła się Izabela.
"wiesz to nie takie proste" wciął się Schlieri a Simon i Morgi ją przytulili i poszli.
"mogę ci powiedzieć że włącz sobie spokojną muzykę a odprężysz się na maksa. masz" Izabela wyjęła swój telefon z kieszeni ze słuchawkami i włączyła jej playlistę o nazwie "<3".
"zaufaj mi" Powiedziała i dała telefon w ręce Gregorowi. Gregor dał jej buziaka w policzek i poszedł na swoje miejsce, Izabela uśmiechnięta jak zawszę poszła jeszcze do Kamila. Przytuliła go od tyłu.
"buuuh" Kamil się odwrócił i ją przytulił.
"jestem z ciebie taka dumna, czwarte miejsce do bardzo dobrze! teraz zbieraj koncentracje i widzimy się na podium" Dała mu buziaka a Kamil się szeroko uśmiechnął. Jeszcze ją raz przytulił i zaczął łaskotać, Izabela wybuchła śmiechem i po chwili leżała na podłodze.

Gregor włączył sobie muzykę którą podała mu Izabela, siedział kawałek dalej od Kamila i obserwował spokojnie jego i Izabele. Ona jest piękna. To jest przecież dziwne że ona nie ma chłopaka, tutaj każdy ją uwielbia. Kamil jest szczęśliwie wylosowany co ma ją przy sobie. Ale trzeba przyznać że jestem mu wdzięczny, bo to dzięki niemu poznałem tego oto anioła i wariatkę. I nie można zaprzeczyć ale ja też jestem szczęśliwy ponieważ spędzę z nią święta, mam nadzieje że jej się spodoba z nami, zobaczy jak święta wyglądają w Austrii a rodzice ją pokochają. kto jej nie pokocha? 
Patrzył jak Izabela wychodzi na dwór i zjeżdża na dół z aparatem, sam do siebie się uśmiechną.

Na dworze wiatr był niesamowicie zmienny, wiał mocno lecz kręciło w tą czy w tą. Izabela poszła na miejsce trenerów i ustawiła się z przodu, dla reszty nie był to problem ponieważ widzieli nad nią to co musieli.
"są już jakieś mistrzowskie zdjęcia?" zaśmiał się trener Austriaków Alexander Poitner.
"czekam na the happy end" uśmiechnęła się.
"będzie wielki" Poitner puścił jej oczko i odszedł na swoje miejsce, Izabela się lekko uśmiechnęła. Potem odsunęła wszystko na bok i skupiła się na zdjęciach. Kiedy potem została już tylko czołowa czwórka Izabeli mało co serce nie wyskoczyło. Kamil oddał najdalszy skok w całym konkursie, i był na prowadzeniu lecz było jeszcze trzech czołowych zawodników po nim. Trzeba też przyznać że Kamilowi nie źle powiało!
Potem skoczył Noriaki który nie wyprzedził Kamila, więc Kamil będzie na podium na pewno. Gregor oddał też niesmowity skok który dał mu drugie miejsce. Simon niestety zajął trzecie miejsce a więc Kamil wygrał. Potem na skocznie wyszli Gregor i Noriaki którzy nieśli Kamila. Izabela narobiła masę zdjęć.
"daj aparat i leć" powiedział Kruczek. Izabela się uśmiechnęła i dała aparat w ręce Kruczka. Przeskoczyła przez platformę i pobiegła w kierunku Kamila. Gregor i Noriaki go postawili, a Kamil tylko się odwrócił a Izabela na niego skoczyła i się oboje przewrócili. Oboje zaczęli się śmiać. Kruczek natomiast stał na platformie i robił im zdjęcia aparatem Izabeli, chciał by miała pamiątkę z tej chwili, bo była szczęśliwa. Potem wstali a Izabela jeszcze raz mocno przytuliła Kamila i mu pogratulowała wygranej. Potem ze swoim najpiękniejszym uśmiechem podeszła do Gregora i objęła do swoimi rękami w okół karku i mocno go przytuliła. Gregor objął ją w okół pasa i przyciągnął do siebie mocno. Izabela pocałowała go w policzek i znowu przytuliła, Gregor ją podniósł i kręcił się z nią na rękach. Kiedy postawił ją na ziemię obok stali jego rodzice którzy też go przytulili i pogratulowali.
"to jest Izabela o której wam mówiłem" Przedstawił Gregor Izabelę swoim rodzicom w swoim ojczystym języku. Mama Gregora podeszła i ją mocno przytuliła.
"witaj kochanie. jestem Angelika, tak się cieszymy że spędzisz z nami święta"
Izabela się szeroko uśmiechnęła.
"cała przyjemność po mojej stronie." powiedziała Izabela a do niej podszedł ojciec Gregora czyli Paul, uśmiechną się do Izabeli i ją przytulił.
"miło mi cię poznać, Gregor nam opowiadał o tobie. jestem Paul"
"nawzajem, mam dzieję że same dobrze rzeczy." zaśmiała się Izabela a rodzice Gregora z nią.
"przepraszam was na chwilę" powiedziała Izabela i poszła w stronę zwycięscy trzeciego miejsca. Z daleka się uśmiechnęła i mocno przytuliła Noriakiego.
"Gratulacje wariacie" Noriaki podziękował i ją jeszcze raz przytulił.

Izabela wróciła chwilę potem do Kruczka po swój aparat.
"masz tam parę niezłych pamiątek, zobacz" powiedział uśmiechając się i odszedł. Izabela nie wiedząc o co chodzi włączyła aparat i weszła w pokaz slajdów, kiedy zobaczyła ostatnie zdjęcia szczęka jej opadła. Zdjęcia były zrobione przed paroma minutami ona z każdym ze zwycięzców wyglądająca na szczęśliwą jak nigdy do tond. Poszła na rozdawanie nagród, tam też zrobiła masę zdjęć chłopakom. Izabela wróciła do pokoju przed chłopakami. Ten dzień na pewno można zaliczyć do udanych! Usiadła na łóżku lekko się uśmiechając sama do siebie. Wyjęła aparat i zrzuciła zdjęcia na komputer. Potem wybrała jedno z tych najpiękniejszych zdjęć z wieczoru na którym Gregor ją podniósł i się kręcili razem, oboje patrzyli sobie w oczy i się szeroko uśmiechali. Zaczęła je przerabiać. Po paru minutach je zostawiła i zaczęła przerabiać resztę zdjęć.

W końcu po 3 godzinach pracy była gotowa i z USB na którym były jej zdjęcia poszła do szefa. Zapukała w ciemne drzwi.
"proszę" usłyszała po drugiej stronie, otworzyła drzwi cichutko i się wślizgnęła.
"oo Izabela jak miło cię widzieć, już masz zdjęcia?" spytał szef.
"tak są już gotowe do oddania" położyła płytę na biurku.
"to świetnie od razu idę z nimi do rady i za jakieś 40 minut zajdę do ciebie i ci powiem co jest postanowione"
Izabela przytaknęła i wyszła z pokoju.

 Cała zdenerwowana czuła ten kamień w brzuchu i ten okropny stres który jej nie dawał spokoju. Co jeśli się nie spodobają? Może są za słabe? Za mało przerobione, o boże albo za dużo. Weszła do pokoju Gregora i Thomasa.
"hej chłopaki co porabiacie?"
"pakujemy się księżniczko, tobie też bym radził" Izabeli całkiem wypadło z głowy że przecież jutro miała jechać rano po śniadaniu z Gregorem do jego rodziny a nie lecieć do polski wieczorem.
"oo, cholera" wybiegła z pokoju chłopaków i wpadła do swojego. Zapuściła sobie głośną lecz nie za głośną muzykę i po kolei pakowała swoje rzeczy do walizki. Kiedy była w połowie pakowanie swojej garderoby ktoś zapukał do drzwi. Podeszła do nich i je otworzyła, zobaczyła tam szefa który ją ilustrował.
"już spakowana?" spytał uśmiechając się lekko.
"w połowie, jutro z rana już wyjeżdżamy"
"nie lecisz wieczorem do polski?"
"nie, Gregor zmusił mnie spędzić z nim święta ponieważ ja.. ymm, jak by to powiedzieć.. nie mam rodziny."
"to bardzo miło z jego strony, na pewno polubisz jego rodziców. i aa, proszę"
Dał mi płytę w rękę spojrzałam na niego a potem na płytę na której pisało 'Gratulacje' i były podpisy paru osób z rady. "O MÓJ BOŻE NA PRAWDĘ??" wydarła się na cały pokój Izabela, szef tylko kiwnął głową.
"boże dziękuję, dziękuję, dziękuję jeszcze raz. O MÓJ BOŻE." przytuliła szefa i zaczęła skakać z radości po pokoju. "na konkursie noworocznym omówimy wypłatę i takie tam, na razie proszę masz tutaj 1000 euro."
"ja.. dziękuję" szef odszedł a ona dalej stała w drzwiach i nie wierzyła że na prawdę jej się udało i dostała tą pracę. Po paru minutach się otrząsnęła i wpadła do pokoju Kamila i Maćka którzy oglądali film.
"DOSTAŁAM TĄ PRACE, ROZUMIECIE TO?" wydarła się na cały ich pokój. Chłopaki pogratulowali i ją przytulili. Potem poszła do pokoju Gregora i Thomasa.
"a ty co taka uśmiechnięta? na loterii wygrałaś?" zaśmiał się Morgi.
"coś w tym stylu, dostałam, mówię jeszcze raz DOSTAŁAM TĄ PRACĘ"
Chłopaki automatycznie się poderwali i mocno wy przytulali Izabelę, pogratulowali jej nowej pracy.

Potem atmosfera wróciła na swoje miejsce i Izabela powróciła do pakowania się. Kiedy skończyła pakować ubrania godzina była już 22;48. A jeszcze zostały jej kosmetyki, komputer, aparat i wszystko inne spakowała tylko ubrania. Wzięła głęboki oddech i zaczęła zbierać wszystkie rzeczy i je pakować.

Dopiero koło 01;50 Izabela znalazła się w łóżku cała spakowana. Jutro będzie dobry dzień, jutro będzie dzień z Gregorem. Izabela się uśmiechnęła i zasnęła.